Λευκωσία VS Κοπεγχάγη-Μάλμε

Λευκωσία VS Κοπεγχάγη-Μάλμε

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 28/8/2016

 

 

Η πρόταση χαρακτηρίστηκε «γεωπολιτικά τολμηρή», αλλά στην ουσία αποτελεί εισήγηση κοινής λογικής. Η Κοπεγχάγη της Δανίας, προτείνει συνένωση με το Μάλμε της Σουηδίας, αλλάζοντας με αυτό τον τρόπο τα σύνορα της βόρειας Ευρώπης. Η νέα περιοχή θα ονομάζεται είτε Ευρύτερη Κοπεγχάγη, είτε Όρεσουντ, με διπλή γραφή Öresund στα σουηδικά και Øresund στα δανέζικα. Οι λόγοι της ένωσης των δύο πόλεων θα είναι καθαρά οικονομικοί, δηλώνει ο δήμαρχος της Κοπεγχάγης. Η νέα πόλη, θα έχει συνολικό πληθυσμό σχεδόν 3,8 εκατομμύρια, θα υπάρχουν 11 πανεπιστημιακά ιδρύματα με 150.000 νέους φοιτητές, θα καταστεί τουριστικό κέντρο και θα προσελκύσει πολλές πολυεθνικές εταιρίες. Υπάρχουν και αντιδράσεις, από τον δήμαρχο του Μάλμε, ο οποίος λέει απλά, ότι δεν είναι η ώρα για συνένωση. Πάντως το οικονομικό κατεστημένο, τα επιμελητήρια των δύο πόλεων, είναι ένθερμοι υποστηρικτές της ιδέας της συνένωσης.

Στην Κύπρο από το 1960 μέχρι και σήμερα, τσακωνόμαστε για τους Δήμους και τις Κοινότητες. Πριν από μισό και πλέον αιώνα, τα πείσματα για την εκλογή ξεχωριστών δημάρχων και τα παράπονα για την παραμέληση κοινοτήτων, αποτέλεσαν την αφορμή για να γεννηθεί το κυπριακό πρόβλημα, ανάμεσα σε Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Και πίσω από όλα αυτά, οι αντιπαλότητες για τις φορολογίες και τον διαμοιρασμό της εξουσίας. Τις τελευταίες δεκαετίες, η δημιουργία δεκάδων δήμων, με δημοψηφίσματα, χωρίς οικονομικές μελέτες, χωρίς σοβαρή ενημέρωση των πολιτών και με φρούδες υποσχέσεις για ενίσχυση της δημοκρατίας, έφερε σοβαρότατα σκάνδαλα και φόρτωσε με φορολογίες του πολίτες. Ο Σωκράτης Χάσικος, αναλαμβάνοντας το χαρτοφυλάκιο του πανίσχυρου Υπουργείου Εσωτερικών, μίλησε για «μικρά βασίλεια», χωρίς όμως να μέχρι σήμερα να καταφέρει να ανατρέψει τα κατεστημένα.

Τα δύο στρατόπεδα, κυβέρνηση και δήμοι, έφεραν τους δικούς τους εμπειρογνώμονες – χρυσοπληρώθηκαν από τους φορολογούμενους – για να πουν τα αυτονόητα, καταγράφοντας διάφορα σενάρια. Οι Βρετανοί εμπειρογνώμονες, τους οποίους κάλεσε η κυβέρνηση, είπαν ουσιαστικά ότι θα πρέπει να περιοριστούν σε πέντε οι δήμοι, σε ένα δευτεροβάθμιο επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης. Εναλλακτικά δέκα δήμοι, δύο σε κάθε επαρχία, στους οποίους θα ενσωματώνοντας, στον ένα, οι δήμοι και στον άλλο, οι κοινότητες κάθε επαρχίας. Οι Ιταλοί εμπειρογνώμονες τους οποίους κάλεσε η Ένωση Δήμων, πρότεινε συμπλεγματοποίηση και αρχικά μείωση των δήμων σε 23 και ακολούθως σε 12. Τελικά ύστερα από πολλές αντιδράσεις, αποφασίστηκε ουσιαστικά από την κυβέρνηση, να συμπλεγματοποιηθούν οι υπηρεσίες δήμων και ακολούθως το 2019 να μελετηθεί η ενοποίηση δήμων. Ακόμη και αυτό το σενάριο που βρίσκεται στην Βουλή, με νομοσχέδιο, αντιμετωπίζει σειρά αντιδράσεων.

Τον Δεκέμβριο θα διεξαχθούν εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση και γινόμαστε μάρτυρες του ίδιου θλιβερού πολιτικού σκηνικού. Συγκρούσεις εντός των κομμάτων για τις υποψηφιότητες, ψιθυρολογίες περί σκανδάλων, -κυρίως μεταξύ των μνηστήρων- και το χειρότερο, άρχισαν οι κούφιες υποσχέσεις προς τους πολίτες –για διορισμούς και άλλες χαλαρώσεις-  από φιλόδοξους πολιτικούς και άνεργους πολιτικάντηδες –που ψάχνουν ένα εύκολο μισθό – ώστε να κατοικοεδρεύσουν σε πολυτελέστατα, πλην όμως, καταχρεωμένα μέγαρα. Είναι τρελό, είναι τραγικό, είναι τελικά κωμικοτραγικό, αυτό που συμβαίνει με τους τοπικούς άρχοντες και τις τοπικές αρχές. Μικρές κυβερνήσεις, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, με πολλά σκάνδαλα και με τεράστια χρέη, τα οποία καλούνται να πληρώσουν οι φορολογούμενοι πολίτες.

Από πανηγύρια, οι δήμοι και οι κοινότητες είναι πρώτοι, αλλά για την φροντίδα των αναξιοπαθούντων πολιτών, είναι ουσιαστικά τελευταίοι. Δικαιολογημένα ή όχι, η κοινωνική πολιτική παραμένει στο απρόσωπο κράτος, με τα χίλια δύο προβλήματα. Στην Βρετανία, από την οποία αντιγράψαμε το σύστημα πριν δεκαετίες – χωρίς να το εκσυγχρονίσουμε όπως έκαναν οι βρετανοί – οι βουλευτές εκλέγονται από τις κοινότητες, οι τοπικές αρχές έχουν την ευθύνη για την εκπαίδευση, φροντίζουν για την κοινωνική πολιτική και γενικά οι πολίτες, ξέρουν ποιος τους κυβερνά. Στην Κύπρο, εδώ και δεκαετίες, οι κομματικές ταυτότητες, ήταν πιο ισχυρές από τους εκλεγμένους αξιωματούχους, με αποτέλεσμα να φθάσουμε εδώ που φθάσαμε. Και μη χειρότερα.