Σχολιογράφοι
κομματάρχες
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ
ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
4/9/2016
Ο μακαρίτης Τάσος
Παπαδόπουλος, συνήθιζε να αποκαλεί τους δημοσιογράφους, «δηλωσιογράφους», αφού
μετέδιδαν συνεχώς δηλώσεις και δεν προέβαιναν σε αναλύσεις και έλεγχο της
εξουσίας. Όλα αυτά, εκτός της προεκλογικής περιόδους, αφού κατά την διάρκεια
της διεκδίκησης του ύπατου αξιώματος, ελέω επικοινωνιολόγων, έμαθε να κάνει
δηλώσεις, έμαθε να μην απορρίπτει και ενίοτε να συμπαθεί, τους δημοσιογράφους.
Και όμως, αυτός ο άνθρωπος, ψηφιζόταν από τους δημοσιογράφους –σε
ερωτηματολόγια του περιοδικού «Σελίδες»- ως ο καλύτερος βουλευτής του ΔΗΚΟ,
αφού ερχόταν πάντα διαβασμένος στο κοινοβούλιο.
Ο πολιτικός
κόσμος σήμερα, βρίσκεται ίσως στο χαμηλότερο επίπεδο κοινωνικής αποδοχής, ή
αλλιώς απαξιώνεται από τους πολίτες, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, αλλά και
οι κουβέντες στους καφενέδες. Και όλα αυτά, την ώρα που τα ράδια και οι
τηλεοράσεις, μεταδίδουν καθημερινώς, ατέλειωτες δηλώσεις Υπουργών, βουλευτών
και πολιτευτών, καθώς και ανακοινώσεις επί παντός επιστητού, των κομμάτων. Επιπλέον
όλα αυτά, αναμεταδίδονται φορτικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η πλάκα είναι
ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανακοινώσεων, δεν περιέχουν αυτό που καλείται
είδηση. Δηλαδή κάτι νέο που να ενδιαφέρει τους πολίτες. Ωστόσο σχεδόν όλα τα
Μέσα Ενημέρωσης, ελέω «φτώχιας» δημοσιογραφίας και δημοσιογράφων ή άλλων
σκοπιμοτήτων, «παίζουν» το κομματικό παιγνίδι.
Κάποτε οι
πολιτικοί έτρεχαν στα μπαλκόνια και επισκέπτονταν καφενέδες, για να ενημερώσουν
τους πολίτες και να αντλήσουν ψήφους. Σήμερα οι πολιτικοί έχουν τα τηλεοπτικά
παράθυρα και τα ραδιοφωνικά κύματα, τα οποία όμως αποτελούν προνόμιο μικρής
ομάδας, ανθρώπων με φωτογένεια και ευγλωττία, αφήνοντας κατά κανόνα, εκτός
«νυμφώνος» τα δυνατά μυαλά, που μπορούν να χαράξουν δρόμους για ένα καλύτερο
μέλλον. Τα κομματικά επιτελεία,
παρασυρμένα από την «Κίρκη του γυαλιού» επιδίδονται στη μάχη των ανακοινώσεων,
«κλέβουν» την δουλειά των κακοπληρωμένων δημοσιογράφων και μετατρέπονται σε
σχολιογράφους και μάλιστα με άγαρμπο κατά κανόνα, τρόπο.
Η πολιτεία, οι
φορολογούμενοι πολίτες, πολύ σωστά καταβάλλουν κάθε χρόνο πολλά εκατομμύρια
ευρώ στα κόμματα, για να διαθέτουν γραφεία, υπαλλήλους, επιστημονικούς
συνεργάτες και ένα σωρό συμβούλους. Και όμως, η παραγωγή πολιτικής, η κατάθεση
σοβαρών και τεκμηριωμένων προτάσεων, ο σοβαρός έλεγχος της εξουσίας, αποτελούν
«ψιλά γράμματα». Αυτό αποδεικνύεται στην πράξη, από τα ατέλειωτα σκάνδαλα, από
τις ατέλειωτες αδικίες μεταξύ πλουσίων και φτωχών, από την απίστευτη
γραφειοκρατία και από το μαρτύριο που βιώνουν οι πολίτες στα νοσοκομεία. Η
κύρια δουλειά των νομοθετών, των αντιπροσώπων του λαού, είναι να θεσπίζουν
θεσμούς, να ρυθμίζουν την λειτουργία του συστήματος, με τρόπο που να εξυπηρετεί
τους πολίτες. Το χειρότερο, είναι ότι αδυνατούν να αντιληφθούν τις παγίδες που
κρύβουν τα νομοσχέδια, κυρίως αυτά που ρυθμίζουν οικονομικές συναλλαγές, με
αποτέλεσμα να καθίστανται αναποτελεσματικά. Είναι τρελό, νομοσχέδια εκατοντάδων
σελίδων, τα οποία για να γραφτούν πληρώθηκαν τεράστια ποσά και για να ψηφιστούν
απαιτήθηκαν δεκάδες συνεδριάσεις, με απίστευτο κόστος, τελικά δεν μπόρεσαν να
εξυπηρετήσουν ούτε ένα πολίτη.
Ο σημερινός
Πρόεδρος της Βουλής Δημήτρης Συλλούρης, πολύπειρος πολιτευτής, ήταν ίσως πρώτος
αρχηγός κόμματος -του Ευρωπαϊκού Κόμματος- που επιχείρησε να αντικαταστήσει τα
«κηρύγματα» με σύντομες δηλώσεις. Το εγχείρημα δεν ήταν πάντα επιτυχημένο,
ωστόσο ήταν μια πρώτη προσπάθεια, η οποία δυστυχώς δεν ακολουθήθηκε από τα
υπόλοιπα κόμματα. Σήμερα ως Πρόεδρος της
Βουλής, επιχειρεί να θέσει κάποιους περιορισμούς στο ατέλειωτο «μπλα-μπλά» στις
συνεδριάσεις των επιτροπών, από αδιάβαστους βουλευτές, οι οποίοι με ατέλειωτες
ερωτήσεις, προσπαθούν να μάθουν, αυτά που δεν διάβασαν. Ωστόσο και πάλι οι
ενδείξεις δεν είναι ενθαρρυντικές, αφού συνεχίζονται οι ατέλειωτες δηλώσεις και
η ουσία της πολιτικής πράξης, μετατοπίζεται από τις αίθουσες των
κοινοβουλευτικών επιτροπών, στην αίθουσα τύπου. Αιώνιε «Αλκιβιάδη», ακόμη
τυραννάς τους ανόητους πολίτες, με τις κούφιες ρητορείες σου.
Σχόλια