Η πισίνα των φυλακών

Η πισίνα των φυλακών

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 17/7/2016 

 

Πριν μερικά χρόνια ένας νεαρός, ο οποίος εν βρασμώ ψυχής σκότωσε την φιλενάδα του, αυτοκτόνησε μέσα στις φυλακές. Το παλικάρι αδυνατούσε να αντιμετωπίσει τις τύψεις και περνούσε από αλλεπάλληλες ψυχολογικές κρίσεις. Έχανε δεκάδες κιλά, γινόταν σκελετός και ακολούθως έβαζε τα κιλά και τανάπαλι. Ο άνθρωπος αυτός, όπως έλεγαν άνθρωποι που έζησαν δίπλα του, όταν συμμετείχε στον θεατρικό όμιλο των φυλακών, ήταν χαρούμενος και έβαζε κιλά. Όταν δεν είχε θέατρο, κούρνιαζε στον εαυτό του, υπόφερε από κατάθλιψη και τελικά κατάφερε να αυτοκτονήσει. Η ιστορία αυτή, επαναλαμβάνεται με την πλειοψηφία των φυλακισμένων, όταν κλείνονται μόνοι τους, μέσα στο κελί. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ψυχίατροι και οι ψυχολόγοι, οι οποίοι επιτελούν σωτήριο έργο, για πολλούς απελπισμένους ανθρώπους.

  

Η ενέργεια της Άννας Αριστοτέλους, της Διευθύντριας των Φυλακών, να βάλει μια πλαστική πισίνα στις γυναικείες φυλακές, να επιτρέψει τα τηλεφωνήματα στους συγγενείς των φυλακισμένων, να οδηγήσει στα θρανία την πλειοψηφία των ανθρώπων αυτών, να διοργανώνει εκδηλώσεις, να κάνει την ζωή των έγκλειστων ανθρώπινη, αποτελεί σίγουρα το καλύτερο φάρμακο στους «ασθενείς» της κοινωνίας. Αυτοί οι άνθρωποι είναι άρρωστοι ψυχικά και σε πολλές περιπτώσεις και σωματικά. Η παραδοσιακή νοοτροπία για τιμωρία των φυλακισμένων, στην πράξη, οδηγούσε σε πολλαπλασιασμό της εγκληματικότητας, η οποία όχι σπάνια συντονιζόταν από τις φυλακές. Ακόμη οδηγούσε σε αυτοκτονίες και κατά κανόνα σε ψυχολογικές και σωματικές αρρώστιες. 

 

Οι πολιτισμένες πολιτείες έφτιαξαν τις φυλακές, πρώτα και κύρια για να προστατεύσουν τους νομιμόφρονες πολίτες και ακολούθως για να σωφρονίσουν τους παρανομούντες και τους εγκληματίες. Στόχος δεν είναι η τιμωρία και ο εξευτελισμός των ανθρώπων, όσα εγκλήματα και αν επιτέλεσαν. Ο λόγος δεν είναι μεταφυσικός, ούτε και θεολογικός, για κάθε πολιτεία. Απλά συμφεροντολογικός, όσο παράξενο και αν φαίνεται. Ο κανόνας λέει ότι το κακό προκαλεί μεγαλύτερο κακό και πίσω από κάθε εγκληματική ενέργεια, κρύβεται μια άλλη ατιμώρητη συνήθως ενέργεια. Και όλα αυτά στοιχίζουν πανάκριβα, για την ασφάλεια των πολιτών. Το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» της Παλαιάς Διαθήκης, αποτελεί τον φυσικό κανόνα, που θέλει την φύση να εκδικείται όσους την βιάζουν και την πολιτεία να διαλύεται όταν οι άρχοντες κλέβουν τους πολίτες.

 

Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους «λεβεντομαλάκες», που νόμισαν ότι θα ανατρέψουν την ψυχή τους, την φύση τους, ακόμη και τους νόμους της πολιτείας. Θύματα του εγωισμού τους, πήραν τον λάθος δρόμο, για την καταξίωση, για την επιβεβαίωση, για την αντιμετώπιση της μοναξιάς και κυρίως για την ικανοποίηση των παθών τους. Αυτοί που κλείνονται στην «στενή» τουλάχιστον πληρώνουν τις ομολογούμενες και ανομολόγητες «αμαρτίες» μιας ζωής. Το μεγάλο πρόβλημα είναι με αυτούς που πωλούν την ψυχή τους στον διάβολο, όπως τον περιγράφει ο Φάουστ στον περίφημο μύθο του, οι αρχαίοι συγγραφείς στις σπουδαίες τραγωδίες τους και η ζωή με τα πικρά της δράματα. 

 

Η κόλαση όπως λένε όλοι οι θρησκευτικοί ταγοί, είναι συνώνυμη με την μοναξιά. Ο παράδεισος βρίσκεται στην επικοινωνία των ανθρώπων με τον Θεό και τους άλλους ανθρώπους. Ο εγωισμός και τα πάθη, όταν δεν τιθασεύονται, φέρνουν την κόλαση. Και όταν βασιλεύσει η κόλαση, τότε ο άνθρωπος τιμωρείται από την μοναξιά, η οποία οδηγεί στην βία και την εγκληματικότητα, ως μορφή πλανεμένης επικοινωνίας. Όπως τα παιδιά που κάνουν αταξίες, για να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των γονιών τους. Όπως τα μωρά που κλαίνε, για να κερδίσουν την αγκαλιά της μαμάς τους. Όλοι έχουμε ευθύνη για την πορεία της κοινωνίας και όλοι πληρώνουμε για τα λάθη της κοινωνίας, είτε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και σίγουρα συμφέρει ο σωφρονισμός, παρά η τιμωρία των φυλακισμένων.