Οι ακανόνιστοι κανονισμοί της Βουλής

Οι ακανόνιστοι κανονισμοί της Βουλής

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 29/5/2016

«Τάφος του Αγίου Νεοφύτου», ήταν διαχρονικά οι κανονισμοί λειτουργίας της Βουλής. Από την μια, τα ανώδυνα, οι μικρο-παρανομίες με το κάπνισμα εντός του κοινοβουλίου και οι μικρο-αταξίες βουλευτών. Και από την άλλη, τα σοβαρά, οι φωτογραφικές νομοθετικές ρυθμίσεις και οι διαπλοκές συμφερόντων. Ο κοσμάκης μπορεί να μην ξέρει τις λεπτομέρειες, αλλά διαισθάνεται την κατάσταση και καταδικάζει τόσο στις εκλογές, όσο και στις έρευνες κοινής γνώμης, τους αντιπροσώπους του λαού, απαξιώνοντας το σύστημα εξουσίας. Το μόνο ευτύχημα, είναι ότι τώρα πλέον, συνειδητοποιούν και παραδέχονται δημοσίως και οι βουλευτές και όλοι οι πολιτευτές, αυτή την σαθρή κατάσταση.

Στην Βουλή, προβληματική είναι η κατάσταση και σε επίπεδο διοίκησης. Η θέση του Γενικού Γραμματέα, μετατράπηκε σε μια νύκτα, πριν μερικά χρόνια, σε θέση Γενικού Διευθυντή, με ότι και αυτό συνεπάγεται στην πράξη. Οι υπάλληλοι πολλαπλασιάστηκαν, όχι σπάνια, χωρίς λόγο και αιτία. Θεσμοθετήθηκε η «μυστήρια» σύσκεψη των αρχηγών των κομμάτων, το «κονκλάβιο» που ανατρέπει και καθορίζει, αποφάσεις πριν την συνταγματικά κατοχυρωμένη Ολομέλεια του σώματος. Οι «μικροί» βουλευτές, περιορίζονται εδώ και χρόνια σε μουρμούρα και παράπονα στους δημοσιογράφους, χωρίς ποτέ να τολμούν να διαμαρτυρηθούν, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις. Αποτέλεσμα είναι ότι η Ολομέλεια της Βουλής, μετατράπηκε σε ένα σώμα επικύρωσης αποφάσεων, χωρίς ουσιαστικές συζητήσεις και χωρίς προβληματισμό. Ακόμη και οι συζητήσεις διάφορων επίκαιρων θεμάτων, κατάντησαν μονόλογοι σε άδεια αίθουσα. Υπάρχει και το «κερασάκι στην τούρτα», που δεν είναι άλλο, από την άρνηση λειτουργίας της ηλεκτρονική ψηφοφορία, έστω και αν τα μηχανήματα εγκαταστάθηκαν εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Εκεί που ξεχαρβαλώθηκαν κυριολεκτικά οι κανονισμοί, είναι στις συνεδριάσεις των κοινοβουλευτικών επιτροπών. Η πλειοψηφία των επιτροπών συνεδριάζουν Τρίτη και Πέμπτη, ώστε να έρχονται οι περισσότεροι βουλευτές μόνο δυο μέρες στο κοινοβούλιο. Αποτέλεσμα είναι συνεδριάσεις χωρίς απαρτία, μετακινήσεις βουλευτών από επιτροπή σε επιτροπή, μόνο και μόνο, για να ξεκινήσουν οι εργασίες. Ακόμη προσκλήσεις σε δεκάδες φιλοξενούμενους, οι οποίοι, όχι σπάνια, έρχονται μόνο για να πιουν καφέ. Κάποιοι βουλευτές έφθασαν στο σημείο, να προσκαλούν ψηφοφόρους, για προεκλογικούς λόγους. Στο όνομα δήθεν του «ναού της δημοκρατίας», το κοινοβούλιο, όχι σπάνια μετατρέπεται σε «χάβρα των εβραίων».

Στην αίθουσα τύπου, συμβαίνουν πράγματα και θαύματα, με τις ουρές βουλευτών, για δηλώσεις. Όλοι στο βήμα, για να πουν το αφήγημα τους, χωρίς πολλές φορές οι δηλώσεις να έχουν σχέση με τις συνεδριάσεις των κοινοβουλευτικών επιτροπών. Οι δημοσιογράφοι είναι αναγκασμένοι να ακούν τον μακρόσυρτο «πόνο» των βουλευτών, πολλές φορές και των φιλοξενουμένων τους, για να μεταδώσουν, αν μεταδώσουν, μερικά δευτερόλεπτα. Και όλα αυτά υπό τον φόβο των καλαναρχών, στους οποίους καταφεύγουν όχι σπάνια, «παραπονούμενοι» βουλευτές. Πριν αρκετά χρόνια υπήρχε η δυνατότητα κινηματογράφησης των συνεδριάσεων και γινόταν το «σώσε» από επιτήδειους βουλευτές, οι οποίοι έκαναν καυγάδες, για να εξασφαλίσουν χρόνο στις τηλεοράσεις. Λίγα χρόνια αργότερα απαγορεύτηκε παραμονή των κάμερων στις συνεδριάσεις –μόνο πλάνα κατά την έναρξη της συνεδρίας- και τότε αποφασίστηκε, να προβαίνει σε δηλώσεις, μόνο ο πρόεδρος της κάθε επιτροπής και μόνο επί της ουσίας της συνεδρίας. Στην πράξη συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Οι βουλευτές εξέρχονται από τις συνεδριάσεις, πριν καν ολοκληρωθούν, για να κάνουν δηλώσεις. Άσε το χειρότερο, που βουλευτές τρέχουν στα κανάλια πρωί και μεσημέρι, εγκαταλείπονταν τις συνεδρίες.

Ο νέος Πρόεδρος της Βουλής, πρέπει να τολμήσει να σπάσει αυγά, πρέπει να τολμήσει να προωθήσει αλλαγές, πρέπει επιτέλους να εφαρμόσει τους κανονισμούς, οι οποίοι ευτυχώς ή δυστυχώς, ρυθμίζουν την λειτουργία του σώματος. Οι εκάστοτε πρόεδροι της Βουλής, είχαν την καλή θέληση, είχαν κατ’ αρχήν την βούληση, αλλά οι συνθήκες δεν ήταν ποτέ ώριμες. Σήμερα η απαξίωση των θεσμών και των πολιτικών, απαιτεί τομές ώστε να αλλάξει και η εικόνα του κοινοβουλίου. Φυσικά ότι και να πει κάποιος, η Βουλή ήταν και είναι, ανάκλαση της κοινωνίας. Και σήμερα η κοινωνία ζητά τιμιότητα, απαιτεί διαφάνεια και κυρίως αλήθειες.