Νησίδες σε όλους τους δρόμους

Νησίδες σε όλους τους δρόμους

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 21/2/2016

Αλήθεια μπορούν και κοιμούνται τα βράδια, όλοι αυτοί οι κατεργάρηδες, που βάζουν λυτούς και δεμένους, πολιτικάντηδες και διαφθαρμένους τεχνοκράτες, για να μην γίνονται νησίδες στους δρόμους; Αλήθεια συνειδητοποιούν οι κομματάρχες, οι τοπικοί άρχοντες και οι επιχειρηματίες, ότι για εξασφαλίσουν λίγα περισσότερα «ψηφαλάκια», για να κερδίσουν λίγα παραπάνω «αιματοβαμμένα» ευρωλούκια, επιβάλλουν παράλογες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, οι οποίες εξωθούν τον κοσμάκη να παρανομεί και να σταθμεύει παράνομα. Αλήθεια ποιος θα εφαρμόσει τους νόμους, οι οποίοι επιβάλλουν στους περιπτεριούχους, στους καταστηματάρχες και στους άλλους επιχειρηματίες, να διαθέτουν ικανοποιητικό χώρο στάθμευσης; Αλήθεια πότε το βαθύ κράτους, που συντάσσει και ψηφίζει τους νόμους, θα συνειδητοποιήσει ότι κατάντησε καταγέλαστο, με το χόμπι της καταπάτησης της νόμων; Αλήθεια τι λένε όλοι αυτοί οι «μεγάλοι» στα παιδιά της Λεμεσού, που σχημάτισαν ανθρώπινη νησίδα, στο σημείο που σκοτώθηκε ο συμμαθητής τους; Αλήθεια τι θα συνέβαινε αν το θύμα της ασφάλτου, ήταν γόνος ενός λεγόμενου επώνυμου και όχι ένα παιδί των βασάνων;

Και η εσχάτη πλάνη χείρον της πρώτης, είναι όταν ακούς τους «αστεράδες» της Αστυνομίας, να αποδίδουν τα δυστυχήματα στον ανθρώπινο παράγοντα και να διαλαλούν καμία φορά και χαιρέκακα, ότι φταίει σχεδόν πάντα το θύμα. Ωραία φταίνε και τα θύματα, αλλά πόσο άραγε φταίνε όλοι αυτοί που δεν αφήνουν να λειτουργήσουν οι δημόσιες συγκοινωνίες, όλοι αυτοί που δημιουργούν παγίδες για τους οδηγούς, όλοι αυτοί που κάνουν τα στραβά μάτια στις παρανομίες, όλοι αυτοί που για λίγα ευρωλάκια «πωλούν και την μάνα τους»;  Στις μεγαλουπόλεις της Αμερικής, της Ευρώπης, ακόμη και τριτοκοσμικών χωρών, οι δρόμοι είναι μια κατεύθυνσης, ενώ ελάχιστα είναι και τα φώτα τροχαίας. Προτεραιότητα τους είναι η ασφάλεια των διερχομένων, η διευκόλυνση της κυκλοφορίας και η εξοικονόμηση καυσίμων. Στην Κύπρο συμβαίνει ακριβώς αντίθετο, με τα ατέλειωτα διπλά φώτα τροχαίας, με τις ατέλειωτες ουρές, κυρίως στην Λευκωσία και με την απίστευτη μόλυνση του περιβάλλοντος από τα καυσαέρια. Και όλα αυτά για κερδίζουν λίγα παραπάνω, μερικοί που νομίζουν ότι θα τους βάλουν στον τάφο, σακούλες με 500ευρα. 

Ένα μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο πρέπει να ανοίξει το ταχύτερο δυνατό, είναι ο τρόπος ενημέρωσης των νέων για τα τροχαία δυστυχήματα. Είναι η κατάλληλη η στιγμή να υπάρξει αξιολόγηση των προγραμμάτων που τρέχουν στα σχολεία, ώστε να καταδειχθεί η αποτελεσματικότητα τους.  Ήδη σοβαροί επιστήμονες, υποστηρίζουν ότι η προπαγάνδα που γίνεται στα σχολεία, δεν είναι η καλύτερη δυνατή και ή καλύτερα είναι παλιομοδίτικη και αναποτελεσματική. Θα πρέπει κληθούν επιστήμονες και εμπειρογνώμονες –ευτυχώς έχουμε αναξιοποίητους και στην Κύπρο- για να καταρτίσουν σοβαρά προγράμματα εκπαίδευσης, πρώτα των αστυνομικών και ακολούθως των μαθητών. Και όλα αυτά με μετρήσιμα κριτήρια αποτελεσματικότητας. Παράλληλα θα πρέπει επιτέλους να κληθούν συγκοινωνιολόγοι, οι οποίοι χωρίς παρεμβάσεις, να λύσουν το συγκοινωνιακό πρόβλημα, το οποίο κατάντησε ένα πανάκριβο μαρτύριο. Να αξιολογηθούν ξανά τα όρια ταχύτητας και γιατί όχι, να αυξηθούν τα όρια σε κάποιους δρόμους.

Μπορεί οι νέοι να μην έχουν την αίσθηση του κινδύνου και να προκαλούν τον θάνατο. Αλλά και οι μεγαλύτεροι που νομοθετούν, δίνουν την εντύπωση, ότι θέλουν τους νέους να συμπεριφέρονται σαν τα στρατιωτάκια, κάτι εντελώς παράλογο. Δεν είναι δυνατό οι νέοι άνθρωποι, το αίμα των οποίων κοχλάζει, να συμπεριφέρονται όπως οι παππούδες. Δεν είναι δυνατό να διαλύονται καθημερινώς τα νεύρα των νέων, που κινούνται υποχρεωτικά για πολλές ώρες στους δρόμους, γιατί οι μεγαλύτεροι κινούνται για λίγο, με τις λιμουζίνες τους και δεν τους τρέχει ο χρόνος. Με άλλα λόγια πρέπει να υπάρξει μια ισορροπία ανάμεσα στους νομικούς περιορισμούς και στην ελευθερία των ανθρώπων. Οι κοινωνίες είναι για όλους τους ανθρώπους και όχι μόνο για τους προνομιούχους παππούδες.