Ο πόλεμος της καρέκλας

Ο πόλεμος της καρέκλας

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 20/12/2015

Βετεράνος πολιτικός με περγαμηνές, έλεγε ότι το κυπριακό δεν λύνεται, αν δεν μοιραστούν πρώτα οι καρέκλες της εξουσίας. Τα άλλα όλα, είναι κούφια λόγια. Ο άνθρωπος θύμιζε δημοσιεύματα στον αμερικανικό και βρετανικό τύπο, τον Απρίλιο του 2004, λίγο μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν. Έγραφαν τότε, ότι ο λόγος της αποτυχίας της προσπάθειας των Ηνωμένων Εθνών, ήταν η άρνηση των πλούσιων, τότε, Ελληνοκυπρίων, να μοιραστούν την καρέκλα της εξουσίας, με τους φτωχούς, τότε,  Τουρκοκύπριους. Την ίδια περίοδο, στην Κύπρο, λεγόταν στα μουλωχτά, ότι ο λόγος της απόρριψης του σχεδίου Ανάν, ήταν το αίμα που χώριζε τότε, τις ηγεσίες των δύο κοινοτήτων. Το βαθύ κράτος και στις δύο κοινότητες, βίωνε ενοχικές κρίσεις συνείδησης, θύμα των μεγαλοϊδεατισμών των μητέρων πατρίδων και των παθών που συνοδεύουν την αλαζονεία της εξουσίας.

Ο παλαίμαχος πολιτικός εκτιμούσε ότι σε αυτή την προσπάθεια επίλυσης του κυπριακού, η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι οι παίκτες που κινούν τα νήματα στην περιοχή, είναι οι υπερδυνάμεις και όχι τα μικροσυμφέροντα των ηγετίσκων του τόπου. Αυτή την περίοδο που διαμοιράζονται τα ιμάτια των αιματοκυλισμένων κρατών της Μέσης Ανατολής, για χάρη των αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου, για χάρη της ανοικοδόμησης της περιοχής, η ταπεινωμένη Κύπρος, δεν θα μπορούσε να κάμει «καμωματάκια» όπως στο παρελθόν, για να ξεφύγει από τα σχέδια των ισχυρών του κόσμου. Τα συμφέροντα είναι τόσο μεγάλα, που σε μια νύκτα θα μπορούσαν να ρυθμιστούν όλα, με την συνταγή του αιματοκυλίσματος, όπως συνέβη το 1974 και όπως συμβαίνει σήμερα στις γειτονικές χώρες.  

Αρχές της νέας χρονιάς αναμένεται να αρχίσει η διαδικασία του «πάρε δώσε», στις διαπραγματεύσεις για επίλυση του κυπριακού. Οι διαπραγματευτές θα πρέπει να δείξουν αυτοσυγκράτηση και να τιθασεύσουν το πάθος για εξουσία. Ωστόσο οι «καρέκλες» θα πρέπει να είναι αρκετές, ικανές να χωρίσουν τους περισσότερους ηγετίσκους του νησιού. Μόνο έτσι θα μπορέσει να εφαρμοστεί η λύση του κυπριακού, χωρίς να υπάρχουν αντιδράσεις και προσκόμματα. Και η δικαιότερη λύση να βρεθεί, αν οι πρωταγωνιστές δεν είναι ικανοποιημένοι, τότε θα βρίσκουν χίλιους δυο νομικισμούς, για να ανατρέψουν τα συμφωνημένα. Το 1963 για χάρη των δημάρχων και με νομικίστικες προσεγγίσεις, άρχισε η ανατροπή της συμφωνία του 1960 και της ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

«Τον πλούτο πολύ εμίσησαν, την δόξα ουδείς» λέει το ρητό, το οποίο επιβεβαιώνεται καθημερινώς σε όλο τον κόσμο και φυσικά στην Κύπρο. Η εξουσία αποτελεί το ισχυρότερο αφροδισιακό. Είναι προτιμότερο να στερεωθεί η λύση του κυπριακού, στις καρέκλες δεκάδων ηγετών του τόπου, παρά στα κόκαλα χιλιάδων ανθρώπων. Εξάλλου κάθε σπιθαμή του τόπου, είμαι βαμμένη με αίμα ηρώων και δεν χρειάζονται και άλλοι ήρωες. Η Κύπρος χρειάζεται δυνατά μυαλά, μετριοπαθείς ανθρώπους και κυρίως ταπεινούς ηγέτες, οι οποίοι θα θέτουν το συλλογικό πάνω από το ατομικό συμφέρον.

Ο εντοπισμός υδρογονανθράκων στην περιοχή, θα πρέπει να καταστεί ευλογία και όχι κατάρα. Τα αρνητικά παραδείγματα σε όλο τον κόσμο, σε πετρελαιοπαραγωγές χώρες, είναι πάμπολα και δεν χρειάζεται ακόμη ένα στην Κύπρο. Τα έσοδα του κράτους, θα μπορούσαν να θρέψουν όλους τους ηγέτες και όλους τους πολίτες του τόπου και με το παραπάνω. Ο άνθρωπος είναι αχόρταγος, όσα υλικά και αν έχει,  όπως αποδεικνύεται και από τους ηγέτες του τόπου, που τραβολογούνται σήμερα στα δικαστήρια. Η λύση του κυπριακού, θα πρέπει να στερεωθεί, σε αγαθούς ανθρώπους –με την αρχαιολογική έννοια- και όχι σε τυχοδιώκτες, οι οποίοι ποτέ δεν θα λείψουν από τον κόσμο.