Από τον Κίσινγκερ
στον Λαβρόφ
Παλαίμαχος, σοφός
πολιτικός, με πολλές εμπειρίες, παρακολουθώντας τον συνωστισμό επισκέψεων
Υπουργών Εξωτερικών των δύο υπερδυνάμεων και των άλλων μεγάλων δυνάμεων στην
Κύπρο, θυμήθηκε τις επισκέψεις τον Μάιο του 1974 στο νησί των δύο Υπουργών
Εξωτερικών της Αμερικής Χένρι Κίσινγκερ και της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ενωσης
Αντρέι Γκρομίκο, οι οποίοι βρίσκονταν στην περιοχή για να λύσουν τις διαφορές
στην περιοχή, μετά τον πόλεμο του Γιομ Κιππούρ (ημέρα της εξιλέωσης) στις 6 Οκτωβρίου του 1973, όταν Συρία και Αίγυπτος,
με την στήριξη άλλων δέκα αραβικών χωρών, επιτέθηκαν κατά του Ισραήλ, για να
ηττηθούν στο τέλος από τους Εβραίους. Ο σπουδαίος πολιτικός έλεγε, ότι τότε φαίνεται
ότι οι δύο υπερδυνάμεις συμφώνησαν και μοίρασαν την Κύπρο, με την εισβολή της
Τουρκίας, που ακολούθησε λίγες βδομάδες αργότερα. Σήμερα το μόνο που μένει να
δούμε είναι, τι θα συμβεί στο τόπο μας τους επόμενους μήνες, μετά τις
επισκέψεις των Υπουργών Εξωτερικών των υπερδυνάμεων, Σεργκέι Λαβρόφ και Τζών
Κέρι. Ας ελπίσουμε ότι το φυσικό αέριο, θα φέρει καλύτερες μέρες.
Σοβαρός
διπλωμάτης, με πολλές περγαμηνές, μεταξύ καφέ και γλυκού, έλεγε ότι τίποτα δεν
αφήνουν στην τύχη οι ισχυροί της γης. Μελετούν και την τελευταία λεπτομέρεια
όταν «κινούνται», με στόχο την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων. Ανάλυε
τα «παιγνίδια» των ισχυρών του κόσμου, οι οποίοι δεν έχουν ούτε φίλους, ούτε
εχθρούς και μπορούν να θυσιάσουν ακόμη και την «μάνα» τους, για να προωθήσουν
τα συμφέροντα της χώρας τους. Οι αποτυχίες και οι αστοχίες, έλεγε, οφείλονται
κυρίως σε παραπλανητικές πληροφορίες και σε λανθασμένες αναλύσεις. Σημαντικός
παράγοντας είναι και η αλαζονεία της εξουσίας, η οποία μετατρέπει τους
ανθρώπους σε άγρια ζώα. Γι’ αυτό, υποδείκνυε, οι υπερδυνάμεις, έχουν περιορισμό
στις δύο θητείες για τους προέδρους, ώστε να περιορίζεται η διαφθορά στην
εξουσία.
Η ευρύτερη
περιοχή της Μέσης Ανατολής φλέγεται, οι υπερδυνάμεις δεν κρύβονται πλέον πίσω
από «εταίρους» και «συμμάχους» και μπλέχθηκαν στους «καυγάδες» με τις πολεμικές
τους μηχανές. Από την μια η επίδειξη δυνάμεων, από την άλλη η μάχη για έλεγχο
της περιοχής. Η Κύπρος αν κινηθεί «ταπεινά» εύκολα μπορεί να καταστεί η
«Ελβετία» της περιοχής. Και μόνο τα κέρδη για την ξεκούραση και την διασκέδαση
των στρατιωτών, αρκούν για ξαναγίνουμε πλούσιοι. Αν πάλι αρχίσουν οι
αλαζονείες, οι μεγαλοϊδεατισμοί και οι κουτοπονηριές για απελευθέρωση των
κατεχομένων με τα όπλα, τότε αλί και τρισαλί. Αν αναβληθεί και πάλι η λύση του
κυπριακού, όπως συνέβη το 2004, τότε λογικά θα καταγραφεί ακόμη μια χαμένη
πατρίδα, αφού θα πεθάνουν και οι εναπομείναντες πρόσφυγες που γεννήθηκαν στα
κατεχόμενα. Υπάρχουν και τα θαύματα, αλλά αυτά δεν είναι στα χέρια των
ανθρώπων.
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ
ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 6/12/2015
Παλαίμαχος, σοφός
πολιτικός, με πολλές εμπειρίες, παρακολουθώντας τον συνωστισμό επισκέψεων
Υπουργών Εξωτερικών των δύο υπερδυνάμεων και των άλλων μεγάλων δυνάμεων στην
Κύπρο, θυμήθηκε τις επισκέψεις τον Μάιο του 1974 στο νησί των δύο Υπουργών
Εξωτερικών της Αμερικής Χένρι Κίσινγκερ και της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ενωσης
Αντρέι Γκρομίκο, οι οποίοι βρίσκονταν στην περιοχή για να λύσουν τις διαφορές
στην περιοχή, μετά τον πόλεμο του Γιομ Κιππούρ (ημέρα της εξιλέωσης) στις 6 Οκτωβρίου του 1973, όταν Συρία και Αίγυπτος,
με την στήριξη άλλων δέκα αραβικών χωρών, επιτέθηκαν κατά του Ισραήλ, για να
ηττηθούν στο τέλος από τους Εβραίους. Ο σπουδαίος πολιτικός έλεγε, ότι τότε φαίνεται
ότι οι δύο υπερδυνάμεις συμφώνησαν και μοίρασαν την Κύπρο, με την εισβολή της
Τουρκίας, που ακολούθησε λίγες βδομάδες αργότερα. Σήμερα το μόνο που μένει να
δούμε είναι, τι θα συμβεί στο τόπο μας τους επόμενους μήνες, μετά τις
επισκέψεις των Υπουργών Εξωτερικών των υπερδυνάμεων, Σεργκέι Λαβρόφ και Τζών
Κέρι. Ας ελπίσουμε ότι το φυσικό αέριο, θα φέρει καλύτερες μέρες. Σοβαρός
διπλωμάτης, με πολλές περγαμηνές, μεταξύ καφέ και γλυκού, έλεγε ότι τίποτα δεν
αφήνουν στην τύχη οι ισχυροί της γης. Μελετούν και την τελευταία λεπτομέρεια
όταν «κινούνται», με στόχο την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων. Ανάλυε
τα «παιγνίδια» των ισχυρών του κόσμου, οι οποίοι δεν έχουν ούτε φίλους, ούτε
εχθρούς και μπορούν να θυσιάσουν ακόμη και την «μάνα» τους, για να προωθήσουν
τα συμφέροντα της χώρας τους. Οι αποτυχίες και οι αστοχίες, έλεγε, οφείλονται
κυρίως σε παραπλανητικές πληροφορίες και σε λανθασμένες αναλύσεις. Σημαντικός
παράγοντας είναι και η αλαζονεία της εξουσίας, η οποία μετατρέπει τους
ανθρώπους σε άγρια ζώα. Γι’ αυτό, υποδείκνυε, οι υπερδυνάμεις, έχουν περιορισμό
στις δύο θητείες για τους προέδρους, ώστε να περιορίζεται η διαφθορά στην
εξουσία.
Η Αμερική μαζί με
την Βρετανία, έχουν τεράστια συμφέροντα στην Κύπρο, με τις βρετανικές βάσεις,
τα άγνωστα σύγχρονα οπλικά συστήματα και τα ραντάρ που διαθέτουν στο νησί. Η
Κύπρος εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και εμμέσως ανήκει στο ΝΑΤΟ, με ότι και
να λέγεται περί του αντιθέτου. Ακολουθεί είτε με αριστερή, είτε με δεξιά
κυβέρνηση, πολιτικές που κυοφορούνται στις Βρυξέλλες και οικονομικές επιλογές
που αποφασίζονται στην Φραγκφούρτη. Από την άλλη η Ρωσία, έχει 50 χιλιάδες
ρώσους στο νησί – μπορεί αριθμητικά να ξεπεράσουν σύντομα και τους
τουρκοκύπριους - διαθέτει μια από τις μεγαλύτερες Τράπεζες, ελέγχει εμμέσως τις
υπόλοιπες τράπεζες και οι πολίτες της, κατέχουν τεράστιες εκτάσεις και πολλά ακίνητα.
Και όλα αυτά μετά το κούρεμα των καταθέσεων και την παγκόσμια δυσφήμιση του
νησιού. Στην ουσία κρατούν ένα από τα κλειδιά του «χρηματοκιβωτίου» του
κράτους, ότι και να λένε οι εκάστοτε κυβερνώντες.
Η ευρύτερη
περιοχή της Μέσης Ανατολής φλέγεται, οι υπερδυνάμεις δεν κρύβονται πλέον πίσω
από «εταίρους» και «συμμάχους» και μπλέχθηκαν στους «καυγάδες» με τις πολεμικές
τους μηχανές. Από την μια η επίδειξη δυνάμεων, από την άλλη η μάχη για έλεγχο
της περιοχής. Η Κύπρος αν κινηθεί «ταπεινά» εύκολα μπορεί να καταστεί η
«Ελβετία» της περιοχής. Και μόνο τα κέρδη για την ξεκούραση και την διασκέδαση
των στρατιωτών, αρκούν για ξαναγίνουμε πλούσιοι. Αν πάλι αρχίσουν οι
αλαζονείες, οι μεγαλοϊδεατισμοί και οι κουτοπονηριές για απελευθέρωση των
κατεχομένων με τα όπλα, τότε αλί και τρισαλί. Αν αναβληθεί και πάλι η λύση του
κυπριακού, όπως συνέβη το 2004, τότε λογικά θα καταγραφεί ακόμη μια χαμένη
πατρίδα, αφού θα πεθάνουν και οι εναπομείναντες πρόσφυγες που γεννήθηκαν στα
κατεχόμενα. Υπάρχουν και τα θαύματα, αλλά αυτά δεν είναι στα χέρια των
ανθρώπων.
Σχόλια