Τεμπέληδες κύπριοι

Τεμπέληδες κύπριοι

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 13/12/2015

Ανθρωπάκια, καλοκάγαθα, ολίγον κουτοπόνηρα και πολύ τεμπέλικα, είναι οι κύπριοι, έλεγε επιχειρηματίας από την Γερμανία, ο οποίος επισκέφθηκε πρόσφατα την Κύπρο, για διαβουλεύσεις με κυπριακή εταιρία, η οποία εισάγει και προωθεί γερμανικά προϊόντα στο νησί. Ο ξένος άνθρωπος, έλεγε ότι στην Γερμανία, οι εργαζόμενοι βρίσκονται στο γραφείο, στο εργοστάσιο, στο μαγαζί, για οκτώ ώρες, έχουν διάλειμμα 15 λεπτών για τσιγάρο και 30 λεπτών για φαγητό και αυτά είναι εκτός των ωρών εργασίας. Στην Κύπρο οι εργαζόμενοι κάθε λίγο και λιγάκι διακόπτουν την δουλειά τους για τσιγάρο, αφήνουν πελάτες να περιμένουν με διάφορα ψεματάκια και κανείς δεν ασχολείται με μετρήσιμα κριτήρια παραγωγικότητας. Η πλάκα είναι ότι όλοι νομίζουν ότι δουλεύουν σκληρά.  

Ο καλός και έξυπνος γερμαναράς, αφού απόλαυσε για μερικές μέρες τον ήλιο και την θάλασσα, αφού έφαγε μέχρι σκασμού μεζέδες, έλεγε φιλοσοφώντας, ότι εσείς καλά περνάτε, εσείς ξέρετε να απολαμβάνεται την ζωή, έστω και πολύ φτωχότεροι. Αν είχαμε και εμείς στην Γερμανία τον ήλιο και τις ομορφιές σας, σίγουρα και εμείς θα είμαστε το ίδιο χαλαροί όπως οι κύπριοι. Ο άνθρωπος προχώρησε και παραδέχθηκε ότι δεν έχει κανένα παράπονο από τους συνεργάτες του, στην Κύπρο, αφού η δουλειά του, γίνεται τέλεια, παρά τις μικρές καθυστερήσεις. Οι κύπριοι σημείωσε είναι έξυπνοι, πολύ συνεργάσιμοι και το κυριότερο μπορείς να τους εμπιστευτείς.

Όσοι είχαν την υπομονή να διαβάσουν, έστω στις εφημερίδες, αποσπάσματα της έκθεσης του Γενικού Ελεγκτή Οδυσσέα Μιχαηλίδη, διαπιστώνουν ότι όλα τα «σκάνδαλα» έχουν πηγή την έλλειψη μετρήσιμων κριτηρίων ελέγχου της επιτελούμενης εργασίας. Έτσι βρίσκουν την ευκαιρία οι κάθε είδους κουτοπόνηροι, διευθυντάδες και πολιτικάντηδες, να βάζουν το δάκτυλο στο «μέλι» και να κλέβουν τα λεφτά των φορολογουμένων. Ευτυχώς το τελευταίο διάστημα αρκετοί κατέληξαν στην «στενή» για να παραδειγματίζονται οι «μεγάλοι» και να ελπίζουν οι «μικροί και καταπονημένοι.» Και όλα αυτά στο όνομα του ρουσφετιού και της κομματικής παντογνωσίας.

Όλα ξεκινούν από την πονεμένη ιστορία της μηχανογράφησης της δημόσιας υπηρεσίας, η οποία κινείται εδώ και δεκαετίες, με ρυθμούς χελώνας. Δεν υπάρχουν μετρήσιμοι κανόνες παραγωγικότητας, με αποτέλεσμα σχεδόν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι να είναι άριστοι και να δουλεύουν, όσοι είναι ευσυνείδητοι και όσοι, δεν αντέχουν την τεμπελιά. Το χειρότερο από όλα είναι η κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία, αφού σχεδόν κανένας δεν γνωρίζει πόσο στοιχίζει μια εγχείρηση, μια εξειδικευμένη θεραπεία, ακόμη και οι επισκέψεις στα εξωτερικά ιατρεία. Τα λεγόμενα πρωτόκολλα θεραπείας, δεν τηρούνται πάντα και όχι σπάνια, η διαδικασία ίασης εξαρτάται από την κρίση του γιατρού. Αν είναι καλός, καλώς. Αν είναι κακός, κακώς για τα δημόσια οικονομικά. Τα ίδια και στις περισσότερες υπηρεσίες του δημοσίου, αφού κανένας δεν ξέρει πόσα στοιχίζει η διεκπεραίωση μιας αίτησης, σε χρόνο και σε χρήμα.

Η πλάκα στη όλη υπόθεση, είναι ότι η καλή μας πολιτεία, με τις ευλογίες της τρόικας, αυξάνουν συνεχώς το όριο αφυπηρέτησης. Αν είναι ποτέ δυνατό, άνθρωποι οι οποίοι περιμένουν την σύνταξη, που βλέπουν το κομπιούτερ και τρέμουν –άσε που πολλοί φοβούνται τις ικανότητες των υφισταμένων τους- να κάνουν τομές και να εκσυγχρονίσουν το δημόσιο. Έκπληξη δεν πρέπει να προκαλεί και η πρόταση για αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης των γιατρών στο 68^ο έτος. Πως είναι δυνατό ένας άνθρωπος σε τέτοια ηλικία να χειρουργεί ή να έχει την όρεξη για συνεχείς επιμορφώσεις, όταν η επιστήμη τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Εκτός και αν κάποιοι βάλθηκαν να εφαρμόσουν διά της πλαγίας την ευθανασία. Στα 68 αφυπηρετούν οι δικαστές, οι Εισαγγελείς και άλλοι αξιωματούχοι, αλλά αυτό δεν είναι και το καλύτερο παράδειγμα. Ευτυχώς η φύση είναι ισχυρότερη από όλους τους ανθρώπους.