Προφητεύοντας την Τουρκία

Προφητεύοντας την Τουρκία

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 29/11/2015

  
 

Πανηγυρίζουν οι εραστές των προφητειών και άρχισαν να θεοποιούν τον Μητροπολίτη Μόρφου

Νεόφυτο και να δοξάζουν τον Αγιο Παϊσιο. Τα λόγια τους, οι προφητείες τους, άρχισαν να

υλοποιούνται και το ξανθό γένος, ο μέγας απελευθερωτής, τρέχει για να σώσει το επιούσιο γένος

των Ελλήνων. Και όλα αυτά στην σκιά της κατάρριψης του ρωσικού αεροσκάφους και τις οργίλες

αντιδράσεις του Βλατιμίρ Πούτιν. Το facebook και τα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης,

πλημμύρισαν από φωτογραφίες και αναλύσεις, προκαλώντας ευφορία, αλλά και ένα σιωπηλό

φόβο. Οι νεώτεροι, οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο, λένε ότι είναι η ευκαιρία μας, να

εκδικηθούμε τους κατακτητές Τούρκους. Οι μεγαλύτεροι στην ηλικία, οι οποίοι έφαγαν πολλά

χαστούκια στην ζωή, σκέφτονται πιο ψύχραιμα και ξέρουν ότι κάθε πόλεμος φέρνει καταστροφή,

προκαλεί θανάτους και καταστροφή. Πάντως, από όλους όσοι διαλαλούν τις προφητείες, ελάχιστοι

φαίνεται να αντιλαμβάνονται το νόημα των προφητειών.

 

 

Οι προφητείες δεν λέγονται για πλάκα, από άγιους ανθρώπους, αλλά έχουν ένα σκοπό και αυτός

δεν είναι άλλος, από την στήριξη των πιστών σε δύσκολες στιγμές και σίγουρα για να μετανοήσουν,

δηλαδή να στρέψουν το μυαλό και την ψυχή τους, προς τον Θεό. Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη

διαφορά από τους μάγους και τα μέντιουμ. Οι Αγιοι Πατέρες της Εκκλησίας, λένε ότι όσοι

προφητεύουν μιλούν με το πνεύμα και με την δύναμη του Θεού. Αντιθέτως αυτοί που προβλέπουν

το μέλλον με τραπουλόχαρτα, με γυάλινες σφαίρες, με καπνούς, με εντόσθια ζώων και άλλα

αντικείμενα, μιλούν με την δύναμη του διαβόλου. Σύμφωνα πάντα με τους θεολόγους, μόνο ο Θεός

γνωρίζει το μέλλον, ενώ ο διάβολος γνωρίζει μόνο το παρελθόν, γι αυτό και οι προβλέψεις του για

το μέλλον, κατά κανόνα αστοχούν, σε γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε βάθος χρόνου. Από την

άλλη «μια μέρα, είναι ως χίλια χρόνια και χίλια χρόνια ως μια μέρα», για τον υπέρ-χρόνο του Θεού.

 

 

Ανθρωπος περπατημένος της ζωής, με λαϊκή σοφία, έλεγε στον καφενέ, ότι «το μόνο που πιστεύω

είναι ότι όλα εδώ πληρώνονται και, ότι κάνεις βρίσκεις σε αυτή την ζωή». Χαζεύοντας τις

φωτογραφίες στις εφημερίδες, άρχισε να απαριθμεί περιπτώσεις πλουσίων που «επτώχευσαν και

επείνασαν». Μίλησε για τις απατεωνιές που σκαρφίστηκαν, λεγόμενοι επιχειρηματίες, για να

εκμεταλλευτούν τους φτωχούς και καταφρονεμένους. Αναφέρθηκε σε σπουδαίους πολιτικάντηδες

και διευθυντάδες του δημοσίου, οι οποίοι το μόνο που ήξεραν ήταν να στοιβάζουν «χρυσό και

άργυρο» στις Τράπεζες και ξέχασαν να ζήσουν τις μικρές, αλλά μεγάλες χαρές της ζωής. Και όταν

πέθαναν διαμοίρασαν τα υπάρχοντα τους, με καυγάδες και δικαστικές μάχες, από το

προβληματικούς απογόνους τους. Και όλα αυτά με ονόματα και αριθμούς, που μόνο οι άνθρωποι

του παζαριού ξέρουν.

 

 

Η κουβέντα του καφενέ προχώρησε στο κυπριακό, στον καυγά της Ρωσίας με την Τουρκία, στους

Γάλλους, στους Εγγλέζους, στους Αμερικάνους και σε όλο τον ταραγμένο κόσμο. Ο μεγαλύτερος της

παρέας, που υπόφερε πολλά στην εισβολή του 1974, ατάραχος, έλεγε ότι θα έλθει και η σειρά της

Τουρκίας γιατί «έκαμεν πολλά». Και μονολογούσε ότι, «όταν ο λίμπουρας βγάλει φτερά πέφτει και

σκοτώνεται». Ο σπουδαγμένος της παρέας άρχισε τις αναλύσεις για τις οικονομικές συναλλαγές

μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας, δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, για να προβλέψει ότι και οι δύο θα

βάλουν νερό το κρασί τους και εκτονωθεί η κρίση. Στην παρέα και ο φίλος με σπουδές στην Ρωσία,

ο οποίος υπενθύμιζε ότι ο Βλατιμίρ Πούτιν, δεν αστειεύεται και το απέδειξε επανειλημμένως, με

τους Τσετσένους, με τους Ουκρανούς, με την μαφία της Μόσχας και όλους τους άλλους που

θέλησαν να τα βάλουν με την ρωσική αυτοκρατορία. «Η Τουρκία αν δεν σταματήσει να ενισχύσει

τους τζιχαντιστές και αν δεν συνεργαστεί στο νέο μοίρασμα της περιοχής, θα έχει άσχημα

ξεμπερδέματα». Ο πιο πονηρός της παρέας, συμπλήρωσε ότι σε αυτή την μοιρασιά θα μπει και το

κυπριακό. Και κάπου εδώ σταμάτησε η κουβέντα με το κοινό συμπέρασμα ότι είμαστε μικρά πιόνια

στην παγκόσμια σκακιέρα και όσα φέρνει η μέρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος.

·