Η λογική των καφενείων

Η λογική των καφενείων

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 8/11/2015

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

Πλούσιος ομογενής από την Βρετανία, επιχειρηματίας με περγαμηνές διεθνώς, άνθρωπος με παθολογική αγάπη για την Κύπρο –έφυγε πάμπτωχος πριν το 1974 από το νησί-  θέλησε να δραστηριοποιηθεί επιχειρηματικά στο λατρεμένο του νησί. Όχι τόσο για να βγάλει χρήματα, όσο για να δημιουργήσει μια βάση στο νησί. Να ζήσει ήρεμα τα τελευταία χρόνια της ζωής του και βεβαίως να στηρίξει τους συγγενείς και τους χωριανούς του. Τα παιδιά και τα εγγόνια του, έχουν και δουλειές και πολυτέλειες. Ο άνθρωπος νοσταλγούσε τους παιδικούς του φίλους και ονειρευόταν μια ζωή αραχτός στον καφενέ, να κουβεντιάζει, να παίζει πιλόττα και τάβλι, χωρίς έγνοιες. Και ίσως ποιος ξέρει, για να αποδείξει στους συγχωριανούς του, ότι τα κατάφερε στην ζωή.

 

Το όνειρο όμως κατάντησε εφιάλτης. Θέλησε να φτιάξει μια εταιρία, ώστε να μπορεί να αναπτύξει τις επιχειρήσεις του. «Στο Λονδίνο σε 15 λεπτά, μπαίνεις στο διαδίκτυο και αν δεν έχει άλλος το ίδιο όνομα, πληρώνεις και αποκτάς μια εταιρία». Στην Λευκωσία χρειάστηκε μήνες, μάζεψε ένα σωρό χαρτιά και ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα από την νοοτροπία των δημοσίων υπαλλήλων. Και μονολογούσε οργισμένος: «αντί να σε βοηθήσουν, αντί να σε θεωρούν ως πελάτη, που τους δίνει δουλειά και χρήματα, προβάλλουν συνεχώς εμπόδια, λες και είσαι αντίπαλος τους. Έχουν υπολογιστές στο γραφείο τους και νομίζεις ότι τους χρησιμοποιούν μόνο για παιγνίδια. Χαρτιά, χαρτιά και γραφειοκρατία χωρίς νόημα.» Η συνέχεια ήταν με λόγια του πεζοδρομίου.

Στην Βουλή πριν μερικές μέρες ο Πρόεδρος του Οργανισμού Προσέλκυσης Επενδύσεων CIPA, Φρίξος Σαββίδης, παραδέχθηκε ότι λόγω γραφειοκρατίας, χάσαμε μεγάλες και σημαντικές ξένες επενδύσεις. Τώρα σε πόσα εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια ευρώ αποτιμάται αυτή η «βλακεία» της γραφειοκρατίας, κανείς δεν ξέρει και κανείς μάλλον δεν θα μπει στον κόπο να υπολογίσει. Εκτός και αν πίσω από όλα αυτά κρύβονται τα ανομολόγητα μικρά συμφέροντα μικρών ανθρώπων. Το μόνο σίγουρο, το μόνο που μένει, είναι το δυσθεώρητο ύψος της καταραμένης ανεργίας, τα απίστευτα νούμερα των προβληματικών δανείων και το χειρότερο, η φτώχια και η δυστυχία χιλιάδων ανθρώπων –παιδιών και ενηλίκων- που ταπεινώνονται καθημερινώς για ένα κομμάτι ψωμί. Αυτών που πληρώνουν καθημερινώς το τίμημα των βλεμμάτων υπεροψίας των αρμοδίων.

Τα ραδιόφωνα, οι τηλεοράσεις, οι ιστοσελίδες, οι εφημερίδες και τα περιοδικά, βομβαρδίζουν καθημερινώς τους απελπισμένους, με τα μέτρα τάχα αναδιάρθρωσης του δημοσίου και πάταξης της γραφειοκρατίας. Κούφια λόγια, που καταρρέουν μόλις χρειαστείς ένα χαρτί από το δημόσιο. Φτιάξανε το πολυδιαφημισμένο Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, -πανευρωπαϊκή πατέντα μας λένε- και όμως για να κάνεις μια αίτηση απαιτείται η συμπλήρωση 13 σελίδων. Στην Σουηδία, έλεγε άνθρωπος, παντρεμένος με Σουηδέζα, σε τρέχουν οι υπηρεσίες για να σου δώσουν επιδόματα, για να σε φροντίσουν. Στην νησί τρέχεις τις υπηρεσίες, λες και δεν είσαι εσύ που πληρώνεις κάθε τέλος του μήνα δυσβάστακτους φόρους, οι οποίοι συνολικά ξεπερνούν κατά πολύ, το ήμισυ των εισοδημάτων σου.

Ο νέος και φέρελπις Υφυπουργός Κωνσταντίνος Πετρίδης, ο οποίος ορίστηκε για να αναδομήσει το δημόσιο, καλό θα είναι να κοιτάξει και λίγο τους μικρούς και αδύναμους, οι οποίοι βιώνουν τα στραβά και ανάποδα. Οι Διευθυντάδες και οι μεγαλο-συντεχνιακοί, ξέρουν και κάνουν με ένα τηλεφώνημα τις δουλειές τους, αφού υπάρχουν πολλοί μικροί, που σκίζονται για να τους εξυπηρετήσουν, μιας και η προαγωγή τους εξαρτάται από ένα καλό τους λόγο. Ας ξεκινήσει από τους λεγόμενους πιστοποιούντες υπαλλήλους – που κανείς δεν ξέρει τι εξυπηρετούν-  ας αξιοποιήσει τις ταυτότητες με βιομετρικά στοιχεία, ας προωθήσει τις πιστωτικές κάρτες για τις συναλλαγές με τα ύποπτα για φοροδιαφυγή επαγγέλματα και γιατί όχι να συνενώσει επιτέλους υπηρεσίες και διευθυντικές θέσεις. Και επιτέλους πρέπει να μπουν μάνατζερ με πτυχία, στις διοικητικές θέσεις, να προωθήσει αυτό  που καλείται οικονομία κλίμακας. Δηλαδή να αντλήσει και λίγη απλή λογική, που υπάρχει μπόλικη στα καφενεία.