Η «τιάρα» της Μέρκελ
Η «τιάρα» της Μέρκελ
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5/7/2015
Η ιστορία κάνει κύκλους, όπως κύκλους
κάνει και όλη η φύση. Η Ελλάδα από τον «παράδεισο» των Βρυξελλών, βιώνει σήμερα
την «κόλαση» της Φρανκφούρτης. Φυσικά «για ό,τι τραβάει το κορμί, τα φταίει το
κεφάλι». Και στο μυαλό έρχεται μοιραία,
η «σκανδαλώδης» φράση: «Είναι καλλίτερο να δούμε στη
μέση της πόλης (Κωνσταντινούπολης) να βασιλεύει το φακιόλι των Τούρκων, παρά η
λατινική καλύπτρα (η τιάρα του Πάπα)». Η ρήση λέγεται ότι λέχθηκε από τους απελπισμένους
κατοίκους της Κωνσταντινούπολης, λίγο πριν την άλωση του 1453, όταν είδαν
έντρομοι τον αναρίθμητο στρατό του Μωάμεθ και διαπίστωσαν ότι οι υποσχέσεις των
χριστιανικών λαών της Δύσης, ήταν «κούφια λόγια». Υπάρχει βεβαίως και η
θεολογική άποψη που θέλει τους «αιρετικούς» ρωμαιοκαθολικούς να είναι
«χειρότεροι» από τους μουσουλμάνους.
Οι φεουδάρχες της Ευρώπης, όπως υποστηρίζουν πολλοί
ιστορικοί, το μόνο που ζητούσαν ήταν να εμποδίσουν ή να καθυστερήσουν την
εισβολή των μουσουλμάνων στην δυτική Ευρώπη και να «υφαρπάσουν» την συνένωση
των Εκκλησιών, αφού στην πράξη δεν είχαν τις δυνάμεις, για να υπερασπιστούν τα απομεινάρια
της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι Αυτοκράτορες και το διαφθαρμένο σύστημα
διοίκησης, είχαν παραχωρήσει, με «μίζες», ένα σωρό προνόμια, στους Βενετσιάνους και τους Γενοβέζους εμπόρους. Δηλαδή κάτι
σαν τις σημερινές πολυεθνικές εταιρίες, οι οποίες «λαδώνοντας» προχωρούν
συνήθως σε «αρπακτές», μέσω λεγόμενων επενδύσεων. Και κατά κανόνα ψάχνουν τις
υπηρεσίες δημόσιας ωφελείας, όπου πληρώνει υποχρεωτικά ο κοσμάκης.
Παρακολουθώντας
σήμερα τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα, με τους απελπισμένους, ρακένδυτους,
πεινασμένους και άνεργους Έλληνες, να ερίζουν για το ΝΑΙ και το ΟΧΙ, το μυαλό
πάει στην διαμάχη μεταξύ των ενωτικών και των ανθενωτικών, ακόμη και τις
διαμάχες για το φύλο των αγγέλλων, την ώρα που η βασιλεύουσα βυθιζόταν στην
εξαθλίωση και οι εχθροί βρίσκονταν μερικά μέτρα έξω από την πόλη. Και τότε η
ελίτ της Κωνσταντινούπολης φορτωμένη με τους θησαυρούς της Πόλης, μετανάστευσε
στην Δύση, όπως σήμερα η οικονομική ελίτ της Ελλάδας, φορτωμένη με τα «κλεμμένα»
και τις μίζες –κυρίως Γερμανικές- μετέφερε τον πλούτο τους, στην εσπερία.
Ο
φόβος τις τελευταίες μέρες αντικαθιστά την λογική και ο πόλεμος της προπαγάνδας
πήρε πρωτόγνωρες διαστάσεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Οι εικόνες με τις ουρές
των συνταξιούχων στις Τράπεζες, αντικατέστησαν τις εικόνες με τους επαίτες των
συσσιτίων της Εκκλησίας. Οι τηλεοράσεις μεταδίδουν συνεχώς «πολεμικά»
ανακοινωθέντα και οι πολιτικάντηδες ουρλιάζουν για το καλό τάχα των
«πεινασμένων». Τα συνθήματα αντικατέστησαν τα επιχειρήματα για τις συνέπειες
του ΝΑΙ και του ΟΧΙ. Όλοι μιλούν για «παράδεισους» και «κολάσεις» και όλοι
πολεμούν για τους «πεινασμένους» αλλά χωρίς αυτούς, οι οποίοι έτσι και αλλιώς,
εδώ και χρόνια ζουν με άδειες τις τσέπες. Και το βαθύ κράτος των Βρυξελλών,
έφθασε στο σημείο να ζητά αλλαγή εκλεγμένων κυβερνήσεων.
Το
χρήμα είναι αέρας, όπως αέρας είναι η ζωή και ο θάνατος, λένε οι έμπειροι της
ζωής και σίγουρα αυτά που διακυβεύονται στην Ελλάδα, δεν είναι μόνο οικονομικά,
για μια οικονομία με το 2% της ευρωζώνης. Είναι ουσιαστικά ένας πόλεμος για το
σύστημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το οποίο κλονίζεται από τους δομικούς
παραλογισμούς, μιας ένωσης χωρίς κατανομή εργασίας, χωρίς προστασία του κοινού
νομίσματος και κυρίως με συνεχώς διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ βορρά και νότου.
Η
αλήθεια για τις διαπραγματεύσεις των τελευταίων πέντε μηνών, θα αποκαλυφθεί σίγουρα
στο μέλλον. Ωστόσο αυτή η επιμονή για περικοπή συντάξεων και μισθών και για
αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά στο 23% -αλήθεια ή ψέμα- είναι προκλητικές εισηγήσεις,
όπως και να το δει κανείς. Οι φήμες λένε ότι πολλά ξενοδοχεία στα παράλια της
Τουρκίας ανήκουν σε γερμανικά συμφέροντα και φυσικά εκεί δεν πληρώνουν ΦΠΑ και
άρα η βασική βιομηχανία της Ελλάδας, αν δεν διαλυθεί σίγουρα θα κλονιστεί. Τα
ίδια που μας έκαναν και εμάς, όπου σε μια νύκτα, μας διέλυσαν την
χρηματο-οικονομική βιομηχανία της Κύπρου. Όπως έλεγε και ένας σοφός καφενόβιος,
είναι καλύτερο το «φακιόλι» της δραχμής, παρά η «τιάρα» της Μέρκελ.
Σχόλια