Η αργία στα παντοπωλεία
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 28/6/2015
Αξιοπρεπής κυρία, με σπουδαίο
φιλανθρωπικό έργο, αλλά πάντα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, θέλησε να
βάψει την βεράντα του σπιτιού της. Σκέφτηκε να προσλάβει άτομα τα οποία
λαμβάνουν φαγητό από τα κοινωνικά παντοπωλεία. Η δουλειά ήταν εύκολη και οι άνθρωποι
θα πληρώνοντας και με το παραπάνω. Πήγε στον αρμόδιο του παντοπωλείου και τον
παρακάλεσε να ενημερώσει τους λήπτες φαγητού, για να την δουλειά. Ωστόσο
στάθηκε αδύνατο να βρεθεί άτομο πρόθυμο για εργασία. Η απροθυμία έπεσε σαν
κεραμίδα στο κεφάλι της κυρίας, η οποία άρχισε να προβληματίζεται για την
χρησιμότητα των παντοπωλείων.
"Συνηθίζουμε τους
ανθρώπους στην τεμπελιά, τους κακομαθαίνουμε στα έτοιμα, τους διαλύουμε την
όρεξη για δημιουργία και το χειρότερο τους ευνουχίζουμε την ψυχή"
μονολογούσε η καλή κυρία, η οποία διαπίστωσε ότι τελικά, δεν ήταν και τόσο
άριστη η φιλανθρωπική της δράση. Στο μυαλό της, ήρθε η κινέζικη παροιμία, που
λέει ότι είναι καλύτερα να μάθεις ένα πεινασμένο να ψαρεύει, παρά να του
προσφέρει ένα τόνο ψάρια. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι θα έχει φαγητό μέχρι να
πεθάνει, αλλά το κυριότερο είναι ότι θα βγάζει το ψωμί με τον κόπο του και θα
είναι ικανοποιημένη πρώτα η ψυχή του και ύστερα το σώμα του.
Στην Φιλανδία πριν μερικά
χρόνια, όταν είχαν πρόβλημα ανεργίας ανάμεσα στους εργάτες, σκέφτηκαν αντί να
πληρώνουν ανεργιακό επίδομα τους ανθρώπους, να δημιουργήσουν δουλειές ειδικά
γι' αυτούς. Έφτιαχναν και χαλούσαν δρόμους, δίπλα στις πόλεις που διέμεναν,
μόνο και μόνο, για να έχουν δουλειά. Υπολόγισαν ότι συμφέρει και οικονομικά αυτή
η διαδικασία, αφού ανεργία σημαίνει καταβολή χρημάτων, χωρίς να λαμβάνει το
κράτος φόρους και το κυριότερο η ανεργία συνοδεύεται από πολλές ψυχολογικές και
σωματικές ασθένειες, οι οποίες στο τέλος της ημέρας στοιχίζουν πολλαπλάσια στο
κράτος.
Στην Κύπρο η ανεργία
εκτοξεύτηκε εδώ και μερικά χρόνια στα ύψη και όμως η αντιμετώπιση της, γίνεται
με ημίμετρα και μόνο για τα 500ευρω των πτυχιούχων και μερικά άλλα προγράμματα
για τους διπλωματούχους. Το απλό ερώτημα, είναι γιατί προωθείται η
αντικατάσταση του ανεργιακού επιδόματος με ένα χαμηλότερο μισθό και ίσως με
λιγότερες ώρες, σε κοινωνικές υπηρεσίες ή υπηρεσίες της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Με αυτό τον τρόπο, δεν θα αντιδρούν ούτε και οι συντεχνίες οι οποίες ήδη
φωνάζουν για πλήγμα στις εργασιακές σχέσεις. Και σίγουρα για να μην
"καλομαθαίνουν" οι εργοδότες οι οποίοι βρήκαν τον εύκολο τρόπο για
φθηνό εργατικό δυναμικό.
Το καλύτερο θα ήταν, ένα
μεγάλο ποσοστό από τους άνεργους, να υπηρετούν με συμβόλαια στον στρατό, ώστε
να μειωθεί και η στρατιωτική θητεία. Θα μπορούσε να εφαρμοστούν αστυνομικά
πρότυπα, δηλαδή να εργάζονται οκτάωρα και στην συνέχεια να επιστρέφουν στα
σπίτια τους, όπως όλοι οι εργαζόμενοι. Στην Κύπρο σχεδόν όλοι οι άντρες ξέρουν
πολύ καλά και τα όπλα, αλλά και την στρατιωτική τέχνη, αφού αφιέρωσαν τα δύο
καλύτερα χρόνια της ζωής τους.
Η "αργία είναι μήτηρ
πάσης κακίας" έλεγαν οι πρόγονοι μας και η ρήση τους επιβεβαιώνεται
καθημερινά. Πότε σε πόστα της δημόσιας υπηρεσίας, όπου η έγνοια των εργαζομένων
είναι πως θα σκοτώσουν την ώρα, αλλά και σε αυτούς που απελπίζονται γιατί δεν
μπορούν να δημιουργήσουν. Το κράτος έχει υποχρέωση να φροντίζει για τους
πολίτες και η διασφάλιση της εργασίας, είναι κάτι παραπάνω από ανθρώπινο
δικαίωμα.
Σχόλια