Στο δημόσιο από ιδιωτικές δουλειές

Στο δημόσιο από ιδιωτικές δουλειές

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 14/6/2015

Οι καλοί μάγειροι ξέρουν ότι για να φτιάξεις ένα εξαιρετικό γλυκό, δεν αρκεί να σπάσεις αυγά και να εφαρμόσεις κατά γράμμα την συνταγή, αλλά χρειάζονται και άλλα μυστικά, τα οποία συνήθως δεν λέγονται και έχουν να κάνουν με τις χημικές αντιδράσεις, κατά την ανάμειξη των υλικών. Ο Κωνσταντίνος Πετρίδης, ο Υφυπουργός αρμόδιος για την μεταρρύθμισης της δημόσιας υπηρεσίας, εάν θέλει να φτιάξει ένα «καλό γλυκό» μια σωστή μεταρρύθμιση της Δημόσιας Υπηρεσίας, θα πρέπει να ανακαλύψει το μεγάλο μυστικό, το οποίο να είναι κατάλληλο για την κυπριακή νοοτροπία. Ο μέγιστος Ιωάννης Καποδίστριας, για να μάθει τους έλληνες να τρώνε πατάτες και να αντιμετωπίσει με αυτό τον τρόπο την πείνα και την εξαθλίωση, εφάρμοσε το μεγάλο κόλπο -μύθο για πολλούς- με την τοποθέτηση φρουράς στις αποθήκες πατατών και την ίδια ώρα άφησε αφύλακτη την πίσω πόρτα. Το κόλπο έπιασε, οι πεισματάρηδες και καχύποπτοι έλληνες, έκλεψαν τον «θησαυρό», τις πατάτες και από τότε καθιερώθηκε και στην Ελλάδα η καλλιέργεια του μοναδικού φυτού, που χορταίνει τόσο εύκολα τους πεινασμένους.    Διευθύντρια του Δημοσίου, πολυαγαπημένη στους υφισταμένους της, συνταξιούχους σήμερα, με περγαμηνές στην διοίκηση, τόσο στον ιδιωτικό τομέα, όσο και στον δημόσιο, περιέγραφε, μεταξύ καφέ και γλυκού, το πρόβλημα που αντιμετώπισε όταν ανέλαβε για πρώτη φορά καθήκοντα στο δημόσιο. Είχε στην διάθεση της, σχεδόν 30 λειτουργούς και όμως κανένας δεν δεχόταν να αναλάβει ένα πόστο, που είχε να κάνει με την επαφή με τους πολίτες. Ξεκίνησε τότε τις συζητήσεις με τις συντεχνίες, τον διάλογο με τους υφισταμένους της, κατέθεσε συμβιβαστική πρόταση, για να αναλαμβάνει ένας υπάλληλος, ανά μήνα το συγκεκριμένο πόσο, άρα κάθε 30 μήνες θα δούλευαν στην «δύσκολη» θέση, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Απελπισμένη και αγανακτισμένη και σε συνεννόηση με ένα τολμηρό Υπουργό, απείλησε με απόλυση τους υπαλλήλους. Όταν αντιλήφθησαν ότι σοβαρολογούσε, άρχισαν τα κλάματα, των ανθρώπων «που και τι δεν πρόσφεραν» για την μόνιμη θεσούλα. Και από τότε άρχισαν να πηγαίνουν όλα μια χαρά και όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Η σπουδαία κυρία συνηθίζει να λέει, ότι θα πρέπει να αποτελεί προϋπόθεση, η εργασία στον ιδιωτικό τομέα, τουλάχιστον για δέκα χρόνια, πριν προσληφθεί ένας υπάλληλος στο δημόσιο. Επικροτεί και την πρόταση του Κωνσταντίνου Πετρίδη, οι θέσεις από τις κλίμακες Α11 και άνω, να είναι πρώτου διορισμού, άρα να διορίζονται Διευθυντές στο Δημόσιο και άτομα που έχουν διευθυντική πείρα στον ιδιωτικό τομέα. Σημειώνει ότι τα καλά πανεπιστήμια της Αμερικής, για να δεχθούν ένα φοιτητή σε μεταπτυχιακό επίπεδο, απαιτούν επαγγελματική εμπειρία, τουλάχιστον για δύο χρόνια. Ακόμη οι σοβαροί επιχειρηματίες, πριν παραδώσουν στα παιδιά τους, την διοίκηση της επιχείρησης τους, απαιτούν να δουλέψουν, προηγουμένως, από όλα τα πόστα της εταιρίας, αρχίζοντας από το επίπεδο του κλητήρα. Η πρώην καλή διευθύντρια, επισημαίνει ότι η εργασία στον ιδιωτικό τομέα, βοηθά και τους υπαλλήλους να εκτιμήσουν αυτά που απολαμβάνουν στο δημόσιο, όπως η μονιμότητα και ο καλός και σίγουρος μισθός. Και το σημαντικότερο, μειώνει την μιζέρια και την γκρίνια, που χαρακτηρίζει τους δημοσίους υπαλλήλους, που δεν δούλεψαν στον ιδιωτικό τομέα. Η μεγάλη κυρία, υποδείκνυε ότι θα πρέπει επιτέλους να εξισωθούν οι μισθοί ανάμεσα στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα. Αυτό δεν θα γίνει με ευχολόγια, αλλά με την αναγνώριση τους εργασιακής εμπειρίας, σε ομοειδή επαγγέλματα. Στις πλούσιες χώρες, θεωρείται θετική εξέλιξη να αλλάζει κάποιος εργασίας, πράγμα που συμβαίνει πολλές φορές στην επαγγελματική του καριέρα. Ακόμη οι μισθοί σε υπεύθυνες θέσεις είναι υψηλότεροι στον ιδιωτικό τομέα. Στην Κύπρο αποτελούσε παλαιότερα κανόνα, να προσλαμβάνεται κάποιος στα 20 ή στα 25 του, στο δημόσιο, με το τηλεφώνημα του μπάρμπα και το μόνο που σκεφτόταν, ήταν οι χρονιές που θα λάμβανε προαγωγή, τις αυξήσεις και τον χρόνο που θα αφυπηρετούσε. Μια ζωή, όπως τα καλοκουρδισμένα παιγνίδια, χωρίς προκλήσεις και χωρίς εκπλήξεις. Και όμως η ζωή είναι μικρή.