Οι έμποροι της ευρωζώνης

Οι έμποροι της ευρωζώνης

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 22/2/2015

Πριν σαράντα και πλέον χρόνια, η μετάδοση του ασπρόμαυρου σίριαλ «οι έμποροι των εθνών» αποτελούσε αιτία για να σταματά η κίνηση στους δρόμους. Ο μέγιστος σκιαθίτης, ο κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, γράφοντας τους «Εμπόρους των Εθνών» το 1822, αναφερόταν στην περίοδο 1199 και 1207, δηλαδή λίγο πριν και λίγο μετά, την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, κατά την τέταρτη Σταυροφορία. Το ιστορικό μυθιστόρημα, μέσα από μια ιστορία ερωτικού πάθους, σκιαγραφεί την σύγκρουση Βενετών και Ελλήνων στο Αιγαίο και όπως εκτιμούν ιστορικοί, υπερασπίζεται την Ελληνορθόδοξη Ανατολή, έναντι της Ρωμαιοκαθολικής Δύσης. Σύμφωνα με το μύθο, η Αυγούστα εγκαταλείπει τον σύζυγό της Ιωάννη Μούχρα και ακολουθεί τον Βενετό Μάρκο Σανούτο. Και τελικά ο έρωτας, ο οποίος είναι ισχυρός όπως τον θάνατο, οδηγεί την Αυγούστα, μέχρι θανάτου και καίγεται ζωντανή, μόνη, πάνω στη ναυαρχίδα του εραστή της.

Σήμερα οι «έμποροι της Ευρωζώνης» όπως παρελαύνουν από τις τηλεοράσεις, αποτελούν αιτία για να παγώνει η ψυχή των πεινασμένων ανθρώπων και ήδη μειώθηκε η κίνηση στους δρόμους, λόγω έλλειψης χρημάτων. Και διερωτάται κανείς σήμερα, αν η ιστορία επαναλαμβάνεται εννέα αιώνες μετά και αν άραγε για να γυρίσει ο ήλιος της Ευρώπης, «θέλει νεκροί χιλιάδες να ναι στους τροχούς…». Πριν μερικά χρόνια, ερωτευμένοι μέχρι θανάτου στην Ευρώπη, ομνύαμε πίστη και αφοσίωση στις Βρυξέλλες, σφίγγαμε το ζωνάρι, για να μπούμε στον παράδεισο του ευρώ. Σήμερα τα όνειρα διαλύθηκαν στα εξ ων συνετέθησαν και ένα φρικιαστικό πρόσωπο, αναδύεται από την Φρανκφούρτη, το οποίο όζει ανεργία, πείνα και θάνατο. Με πολιτικά κριτήρια, με «γυαλιστερές χάντρες» οι «εγκέφαλοι» της Ευρώπης, «παίζοντας πελλόν» για τα μαγειρεμένα νούμερα, έσπρωξαν στο ευρωπαϊκό μαντρί τους θερμόαιμους μεσογειακούς λαούς, τα «αρνιά» και άρχισαν εδώ και χρόνια τις «σφαγές».  

Στην Κύπρο οι τοκογλύφοι, στις αρχές του 20^ου αιώνα, έκλεβαν με τον νόμο, τις περιουσίες των φτωχών αγροτών, για ένα κομμάτι ψωμί. Τότε οι «άρχοντες της νήσου», όπως όλοι οι «νονοί της νύκτας», θεωρούνταν και φιλάνθρωποι. Έλεγαν τότε, οι απελπισμένοι αγρότες, ότι ο «άρχοντας είναι πολύ καλός», αφού τους έδιδε ψωμί για να μην πεθαίνουν τα παιδιά τους. Το αντάλλαγμα ήταν η εγγύηση μερικών μόνο χωραφιών. Δεν παρέλειπαν να σημειώνουν ότι ο άρχοντας μπορούσε να αρπάξει όλα τα χωράφια τους, αφού τα παιδιά πεινούσαν. Φυσικά ο χρόνος περνούσε, η ανομβρία συνεχιζόταν και τα αγροκτήματα, κατάληγαν στα χέρια των «τοκογλύφων». Τα φτωχαδάκια από νοικοκυραίοι, καταντούσαν δούλοι, στα χωράφια των τοκογλύφων, για ένα κομμάτι ψωμί. Και οι αφεντάδες με το πέρασμα του χρόνου, καταντούσαν δήμιοι, χωρίς φραγμούς και χωρίς ψυχή.

Για την σημερινή τραγωδία που βιώνει ο ελληνισμός, στην Κύπρο και την Ελλάδα, έβαλαν το χεράκι τους και οι σύγχρονοι κουτοπόνηροι και «βρωμεροί» νεοέλληνες, οι οποίοι απολάμβαναν τις μίζες των αετονύχηδων και γέμιζαν τις ελβετικές τράπεζες και των άλλων φορολογικών παραδείσων, με αιματοβαμμένα ευρώ και δολάρια. Στην Αθήνα, είχαμε τις περίφημες νομοθετικές τροπολογίες, οι οποίες έδιδαν αμνηστία σε απίστευτες απάτες, πολιτικών και επιχειρηματιών. Στη Λευκωσία, είχαμε το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, το οποίο έσταζε αίμα, από τους λαούς του Λιβάνου, του Ιράκ, της Γιουγκοσλαβίας, της Ρωσίας και άλλων καταφρονημένων ανθρώπων. Η φυσική πορεία της ζωής, λέει ότι όλα είναι κύκλος και όλα εδώ πληρώνονται. Σημασία δεν έχει πλέον το χθες, αλλά το αύριο. Είναι καιρός να μπει μια τάξη στην αταξία, στο χάος της διαπλοκής και της διαφθοράς και οι επιτέλους οι άριστοι και οι αδιάφθοροι, να αναλάβουν τα ηνία του τόπου. Μόνο έτσι θα σωθεί ο τόπος και ο Θεός να βάλει το χέρι του.