Η ανατροπή των αγνοουμένων

Η ανατροπή των αγνοουμένων

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30/11/2014

«Το χωριό μας έπεσε σε βαθύ πένθος. Δεν προλαβαίνουμε να πηγαίνουμε σε κηδείες. Στέρεψαν και τα δάκρυα μας. Δεν αντέχουμε πλέον…» Ο πόνος ξεχείλισε από ένα «τυχερό» πολεμιστή του 1974, ο οποίος καλείται στα 60 του χρόνια, να ξαναζήσει τραγικές στιγμές που βίωσε στα βουνά του Πενταδακτύλου. Η ακολουθία της κηδείας με τους συγκλονιστικούς ψαλμούς, λένε ότι αποτελεί την καλύτερη παρηγοριά, για τους ανθρώπους που χάνουν τον δικό τους άνθρωπο. Ωστόσο όταν τελείται κηδεία και στο φέρετρο υπάρχει ένα μικρό «κοκαλάκι», ένα μικρό τεμάχιο λειψάνου, ποια είναι άραγε η παρηγοριά; Όταν πολιτικοί διαβάζουν ψυχρούς λόγους, όταν συμπολεμιστές καλούνται να περιγράψουν δραματικές ιστορίες, όταν παιδιά και εγγόνια υποχρεωτικά καταπνίγουν την πολύχρονη οργή τους, για να αναγνώσουν ένα άκρως συναισθηματικό επικήδειο, άραγε αυτό συντελεί λύτρωση των ψυχών; Και άλλο είναι, να θάβει το παιδί τον πατέρα και άλλο το παιδί να θάβει τον πατέρα, που είχε τα μισά χρόνια του παιδιού του, όταν αυτός σκοτωνόταν. Η φύση ανατρέπεται. 

 

Με τις ταυτοποιήσεις των λειψάνων και με τις επίσημες κηδείες, η πολιτεία νομίζει ότι κάνει το καθήκον της, προς τους συγγενείς των αγνοουμένων. Τα «συγγνώμη» δεν ακούγονται πλέον στους επικήδειους λόγους, ενώ μόλις φύγουν τα στρατιωτάκια που αποδίδουν τιμές, όλοι επιστρέφουν στην καθημερινή «γκλαμουράτη» βιοπάλη. Οι μόνοι που βυθίζονται σε ένα νέο τέλμα πένθους και βιώνουν ξανά τον θάνατο του αγαπημένους τους προσώπου, είναι οι συγγενείς των νεκρών πλέον. Μόνο που αυτή τη φορά, είναι μόνοι και αβοήθητοι, χωρίς ψυχολόγους και ψυχίατρους και με μόνη παρηγοριά τις αγκαλιές των παιδιών τους, όσοι βεβαίως στάθηκαν τυχεροί. Από εκεί και πέρα, το χάος. 

Ο Ντεντκάς έλεγε, από τα πρώτα χρόνια της εισβολής, ότι δεν υπάρχουν ζωντανοί αγνοούμενοι. Οι δικοί μας ταγοί, δεν τολμούσαν ούτε και τους αποδεδειγμένα νεκρούς, να τους ανακοινώσουν στους συγγενείς τους. Στήθηκε ένα καταστροφικό παραμύθι, για δήθεν ζωντανούς αγνοουμένους, πάνω στο οποίο κτίστηκαν πανάκριβες καριέρες και αξιοθρήνητα αξιώματα. Το τίμημα για τους συγγενείς των αγνοουμένων, ήταν ισόβια φυλακή, σε ένα μαύρο πένθος.  Και το χειρότερο, δεν δόθηκε η ευκαιρία σε αυτούς τους έρμους ανθρώπους, να περάσουν τα στάδια του πένθους και να επανέλθουν στην καθημερινότητα. Δηλαδή να αρχίσουν να χαίρονται τις μικρές χαρές της ζωής και ταυτόχρονα να μην αποτελούν βαρίδια, για τα παιδιά και τις οικογένειες τους.   

Τώρα που τέλειωσαν όλα και κανένας δεν πιστεύει πλέον ότι υπάρχουν ζωντανοί αγνοούμενοι, είναι η ώρα να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις, οι οποίες ίσως χρειαστούν σε περίπτωση ενός νέου πολέμου. Είναι καιρό να ανεγερθεί ένα μνημείο άγνωστου στρατιώτη και να εκλείψει το φοβερό φαινόμενο κάθε γειτονιά και κάθε χωριό να έχει δικό του ηρώο. Καλό θα είναι να μελετηθεί και το ενδεχόμενο να τελούνται ομαδικές κηδείες, αφού όπως λέει και το ρητό «με τους πολλούς είναι και ο χάρος γλυκός». Πολλά μπορούν να γίνουν και οι αποφάσεις πρέπει να ληφθούν με την λογική και όχι με το συναίσθημα. Κάποτε πρέπει η πολιτεία να φροντίσει και τους αφανείς ήρωες, οι οποίοι καθημερινώς σκοτώνονται για να βοηθήσουν ένα άρρωστο παιδί, τους γονιούς που βρίσκονται στο κρεβάτι του πόνου, τους συγγενείς και φίλους που υποφέρουν και που θυσιάζονται για να αναθρέψουν καλούς και τίμιους πολίτες. Εξάλλου οι ήρωες σκοτώθηκαν για την ειρήνη και την προκοπή των παιδιών τους και σίγουρα όχι για κενούς λόγους και κενά μνημεία.