Τα κτίρια του
δημοσίου
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ
ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 7/12/2014
«Λες και μας
κυβερνούν παππούδες ογδόντα χρόνων», μονολογούσε κύπριος, ο οποίος εργάζεται
και ακριβοπληρώνεται σε αραβική χώρα. Κανένας δεν υπολογίζει την αξία του
χρόνου, ενώ η δημόσια υπηρεσία, σου δίνει την εντύπωση ότι ζει μονίμως σε
διακοπές. Ο άνθρωπος ο οποίος υποφέρει από την φοβερή ζέστη των αραβικών χωρών,
έλεγε ότι πάει σε επαγγελματικές συναντήσεις και σε δέκα λεπτά τελειώνει. «Λες
στους πελάτες τι προσφέρεις, σου απαντούν αν δέχονται ή όχι και όλα τελειώνουν.
Στην Κύπρο θα πρέπει να πας δέκα φορές, να ακούσεις ένα σωρό «κουφά» λόγια, ενώ
καμιά φορά, για να κάνεις την δουλειά σου, θα πρέπει να λαδώσεις, με μαύρα
φακελάκια».
Ο άνθρωπος ο
οποίος δεν αντέχει πολλές μέρες μακριά από την Κύπρο, τονίζει ότι φταίει το
σύστημα, το οποίο ανατρέπει τους ανθρώπους, οι οποίοι κατά τα άλλα, έχουν
σπουδαία προσόντα και φοβερή όρεξη για δουλειά. Και αν μερικοί τολμήσουν να
προτείνουν τομές και αλλαγές, αντιμετωπίζουν τους «αραχτούς», οι οποίοι μια ζωή
έμαθαν να κρύβονται πίσω από πολυτελέστατα γραφεία, αγωνιζόμενοι, να σκοτώσουν
την ώρα τους. Και αν τους ταράξεις την ησυχία, τότε εξανίστανται και τρέχουν
στους κουμπάρους, στους βουλευτές και στους συντεχνιακούς για να καταγγείλουν παραβιάσεις
των κεκτημένων, τάχα, δικαιωμάτων τους. Η πλάκα είναι ότι αποκτούν την
δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία και οι κυβερνώντες, μόλις αναλάβουν αξιώματα. Το
μυαλό τους, είναι πώς να εξασφαλίσουν ψήφους και παραβλέπουν αυτούς που τους
ψήφισαν, για να αλλάξουν το σύστημα.
Το πιο τρελό συμβαίνει
στα ενοικιασμένα κτίρια του δημοσίου. Σε καιρό κρίσεις, σε εποχή που υπάρχει
κόσμος που πεινά, η πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων απολαμβάνει τις
πολυτέλειες τεράστιων γραφείων. Κάθε λογικός εργοδότης, οι δουλειές του οποίου
δεν πάνε καλά, το πρώτο που θα έκανε, ήταν να μειώσει τα λειτουργικά του έξοδα
και κυρίως να πετύχει οικονομίες κλίμακας. Στο πλαίσιο της αναδιάρθρωση της
δημόσιας υπηρεσίας, θα πρέπει να μελετηθούν και οι σύγχρονες τάσεις στην
διαμόρφωση των γραφειακών χώρων, όπως εφαρμόζονται στις σοβαρές χώρες και στις
μεγάλες επιχειρήσεις. Όλοι οι εργαζόμενοι σε κοινά μεγάλα γραφεία, ενώ και οι
προϊστάμενοι σε γραφεία με γυαλιά, ώστε να ξέρει να ξέρει ο ένας τι κάνει ο άλλος.
Και το καλύτερο
είναι ότι η συνύπαρξη δημιουργεί πνεύμα συναγωνισμού και αύξησης της
παραγωγικότητας. Αν χαλαστούν οι μισοί τοίχοι στα υφιστάμενα κτίρια του
δημοσίου, θα λυθεί σε μεγάλο βαθμό το στεγαστικό πρόβλημα και θα εξοικονομηθούν
εκατομμύρια ευρώ που πάνε σε ενοίκια. Καλό είναι να δοθούν αυτά τα χρήματα που
θα εξοινονομηθούν στο Υπουργείο Εργασίας, για να στηρίξει τους πεινασμένους.
Και σίγουρα οι δημόσιοι υπάλληλοι, που βρίσκονται σε κοινά γραφεία, θα
κοιμούνται καλύτερα τα βράδια.
Είναι φοβερό το
παράδειγμα του πολυτελέστατου συνεδριακού κέντρου «Φιλοξενία» και του διπλανού μισοερειπωμένου
ξενοδοχείου, στην ακριβότερη ίσως περιοχή της Λευκωσία. Πέρασαν ήδη δύο χρόνια
από την Προεδρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση και οι εξαγγελίες για πώληση του,
παραμένουν όνειρο απατηλό. Τουλάχιστον ας μεταφέρουν μια δημόσια υπηρεσία. Και
γιατί όχι, να μεταφέρουν την Βουλή των Αντιπροσώπων, η οποία ασφυκτιά στο πάλαι
ποτέ γραφείο πληροφοριών - κινηματοθέατρο των Βρετανών. Υπάρχουν τέλειοι
συνεδριακοί χώροι, με συστήματα ασφαλείας, έτοιμοι για να λειτουργήσει η
Ολομέλεια του σώματος και οι κοινοβουλευτικές επιτροπές. Υπάρχουν πολλά γραφεία
για τους υπαλλήλους, ενώ και το διπλανό ξενοδοχείο, θα μπορούσε να
χρησιμοποιηθεί για γραφεία των βουλευτών. Καλό είναι να γίνει και μια
τεχνοοικονομική μελέτη, για το πόσο θα στοιχίσει η αναγκαία πλέον αναβάθμιση
του υφιστάμενου κτηρίου και πόσο η μετακίνηση στο συνεδριακό. Είναι καιρός ο
ναός της Δημοκρατίας, να αποκτήσει ένα αξιοπρεπές κτίριο και να παύσει να
αποτελεί τον φτωχό συγγενή του δημοσίου.
Σχόλια