Η ηδονή της τιμωρίας

Η ηδονή της τιμωρίας

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 2/11/2014

«Ρε κουμπάρε, νομίζεις ότι οι ηγέτες μας,έχουν μεγάλη διαφορά από τα μωρά του νηπιαγωγείου; Σκέφτονται και ενεργούν με τον ίδιο τρόπο. Με λογική, αλλά και με συναίσθημα. Με πονηριά, αλλά και με εμπάθειες.Η μόνη διαφορά είναι ότι τα παιδιά εκφράζονται αυθόρμητα, ενώ οι μεγάλοι ενεργούν με τακτικισμούς και σκοπιμότητες». Η κουβέντα του καφενέ είχε και τον αντίλογο της. «Νομίζω ρε φίλε, ότι αδικείς τα μωρά. Οι μικροί με την αθωότητα τους, προσφέρουν τεράστια χαρά σε όλους, χωρίς ανταλλάγματα, ενώ αν ρίξουν και καμιά σφαλιάρα στα άλλα παιδιά, ο καυγάς διαρκεί μερικά λεπτά. Οι μεγάλοι, όταν προσφέρουν στους συνανθρώπους τους, αναμένουν συνήθως ανταλλάγματα. Και όχι σπάνια ανταλλάζουν την δήθεν μεγαλοψυχία τους, με την ηδονή της εξουσίας».

Η δραματική ιστορία του πρώην Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Χριστόδουλου Χριστοδούλου, αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα ανθρώπου του «νηπιαγωγείου». Ενεργούσε από την μια ως «μητέρα Τερέζα» και από την άλλη αποδεδειγμένα πλέον, ήταν κλέφτης του κράτους. Και διερωτάται κανείς αν ο πάλαι ποτέ ισχυρός άντρας, ο δελφίνος για το ύπατο αξίωμα, είχε ανάγκη μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Για δεκαετίες εξασφάλιζε βασιλικούς μισθούς και τώρα απολαμβάνει βασιλικές πολύ-συντάξεις. Η ίδια ιστορία με τον πάλαι ποτέ πανίσχυρο και πάμπλουτο Ντίνο Μιχαηλίδη και πολλούς άλλους, που αναμένουν προς το παρόν πανικοβλημένοι, την δική τους σειρά στο εδώλιο. «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» λέει η αρχαία φράση και μάλλον δεν υπάρχει άλλη λογική απάντηση. Από εκεί και πέρα οι άλλες εξηγήσεις κινούνται στην σφαίρα της μεταφυσικής ερμηνείας των γεγονότων και ειδικότερα στην απλή φράση του λαού, ότι «όλα εδώ πληρώνονται».

Οι πεινασμένοι άνθρωποι, οι απελπισμένοι άνεργοι, οι φοβισμένοι μεροκαματιάρηδες, ηδονίζονται κυριολεκτικά αυτές τις μέρες παρακολουθώντας την πτώση των «γιγάντων» της πολιτικής ζωής, των «τιτάνων» του οικονομικού κατεστημένου, των «ηρώων» της τηλεόρασης. Αυτά που για δεκαετίες δεν τολμούσαν να πουν, αφού συνήθιζαν να «φιλούν τα χέρια των αφεντικών», τώρα τα εκστομίζουν με πάθος και με την απαραίτητη γαρνιτούρα. Ξεχνούν για λίγο την μιζέρια τους,αισθάνονται για λίγο δυνατοί, μέχρι την στιγμή που το στομάχι αρχίσει να γουργουρίζει. Και τότε έρχεται η επιστροφή στην πικρή πραγματικότητα της καθημερινότητας. Ο τραπεζίτης συνεχίζει να ενοχλεί για τις δόσεις. Ο εργοδότης κόβει μισθούς, με την απειλή της απόλυσης. Τα παιδιά συνεχίζουν να γκρινιάζουν για το χαρτζιλίκι. Και η θλίψη στην ψυχή, μαζί με την πίεση στο αίμα, δημιουργούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ, που ανατρέπουν την «καλή» ζωής.

Ο λαουτζίκος καλά κάνει και σκέφτεται με το συναίσθημα,αλλά οι ηγέτες του τόπου, επιβάλλεται σήμερα να αρχίσουν να σκέφτονται και να ενεργούν με την ψυχρή λογική. Για δεκαετίες έλεγαν «κρύψε να περάσουμε» και με το άλλοθι του κυπριακού προβλήματος, χαριεντίζονταν στην ηδονή της εξουσίας και άφηναν τους κατεργαράκους να βυσσοδομούν στις μέλλουσες γενιές. Τώρα που αρχίσαμε να πληρώνουμε τον λογαριασμό, είναι ο κατάλληλος χρόνος για τομές. Μπήκαν στη φυλακή ο Χριστόδουλος Χριστοδούλου, ο Ντίνος Μιχαηλίδης και άλλοι ισχυροί. Δεν θα ήταν καλύτερα το νομικό σύστημα, τα δικαστήρια, να διάταζαν την κατάσχεση της περιουσίας τους και να επέβαλαν πρόστιμα εκατομμυρίων ευρώ. Με τον τρόπο αυτό, οι εγκληματίες του «λευκού κολάρου» θα αναγκάζονταν να φέρουν από το εξωτερικό χρήματα, τα οποία για δεκαετίες φύλαγαν σε φορολογικούς παραδείσους. Σήμερα είναι ο κοσμάκης που πληρώνει τα κελιά πολυτελείας και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των «ευυπόληπτων» καταδίκων. Έτσι και αλλιώς και με μια μέρα στη φυλακή, οι άνθρωποι αυτοί απαξιώνονται για πάντα. Και η μεγαλύτερη τιμωρία τους, δεν είναι τα κάγκελα της φυλακής, αλλά η απόρριψη τους από την κοινωνία,από την αδυναμία τους να πάνε στον καφενέ του χωριού τους, για ένα καφέ. Στο τέλος της ημέρας ο χρεοκοπημένος τόπος, χρειάζεται χρήματα για να επιβιώσει και όχι φυλακές πολυτελείας, για να «κοροϊδεύουν» το σύστημα οι λεγόμενοι επώνυμοι.