Οι ιδέες είναι αηδίες

Οι ιδέες είναι αηδίες

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 1/6/2014

Κατακρημνίζονται μέρα με την μέρα, οι μεγάλες ευρωπαϊκές ιδέες και το μόνο που μένει, είναι η αηδία που όζει η «πτωμαΐνη» της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της ανεργίας. Οι ευρωπαίοι πολίτες στις ευρωεκλογές, έστειλαν ισχυρό μήνυμα απαρέσκειας στις πολιτικές των Βρυξελλών, οι οποίες διαλύουν τις μεσαίες τάξεις, κάνουν τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους. Το κόλπο των μονοπωλίων, στο όνομα των τάχα φθηνότερων υπηρεσιών και προϊόντων, διαλύει τις εργασιακές σχέσεις και συρρικνώνει τους μισθούς. Και στο τέλος της ημέρας, τον λογαριασμό καλούνται να τον πληρώσουν οι ίδιοι εργαζόμενοι, οι οποίοι οδηγούνται βιαίως, σε συνθήκες κινέζικων κάτεργων. Κλασικό παράδειγμα οι πολυδιαφημιζόμενες προεκλογικά, μειώσεις του κόστους περιαγωγής, δηλαδή των τηλεφωνημάτων εκτός των εθνικών συνόρων, με την κατάργηση των χρεώσεων διέλευσης των υπηρεσιών επικοινωνίας. Μόνο που κανένας δεν μιλά για την διάλυση σχεδόν όλων των εθνικών εταιρών τηλεπικοινωνιών, υπέρ των υπηρεσιών των μεγάλων χωρών, ούτε βεβαίως γίνεται αναφορά στα εκατομμύρια των νέων ανέργων και τις ζημιές στα εθνικά κράτη.

Η φράση οι «ιδέες είναι αηδίες» ανήκει στον μοναχό Συμεών από το Περού, ο οποίος μόνασε για αρκετά χρόνια στο Άγιο Όρος και σήμερα ζει στη Γαλλία. Ο σπουδαίος ποιητής και διανοούμενος, διάβαζε με χιούμορ φωνητικά την αγγλική λέξη ideaς. Στόχος ήταν να θυμίσει ο Χριστός μιλούσε απλά και με παραδείγματα και ότι ο χριστιανισμός είναι πράξη ζωής και όχι ιδεολογία, ούτε και φιλοσοφία. Κάθε φορά που διάφοροι θεολογούντες επιχείρησαν να επενδύσουν με ιδεολογία τον χριστιανισμό –ελέω πολεμικών ή άλλων σκοπιμοτήτων- τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά. Το ίδιο ισχύει και κάθε φορά που οι εξουσίες του κόσμου, επιχειρούν να κυβερνήσουν με ιδεολογίες και όχι με δουλειά, με λογική και δικαιοσύνη. Η Ευρώπη σήμερα, με την άνοδο των φασιστικών κομμάτων και ακραίων κινημάτων, θυμίζει πολύ την εποχή πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε η φτώχεια και η ανέχεια στην Γερμανία και οι κοντόφθαλμοι παραλογισμοί των νικητών του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, εξέθρεψαν την χιτλερική ιδεολογία, η οποία οδήγησε στο παγκόσμιο αιματοκύλισμα.    

Πριν αρκετά χρόνια ο μακαρίτης σπουδαίος Αντρέας Χριστοφίδης, έλεγε ότι η τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, δημιουργήθηκε για να προστατεύσει τις μεγάλες δυτικές χώρες, από την οικονομική επίθεση της Ασίας. Τότε κυρίως οι Ιάπωνες, με τα φθηνά και καλύτερης ποιότητας προϊόντα τους, απειλούσαν κυρίως τα γαλλικά και γερμανικά εργοστάσια, αφού οι καταναλωτές διάλεγαν τα καλύτερα. Τότε ήταν που εφαρμόστηκε η περίφημη τελωνειακή ένωση, δηλαδή η επιβολή ψηλών δασμών για προϊόντα από χώρες εκτός ΕΟΚ και η κατάργηση των δασμών ανάμεσα στις χώρες του κλαμπ των ισχυρών της Ευρώπης. Τότε όμως οι εμπνευσμένοι ηγέτες της Ευρώπης, πρόσφεραν χρήματα στους φτωχούς εταίρους, όπως η Ελλάδα, ώστε να αναπτυχθούν και να μπορέσουν στο τέλος της ημέρας, να αγοράζουν κυρίως τα Γαλλικά και τα Γερμανικά προϊόντα. Σήμερα η τότε καλή πολιτική στην Ευρώπη, αντικαταστάθηκε από τα πάθη των ισχυρών, οι οποίοι προχωρούν δια πυρός και σιδήρου, με «κουρέματα» και ανεργία, για να επιβάλουν την εξουσία τους, σε όλη την γηραιά ήπειρο.

Τελευταίο τραγικό εν εξελίξει περιστατικό, η εκλογή του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αφού σε μια νύκτα καταργήθηκαν οι πέντε υποψήφιοι. Οι αρχηγοί των κρατών, δηλαδή οι δύο-τρεις ισχυροί της Γερμανία, της Βρετανίας και της Γαλλίας, αναζητούν προέδρους εκτός υποψηφίων, γράφοντας στα «παλαιότερα των υποδημάτων τους» το Ευρωκοινοβούλιο, το μόνο εκλεγμένο απευθείας από τους λαούς, σώμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αυτό τον κόσμο τίποτα δεν είναι τυχαίο και η άνοδος των ακραίων και αγανακτισμένων, δεν αντιμετωπίζεται με διακηρύξεις και κακόγουστη προπαγάνδα, αλλά με έργα δικαιοσύνης. Κλασικό παράδειγμα η Ελλάδα, όπου φυλάκισαν την μισή ηγεσία της Χρυσής Αυγής, την απέκλεισαν από τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα και όμως αυτή αυξάνεται και πληθύνεται. Αναζητείται ένας ηγέτης να σώσει την Ευρώπη, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο οποίος το 1974 νομιμοποίησε το ΚΚΕ και έτσι έβαλε τέλος στον εμφύλιο σπαραγμό. Η Ευρώπη χρειάζεται σήμερα ηγέτες και όχι ιδεολογίες και κούφια λόγια.