Ο πολίτης θέλει, το δημόσιο όχι

Ο πολίτης θέλει, το δημόσιο όχι

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15/6/2014

«Ό,τι θέλει ο πελάτης..» είναι η κλασικός κανόνας κάθε εμπορευόμενου. Η μεγαλύτερη δύναμη κάθε επιχείρησης είναι σίγουρα η ανταπόκριση του κόσμου. Για το σκοπό αυτό, πληρώνονται μυθικά ποσά σε διαφημίσεις και άλλες εκδηλώσεις, για βελτίωση της εικόνας ενός οργανισμού και αύξηση του κύκλου εργασιών. Απλά, χωρίς πελάτες δεν υπάρχει δουλειά, δεν υπάρχει μισθός και δεν υπάρχει κέρδος για το αφεντικό και τους μετόχους. Ο πιο απλός τρόπος επικοινωνίας είναι μέσω του τηλεφώνου, γι’ αυτό και οι σοβαροί οργανισμοί, προσφέρουν δωρεάν ακόμη και το τηλεφώνημα.  

Ο σημαντικότερος και μεγαλύτερος οργανισμός στον τόπο είναι η δημόσια υπηρεσία, αφού αποτελεί την βάση και ρυθμίζει την λειτουργία όλων των θεσμών, όλων των δραστηριοτήτων των πολιτών και κυρίως προσφέροντας ασφάλεια. Καθορίζει όχι μόνο το σήμερα, αλλά και το αύριο αυτού του τόπου. Στα σοβαρά κράτη, στις υψηλές θέσεις του δημοσίου, τοποθετούνται οι πρώτοι των πρώτων και μάλιστα με ψηλούς μισθούς. Στην Κύπρο, συμβαίνει μάλλον το αντίθετο, αφού το κράτος ταυτίζεται σε πολλές περιπτώσεις με την διαφθορά. Η σύντομη η ιστορία της Δημοκρατίας, είναι σημαδεμένη με προδοσίες, με οικονομικές καταστροφές και ατέλειωτα σκάνδαλα.

Τα θλιβερά νούμερα των αναπάντητων τηλεφωνημάτων στις υπηρεσίες του δημοσίου, δεκάδες χιλιάδες κάθε μήνα, αποτελούν το ηχηρό επιφαινόμενο της «θανατήλας» που όζει το σύστημα διοίκησης. Οι πολίτες θέλουν, οι πολίτες ζητούν πληροφορίες και όμως δεν βρίσκονται υπάλληλοι για να απαντήσουν τα τηλεφωνήματα. Απλά το σύστημα δεν λειτουργεί και δεν ανταποκρίνεται στην βασική αποστολή του, δηλαδή να εξυπηρετεί τους πολίτες, τους «πελάτες» οι οποίοι πληρώνουν τεράστιους φόρους, για να απολαμβάνουν παχυλούς μισθούς και απίστευτα ωφελήματα, οι αξιωματούχοι και οι λειτουργοί του κράτους.

Οι λόγοι της αδυναμίας απάντησης σε τηλεφωνήματα, φαινομενικά είναι απλή. Δεν υπάρχουν τηλεφωνικά κέντρα, δεν υπάρχουν υπάλληλοι να απαντούν τα τηλέφωνα. Ωστόσο υπάρχουν και άλλοι λόγοι οι οποίοι συνήθως δεν λέγονται. Υπάρχουν ευσυνείδητοι υπάλληλοι, οι οποίοι δουλεύουν διπλά, για να καλύπτουν τα κενά των συναδέλφων τους και δικαιολογημένα δεν έχουν χρόνο, για να απαντήσουν στα τηλέφωνα. Υπάρχουν και αυτοί οι οποίοι βγάζουν τα τηλέφωνα από την πρίζα και το «σκάζουν» από τα γραφεία για να κάνουν τις «δουλειές τους».

Υπάρχει και η τραγικότερη πτυχή της υπόθεσης, που είναι η αδυναμίας των υπαλλήλων να δώσουν απαντήσεις στα ερωτήματα των πολιτών και αυτό ίσως αποτελεί και την πικρή αλήθεια. Η δημόσια υπηρεσία είναι ένα «χάος», οι νομοθεσίες είναι ένα «πέλαγος» και οι απαντήσεις στα ερωτήματα είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Άσε που μια λανθασμένη απάντηση ενέχει και κινδύνους, για πειθαρχικά ή άλλα αδικήματα. Εξάλλου ο κανόνας στο δημόσιο, λέει ότι δεν κάνεις τίποτα, είσαι άριστος και προάγεσαι. Κάνεις την καλά την δουλειά σου, κάνεις λάθη και χάνεις και τις προαγωγές.

Η μηχανογράφηση της δημόσιας υπηρεσίας κατάντησε ένα κακόγουστο ανέκδοτο, κατάντησε το γεφύρι της Άρτας, αφού εδώ και δεκαετίες κτίζεται και εδώ και δεκαετίες χαλιέται, κυρίως από τους διευθυντάδες του δημοσίου. Η πλάκα είναι ότι οι περισσότεροι «μεγάλοι» θέλουν και μια ιδιαιτέρα για να λαμβάνει και να στέλλει ακόμη και emails. Οι ιστοσελίδες των υπηρεσιών του δημοσίου είναι πολύπλοκες, αφού στην πραγματικότητα πήραν την «χαρτούρας» του δημοσίου και την έβαλαν στους υπολογιστές. Κλασικό παράδειγμα ηλεκτρονική δήλωση του φόρου εισοδήματος για τους μισθωτούς, όπου κάποιοι «έξυπνοι» την μετέτρεψαν σε ένα πραγματικό λαβύρινθο, με αποτέλεσμα να χρειάζεσαι λογιστή για να την συμπληρώσεις, αφού τα τηλέφωνα των «υπευθύνων» σπάνια απαντούν. Το πρόβλημα δεν είναι τελικά η νοοτροπία των πολιτών, αλλά οι κουτοπονηριές των ανίκανων διευθυντών του «μέσου», της ρεμούλας και της διαπλοκής.