Αντιλαλούν οι φυλακές και κλαίει η κοινωνία

Αντιλαλούν οι φυλακές και κλαίει η κοινωνία

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19/1/2014

«Θυμάσαι ρε φίλε τον μαλάκα τον χουντικό καλαμαρά, τι καψόνι μας έκανε; Ο άνθρωπος ήταν ζώο ανήμερο. Κουμπάρε εγώ θυμάμαι τον αγροίκον κυπραίο λοχαγό, ο οποίος δεν μπορούσε να μοιράσει το άχυρο σε δύο γαϊδούρια και μας έδερνε λες και είμαστε γαϊδούρια.» Οι ιστορίες του στρατού δεν είχαν  τελειωμό, για τους δυο παλιόφιλους οι οποίοι υπηρέτησαν πριν το 1974 στα βουνά του Πενταδακτύλου. «Ευτυχώς βγήκαμε ζωντανοί από τα χέρια του βάρβαρου αξιωματικού, ο οποίος νόμιζε ότι οι κομμουνιστές ήταν αρκούδες της Σιβηρίας. Ο δε άλλος, που μας τσαμπουνούσε συνεχώς, ότι τάχα έχει δικαίωμα για απώλειες 6%, από τους νέους στρατιώτες, που δήθεν εκπαίδευε στα όπλα». Και σε όλα αυτά, θα πρέπει να προστεθούν οι φρικαλεότητες των δήθεν παλιών, εναντίον των νέων στρατιωτών. Πάντα υπό τα κρυφά χαμόγελα των «αστεράδων», που νόμιζαν ότι επέβαλαν την πειθαρχία και εκπαίδευαν στρατιώτες. Ιστορίες στρατιωτικής τρέλας, οι οποίες το μόνο αποτέλεσμα που έφεραν, ήταν χιλιάδες σκοτωμένους και αγνοούμενους, από την προδοσία του πραξικοπήματος και την εισβολή των Τούρκων.

Αντιλαλούν οι φυλακές ιστορίες τρόμου, οι οποίες διαδραματίζονται στο κατ’ όνομα σωφρονιστικό ίδρυμα της Κύπρου. Οι φυλακές μετατράπηκαν σε καταγώγιο βασανιστηρίων, στο όνομα ανομολόγητων παθών και μυστικών δωροληψιών. Το αποτέλεσμα της δράσης των ανεγκέφαλων που έδιδαν διαταγές, είναι αυτοκτονίες, ομαδικοί βιασμοί, βασανιστήρια, ψυχικές και σωματικές ασθένειες και το χειρότερο, εκκόλαψη εκατοντάδων νέων εγκληματιών. Τα άρρωστα πλέον μυαλά, οι διαστρεμμένες πλέον ψυχές, βγαίνοντας από την φυλακή και αδυνατώντας να βρουν δουλειά, επιστρέφουν στους «φίλους» που απέκτησαν στην «στενή» και κατεβαίνουν βαθύτερα στο βούρκο της παρανομίας. Αυτό μπορεί εύκολα να το διαπιστώσει κανείς από την πρώτη κουβέντα, με ένα πρώην κατάδικο, με ένα «άτυχο» ο οποίος δικαιολογημένα ή όχι καταδικάστηκε σε φυλάκιση.

Κλαίει η κοινωνία και αγανακτούν οι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι, οι εγκληματολόγοι, οι δικηγόροι, οι κοινωνικοί λειτουργοί, ακόμη και οι θεολόγοι, οι σπούδασαν και έμαθαν επιστημονικούς τρόπους, για σωφρονισμό των ανθρώπων, οι οποίοι υπέπεσαν σε ποινικά αδικήματα. Πηγή κάθε παρανομίας, είναι η αρρώστια της ψυχής, η διαστροφή του μυαλού, η οποία καταλήγει, σε πράξεις βίας και ενέργειες εκμετάλλευσης των άλλων ανθρώπων. Κάθε «λογική» πολιτεία κάθε «έξυπνη» κοινωνία, επιχειρεί να θεραπεύσει τους φυλακισμένους, γιατί γνωρίζει πολύ καλά, ότι η βία φέρνει βία και τα βασανιστήρια των φυλακισμένων, φέρνουν βασανιστήρια σε όλη την κοινωνία. Υπάρχει και το οικονομικό κόστος, το οποίο οι σοβαρές κοινωνίες, το υπολογίζουν μέχρι και το τελευταίο ευρώ. Απλά συμφέρει να θεραπεύεις, παρά να βασανίζεις τους φυλακισμένους. Εξάλλου η χειρότερη τιμωρία, είναι οι τύψεις της συνείδησης και όχι οι πόνοι του σώματος.

Όλες οι δημοκρατικές κοινωνίες, αναθέτουν σε πολιτικούς, σε εκλελεγμένους αξιωματούχους, την ευθύνη για τον Στρατό και την Αστυνομία. Οι άνθρωποι που υπηρετούν στα σώματα ασφαλείας, ξέρουν πολύ καλά -αυτή είναι η δουλειά τους-  να σκοτώνουν, να επιβάλλουν την τάξη, να εκτελούν διαταγές και να είναι ηγήτορες. Αλλά δεν γνωρίζουν από διοίκηση και δεν μπορούν να υπολογίσουν στις συνέπειες αποφάσεων, με πολυδαίδαλες επιπτώσεις. Ο ιστορικός κανόνας λέει, ότι κάθε φορά που ένστολοι, ακόμη και οι θρησκευτικοί ηγέτες, αναλαμβάνουν εξουσίες, τα αποτελέσματα είναι τραγικά έως και καταστροφικά, για τις κοινωνίες και τα κράτη.

Οι τραγωδίες στις φυλακές αποτέλεσαν αφορμή και πολύ σωστά, για γρήγορες αλλαγές στο σωφρονιστικό σύστημα. Ωστόσο απαιτούνται να γίνουν και πολλά άλλα εκτός των φυλακών. Οι βουλευτές θα πρέπει να σταματήσουν την «μανία» των κυβερνώντων, των αστυνομικών, των εισαγγελέων, ακόμη και συναδέλφων τους, οι οποίοι θεωρούν ως πανάκια, για κάθε παρανομία, την αύξηση των ποινών. Οι δικαστές, τώρα που έμαθαν, τι πραγματικά συμβαίνει στις φυλακές, θα πρέπει να σκέφτονται διπλά, όταν στέλλουν ανθρώπους πίσω από τα κάγκελα. Η κυβέρνηση θα πρέπει, επιτέλους, να εφαρμόσει τις εναλλακτικές ποινές. Και ίσως στο τέλος της ημέρας, δεν θα χρειαστεί να ανεγερθούν νέες φυλακές.