Η επόμενη σφαίρα ποιόν βουλευτή θα πετύχει;

Η επόμενη σφαίρα ποιόν βουλευτή θα πετύχει;

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 22/12/2013

«Δεν βάζουμε μυαλό και ότι πάθουμε εν χάκκι μας» μονολογούσε αγανακτισμένος έφεδρος στρατιώτης και άνεργος επιστήμονας, εξοργισμένος με την υποκρισία του πολιτικο-στρατιωτικού κατεστημένου. Και η οργή ξεχείλισε: «Καλά ο Φώτης Φωτίου, ο Στυλιανός Νάσης, ο Γιώργος Βαρνάβας και οι άλλοι αξιωματούχοι και καραβανάδες, μπορούν και κοιμούνται τα βράδια; Δεν έχουν τηλεοράσεις για να δουν το δράμα των πεινασμένων ανθρώπων, που συνωστίζονται στα κοινωνικά παντοπωλεία; Δεν κυκλοφορούν στους καφενέδες για να ακούσουν ιστορίες φρίκης, πάλαι ποτέ νοικοκυραίων; Δεν μαθαίνουν για τα ψυχολογικά αδιέξοδα, για τις αυτοκτονίες και ένα σωρό άλλες ταπεινές πράξεις, άλλοτε περήφανων πολιτών αυτού του τόπου;»

Πριν μερικές μέρες ένας απελπισμένος άνθρωπος –τρελός κατά πολλούς- πήρε το στρατιωτικό όπλο και άρχισε να πυροβολεί έξω από την Βουλή. Αν η σφαίρα σκότωνε ένα βουλευτή, ένα δημοσιογράφο, ένα υπάλληλο του κοινοβουλίου, ένα αστυνομικό, ένα διερχόμενο πολίτη, τι θα έλεγαν οι λεγόμενοι αρμόδιοι. Θα μιλούσαν για ατύχημα, όπως μιλούσαν οι κυβερνώντες για το Μαρί και θα έχυναν κροκοδείλια δάκρυα. Η ιστορία του άγνωστου απελπισμένου ανθρώπου, πέρασε στα ψιλά και ξεχάστηκε, όπως τόσα άλλα εγκλήματα σε αυτό τον τόπο. Κανένας προβληματισμός δεν υπήρξε, τουλάχιστον δημοσίως, για την χρησιμότητα των όπλων στα χέρια εφέδρων. Τα ηττημένα μυαλά του 1974, βυθισμένα στις ενοχές, επέβαλαν πριν αρκετά χρόνια, τον πανάκριβο οικονομικά θεσμό των εφεδρειών του στρατού, για να δικαιολογούν αστέρες και λιμουζίνες. Σήμερα που ηττήθηκε το κράτος, είναι καιρός να ληφθούν τολμηρές αποφάσεις, ενάντια στο συναίσθημα και να φυλαχθούν τα στρατιωτικά όπλα, σε αποθήκες.  Με μαθηματική ακρίβεια, την επόμενη χρονιά, όταν θα φουντώσει η οικονομική κρίση, θα αυξηθεί η εγκληματικότητα και τα «ιερά» όπλα θα σκοτώνουν πατριώτες.

Και δεν έφταναν όλα αυτά, την ώρα που οι νεόπτωχοι, επαιτούν ένα πιάτο φαγητό στα κοινωνικά παντοπωλεία και με τσαλακωμένη την αξιοπρέπεια, εκλιπαρούν για μια οποιαδήποτε δουλειά, το Υπουργείο Άμυνας, η κυβέρνηση και η Βουλή, στα μουλωχτά σπεύδουν να διασκορπίσουν σε πρώτη φάση, 50 εκ. ευρώ και άλλα τόσα αργότερα, για αγορά πυραυλάκατων. Ακόμη θέλουν να επιδιορθώσουν τα ρωσικά επιθετικά ελικόπτερα και να σπαταλήσουν ένα σωρό άλλα χρήματα για εξοπλισμούς. Η ιστορία θυμίζει την ελαφρόμυαλη βασίλισσα της Γαλλίας Μαρία Αντουανέτα, η οποία απορούσε γιατί δεν τρώει παντεσπάνι, ο πεινασμένος λαός. Τελικά έπρεπε να έλθει η γαλλικής επανάσταση, το 1793, για να «χορτάσει» και αυτή, με τον αποκεφαλισμό της ίδιας και τους συζύγου της  Λουδοβίκου ΙΣΤ.

Ιστορικά η Κύπρος ουδέποτε κατάφερε να έχει επιτυχίες με την δύναμη των όπλων. Αντιθέτως πάντα ο λαός πλήρωνε βαρύ τίμημα, από τους μεγαλοϊδεατισμούς των ηγετών του. Από την σφαγή των προκρίτων το 1821, επί τουρκοκρατίας, μέχρι το κάψιμο του κυβερνείου στα Οκτωβριανά του 1931 επί αγγλοκρατίας. Από τον αγώνα της ΕΟΚΑ, ο οποίος δικαιώνεται για την θυσία των αγωνιστών, όχι όμως από το αποτέλεσμα του. Από την προδοσία και την εισβολή του 1974, μέχρι το φιάσκο των S-300 και την τραγωδία στο Μαρί.

Ο μακαρίτης Γλαύκος Κληρίδης, αναστάτωσε τον κόσμο με τους ρωσικούς πυραύλους, το υπέρ-όπλο που θα διέλυσε την Τουρκία. Τότε μια σοβαρή ανάλυση, υποδείκνυε το απλό ερώτημα. Ποιος θα έδιδε την διαταγή, για να καταρριφθεί το πρώτο τουρκικό αεροσκάφος που θα επιχειρούσε να καταστρέψει τις βάσεις των πυραύλων, όταν η απόφαση θα έπρεπε να ληφθεί σε κλάσματα δευτερολέπτου. Η κατάρριψη ενός αεροσκάφους σίγουρα θα προκαλούσε πόλεμο και άραγε θα μπορούσε η Κύπρος, να αντιμετωπίσει την Τουρκία. Άραγε οι αδελφοί Έλληνες βοηθούσαν το νησί, ή θα κούρνιαζαν στην Αθήνα. Αλήθεια τώρα ποιος θα δώσει την διαταγή να βυθιστούν τουρκικά πλοία και ποιες θα είναι οι συνέπειες. Καλύτερα να αγοράσουμε «την ασφάλεια» από τους ισχυρούς αμερικανούς και εβραίους, γιατί με τους «λεονταρισμούς» το μόνο που θα πετύχουμε είναι να χάσουμε και την άλλη μισή Κύπρο.