Από το γέννημα βούτημα, στο νέο προβληματικό ωράριο

Από το γέννημα βούτημα, στο νέο προβληματικό ωράριο


ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 1/9/2013

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

«Γέννημα βούτημα» δούλευαν οι παππούδες μας, δηλαδή έπιαναν δουλειά με το πρώτο φως της ημέρας και σχολνούσαν με την δύση του ήλιου. Οι δουλειές ήταν κατά κανόνα χειρονακτικές και οι ανάγκες της παραγωγής, ρύθμιζαν και τους εργασιακούς κανόνες. Πρωί στο χωράφι για το θέρισμα, πριν «κάψει» ο ήλιος, χαράματα στο μποστάνι, για να κοπούν τα καρπούζια, πριν να ξημερώσει στους αγρούς, για να κοπούν τα φύλα του καπνού, πρωί και στα βουνά για να μαζευτούν τα μήλα και τα σταφύλια. Οι ανάγκες για τροφή, ήταν υπεράνω –άγνωστων τότε- εργασιακών και άλλων δικαιωμάτων. Φυσικά το μεσημέρι υπήρχε ο υπνάκος, είτε κάτω από ένα δέντρο, είτε σε μια σπηλιά, είτε και στο σπίτι, ώστε να ξεκουραστεί το κορμί και να μπορέσει να συνεχίσει τον κάματο της μέρας. Την πρακτική αυτή την ακολουθούν μέχρι σήμερα, όλοι οι μεσογειακοί λαοί –παρά την οργή των βόρειων λαών- και η ισπανική λέξη «σιέστα» έγινε παγκόσμια λέξη, για την μεσημεριανή ανάπαυση.

Στο Βυζάντιο δεν υπήρχαν σταθερές ώρες. Η πρώτη ώρα ξεκινούσε με την ανατολή του ήλιου. Το μεσημέρι ήταν στις έξι η ώρα και ούτω καθεξής.  Ανάλογες πρακτικές ακολουθούνταν σε όλο τον αρχαίο κόσμο, αφού φυσικά τότε, δεν υπήρχαν τα ρολόγια, να ρυθμίζουν και ενίοτε να καταπιέζουν την ζωή των ανθρώπων. Η πρακτική αυτή, βασιζόταν και στις βιολογικές ανάγκες του ανθρώπου και έδενε πλήρως με την φύση. Ο πετεινός ήταν το ξυπνητήρι, ενώ ο οργανισμός ξεκουραζόταν τουλάχιστον οκτώ ώρες, ώστε να έχει δυνάμεις να αντέξει τον κόπο της ημέρας. Στη λογική αυτή βασιζόταν και η μεσημβρινή αργία, η οποία χάθηκε και αυτή στο όνομα των εργατικών δικαιωμάτων και του πολλαπλασιασμού των κερδών των επιχειρηματιών. Ακόμη αν ρωτήσεις κάποιους ευσυνείδητους δημοσίους υπαλλήλους, θα σου πουν ότι οι πιο παραγωγικές ώρες είναι οι πρωινές, πριν αρχίσουν να κτυπούν τα τηλέφωνα.

Ελέω τρόικας και ευρωπαϊκών διαταγών, άλλαξε το ωράριο και στην δημόσια υπηρεσία. Χωρίς μελέτη, χωρίς επαρκή δικαιολόγηση και κυρίως χωρίς λόγο, όπως λεν οι παθόντες δημόσιοι υπάλληλοι.

·         Διερωτούνται αν υπολόγισαν τα επιπλέον πόσα, που θα χρειαστούν σε θέρμανση και κλιματισμό.

·         Διερωτούνται με ποια λογική θα αυξηθεί η παραγωγικότητα ή γιατί θα μειωθούν οι υπερωρίες.

·         Διερωτούνται με αγωνία, που θα αφήνουν τα παιδιά τους, τα απογεύματα, τώρα που δεν αρκούν τα χρήματα για οικιακή βοηθό.

·          Διατυπώνουν την λογική απορία, γιατί δεν άλλαξαν και τα ωράρια των σχολείων. Θα ικανοποιούσαν και τους αδιόριστους εκπαιδευτικούς, αλλά και τους τροϊκανους που ζητούν περισσότερες ώρες διδασκαλίας και περισσότερους μαθητές στα σχολεία.

Φυσικά όλοι κραυγάζουν στα μουλωχτά, αφού ο φόβος της ανεργίας, διαλύει κάθε επαναστατικότητα και κάθε λογικό αίτημα. Και μονολογούν: «δέσε το γάιδαρο εκεί που θέλει ο μάστρος σου και ας ψοφήσει» και αναμένουν τους φωτεινούς παντογνώστες των Βρυξελλών, να ανακαλύψουν το λάθος μέσα από τα στατιστικά νούμερα, που δεν λένε πάντα την αλήθεια για τους ανθρώπους.

Υπάρχει πάντα και η άλλη πλευρά του νομίσματος και το επιχείρημα, ότι θα πρέπει να συμβαδίζει το ωράριο της δημόσιας υπηρεσίας, με το ωράριο των Βρυξελλών.

·         Δεν γίνεται τάχα να τηλεφωνούν οι εταίροι και να κοιμούνται οι κύπριοι. Αλήθεια γιατί δεν αλλάζουν το ωράριο αυτών των 100 υψηλόβαθμων υπαλλήλων που συνομιλούν με τις Βρυξέλλες και θα πρέπει να αλλάξει όλο το σύστημα.

·         Υπάρχει και το άλλο πονηρό επιχείρημα, ότι δεν θα μπορούν οι δημόσιοι υπάλληλοι, να ασκούν και δεύτερο επάγγελμα και έτσι θα μπορέσουν οι άνεργοι να βρουν δουλειά. Θεωρητικά μπορεί να είναι σωστό, αλλά στην πράξη, λειτουργεί ανάποδα. Ελάχιστοι πλέον ζητούν τα εργατικά χέρια των δημοσίων υπαλλήλων, ενώ και οι δημόσιοι υπάλληλοι, μείωσαν στο ελάχιστο τις αγορές τους. Επιπλέον μείωσαν τα ιδιαίτερα μαθήματα των παιδιών τους, λόγω χρόνου, με αποτέλεσμα να χάσουν την δουλειά τους, πολλοί αδιόριστοι, με αποτέλεσμα το προνόμιο για αθλήματα και μουσική, να παραμείνει μόνο στους πλούσιους.

·         Υπάρχει και το επιχείρημα ότι θα μειωθούν τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά και αυτό στην πράξη λειτουργεί αντιπαραγωγικά, αφού προκαλεί το θυμό και την αγανάκτηση των υπαλλήλων, οι ξέρουν να «κλέβουν» καλύτερα το άδικο και πονηρό κράτος.

·         Πίσω όλα αυτά, υπάρχει και το «ταπεινό» επιχείρημα, γιατί να είναι προνομιούχοι οι δημόσιο υπάλληλοι και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, να αναγκάζονται εδώ και χρόνια να ακολουθούν τα βάρβαρα ωράρια. Η απάντηση είναι απλή, αφού για κάθε ευρώ, που χάνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, χάνουν τρία ή τέσσερα οι ιδιώτες, με την μείωση της κατανάλωσης.

Μεγάλο θύμα της αλλαγής του ωραρίου και το κράτος, το οποίο χάνει ένα σωρό χρήματα από φόρους κατανάλωσης. Ενός κακού μύρια έπονται και η οικονομία μπαίνει σε ατέλειωτους κύκλους ύφεσης, όπως συνέβη με το κλασικό, όσο και τραγικό παράδειγμα της Ελλάδας.