Χαλάστε τους τοίχους να μπουν να μπουν οι δημόσιοι υπάλληλοι

➧

Χαλάστε τους τοίχους να μπουν οι δημόσιοι υπάλληλοι

ΚΑΜΑΡΟΥΛΑ μια σταλιά, δύο επί τρία, ή καλύτερα μι-

κρά βασίλεια φτιάχνουν (στην άμμο) οι δημόσιοι υ-

πάλληλοι, για τους δημοσίους υπαλλήλους. Μια βόλ-

τα στα γραφεία Υπουργείων, στα κτήρια ημικρατικών

οργανισμών και άλλων ανεξάρτητων υπηρεσιών του

Δημοσίου και το θέαμα είναι άκρως καταθλιπτικό. Ε-

κατοντάδες μικρά γραφεία και μέσα να κάθονται έ-

νας, δύο και σπανιότερα περισσότεροι δημόσιοι υ-

πάλληλοι. Καλά και αντέχουν και δεν σαλτάρουν οι

«καημένοι» άνθρωποι. Να βλέπουν τις περισσότερες

ώρες της μέρας, του χρόνου, ακόμη και της ζωής

τους, τον ίδιο άνθρωπο απέναντι τους. Και αν περ-

νούν καλά, τότε έχει καλώς, αν όμως ο ένας είναι

«στριμμένο άντερο», τότε η κατάσταση καταντά χει-

ρότερη και από τον γάμο σε διάσταση. Μπορεί όλα τα

γραφεία να επικοινωνούν ηλεκτρονικά, μπορεί όλοι

οι υπάλληλοι να συνομιλούν μέσω των υπολογιστών,

αλλά κανένα προηγμένο μηχάνημα, δεν μπορεί να α-

ντικαταστήσει το χαμόγελο, την καλή κουβέντα και

την ανθρώπινη παρηγοριά.

➧

Πραγματική τρέλα είναι η κατάσταση που επικρατεί

κτηριακά στη δημόσια υπηρεσία. Κανείς δεν θυμάται

ποιος σχεδίασε τα σύγχρονα γραφεία της δημόσιας

υπηρεσίας και σίγουρα κανείς δεν γνωρίζει ποιος κα-

θόρισε τις προδιαγραφές. Κανείς φυσικά δεν ξέρει

αν κλήθηκε κανένας σοβαρός μάνατζερ, κανένας ει-

δικός, για να γνωματεύσει πού και πώς πρέπει να κά-

θονται και να εργάζονται οι υπάλληλοι. Όλα γίνονται

στα «κουτουρού» από «πάνσοφους» διευθυντές, οι

οποίοι ξέρουν τα πάντα και όχι σπάνια, δεν θέλουν να

βλέπουν τους υφισταμένους τους, οι οποίοι όχι συ-

χνά πυκνά, γνωρίζουν πολύ περισσότερα, έχουν πε-

ρισσότερα πτυχία και σίγουρα πολύ μεγαλύτερη όρε-

ξη για δουλειά. Και φυσικά δεν φταίνε αυτοί, γιατί

γεννήθηκαν νωρίς, αλλά το σύστημα που απαγορεύει

στους νέους, να αναλάβουν υπεύθυνες, διευθυντι-

κές θέσεις στη δημόσια υπηρεσία.

➧

Σε γραφεία ξένων εταιρειών που δραστηριοποιού-

νται στην Κύπρο, αλλά και στα κτήρια μεγάλων ιδιωτι-

κών επιχειρήσεων, μπορεί κανείς να δει με μια ματιά,

τους περισσότερους υπαλλήλους, οι οποίοι είτε κά-

θονται στο ίδιο γραφείο, είτε απλά χωρίζονται με

τζάμια, ώστε να βλέπει ο ένας τον άλλο. Ανάλογες

πρακτικές ακολουθούν και όλοι οι σοβαροί οργανι-

σμοί του εξωτερικού. Την πρακτική αυτή την ακολου-

θούν οι ξένοι ειδικοί, γιατί απλώς έκαναν μελέτες και

αντιλήφθηκαν ότι με τον τρόπο αυτό αυξάνεται η πα-

ραγωγικότητα. Πιο απλά οι εργαζόμενοι παράγουν

περισσότερο, είναι πιο χαρούμενοι, έχουν περισσό-

τερη όρεξη για δουλειά, μειώνονται οι εσωτερικές έ-

ριδες και άρα οι ιδιοκτήτες και οι μέτοχοι, έχουν πε-

ρισσότερα κέρδη.

➧

Οι αρχιτέκτονες μπορεί να ξέρουν να σχεδιάζουν

καλά, αλλά ξέρουν καλύτερα ότι αν δεν ικανοποιή-

σουν τις απαιτήσεις των διευθυντών του Δημοσίου,

δεν πρόκειται να λάβουν κανένα έργο. Η ρήση είναι

πάντα επίκαιρη: «δέσε το γάιδαρο, εκεί που θέλει ο

μάστρος σου και άσε τον να ψοφήσει». Άσε που η δη-

μιουργία τόσων πολλών μικρών γραφείων εκτοξεύει

το κόστος, άρα πολλαπλασιάζει το κέρδος για τους

αρχιτέκτονες, τους εργολάβους και όλους αυτούς

που ασχολούνται με τις κατασκευές. Φυσικά πληρώ-

νει ο φορολογούμενος κοσμάκης, ο οποίος ούτε ξέ-

ρει, ούτε γνωρίζει πώς διατίθενται τα ποσά που πλη-

ρώνει κάθε μέρα, σε φόρους και τέλη.

➧

Με την οικονομική κρίση, ήλθαν στην επιφάνεια,

τρελές καταστάσεις, με τρελά ενοίκια για δημόσια

κτήρια, στις πιο ακριβές περιοχές της Λευκωσίας. Ά-

σε το πιο παλαβό, είναι ότι μόλις μπει μια δημόσια υ-

πηρεσία σε ένα πολυτελέστατο κτήριο, σε χρόνο ρε-

κόρ, μετατρέπεται ο χώρος σε αχούρι, με αφίσες

στους τοίχους, με ακαλαίσθητες πινακίδες και ένα

σωρό άλλα παλιομοδίτικα έπιπλα. Είναι απίστευτο

αυτό που συμβαίνει και ξεπερνά κάθε λογική. Πρό-

σφατα ένας παλιός και σοβαρός δημόσιος υπάλλη-

λος, μονολογούσε λέγοντας ότι αν χαλούσαν τους μι-

σούς τοίχους του Υπουργείου Οικονομικών, θα μπο-

ρούσαν να στεγαστούν όλες οι δημόσιες υπηρεσίες,

που βρίσκονται σήμερα σε ενοίκιο. Και με τα εκατομ-

μύρια που θα εξοικονομούσε το Δημόσιο θα μπορού-

σε να μειώσει κατά το ήμισυ την ανεργία.

➧

Υπάρχουν βεβαίως και οι πονηρές, αλλά και θλιβερές

ιστορίες, πίσω από την πρακτική των ενοικίων, οι ο-

ποίες κυκλοφορούν είτε ως φήμες είτε ως συγκαλυμ-

μένα δημοσιεύματα στον τύπο, λόγω του φόβου των

λιβέλων. Το τάδε κτήριο ανήκει στον τάδε μεγαλόσχη-

μο και το άλλο στον τάδε μεγαλοπαράγοντα. Η σκιά

της διαφθοράς και της διαπλοκής πλανάται και το τελι-

κό αποτέλεσμα ακούει στο όνομα του Μνημονίου και

των δεινών που επισωρεύει στους πολίτες. Κάθε κρί-

ση αποτελεί και ευκαιρία για αλλαγές και τομές. Να

δούμε αν ο πόνος του Μνημονίου, θα προσγειώσει και

τους εξουσιαστές του τόπου και θα βάλουν τη λογική

πάνω από το πάθος της εξουσίας, το οποίο αποτελεί

το ισχυρότερο αφροδισιακό στον κόσμο.