Η κραυγή των αυτοχείρων και η σιωπή των ταγών

Η κραυγή των αυτοχείρων και η σιωπή των ταγών

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

Τα πρώτα μυστικά στοιχεία για τις αυτοκτονίες, ελέω οικονομικής κρίσης και οικονομικών αδιεξόδων άρχισαν αν διαρρέουν από ψυχιάτρους, ψυχολόγους και από συγγενείς των θυμάτων. Το πρώτα νούμερα μιλούν για αρκετές δεκάδες αυτόχειρες τους τελευταίους μήνες, αριθμός ο οποίος ξεπέρασε και τις φημολογούμενες αυτοκτονίες, κατά την διάρκεια του χρηματιστηριακού σκανδάλου. Ως κύρια αιτία καταγράφεται το άγχος της απόλυσης από την εργασία, ο πανικός της ανεργίας, ο φόβος των χρεών στις Τράπεζες και κυρίως η μοναξιά και η κοινωνική απομόνωση, η οποία συνοδεύει την ανεργία και  την «αφραγκία». Και όλα αυτά ως συνέχεια των αυτοκτονιών στην Ελλάδα, οι οποίες πλησιάζουν τις τέσσερεις χιλιάδες. Με απλά λόγια ο Ελληνισμός έχασε στην Κύπρο ένα μικρό χωριό και στην Ελλάδα μια μικρή πόλη σε καιρό ειρήνη και χωρίς λόγο. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης πολύ σωστά δεν δημοσιοποιούν περιστατικά αυτοκτονιών, γιατί η εμπειρία και οι στατιστικές, λένε ότι ύστερα από την δημοσιοποίηση μιας τραγωδίας, ακολουθούν πολλές άλλες.   

 

Οι αυτόχειρες μπορεί να σβήνουν στη μοναξιά και την σιωπή τους, αλλά οι απελπισμένες και λογικά αδικαιολόγητες πράξεις τους, πρέπει να κτυπούν δυνατά κουδούνια στα αυτιά των ταγών, των ανθρώπων που βρίσκονται στις καρέκλες της εξουσίας. Αυτά που είδε και άκουσε ο κοσμάκης, μετά την περίφημη συνεδρία των αρχηγών για το μνημόνιο, μόνο θλίψη και οργή προκαλούν. Ο «γυμνός βασιλιάς και οι γυμνοί μνηστήρες» φανέρωσαν την ανευθυνότητα, την βλακεία, τον παραλογισμό και την «μαλακία» που δέρνει αυτό τον χρεοκοπημένο τόπο. Η φτώχεια αντιπαλεύει με την διάλυση της κοινωνικής συνοχής και οι ηγέτες στο ίδιο έργο θεατές, σφυρίζουν αδιάφορα, με κούφια λόγια, χωρίς προτάσεις, χωρίς λύσεις, χωρίς ελπίδα, για τον απελπισμένο κόσμο, που στέκεται μπροστά στο «ικρίωμα» αναμένονται τα επώδυνα μέτρα να πέσουν στο κεφάλι του.

 

Συνυπεύθυνοι για τα χάλια του κράτους και της κοινωνίας είναι και όλοι οι πολίτες, αφού «μαζί τα φάγαμε» -κατά τον Θεόδωρο Πάγκαλο- είτε συμπράττοντας στην διαπλοκή, είτε ανεχόμενοι την διαφθορά. Ωστόσο άλλος ο βαθμός ευθύνης των «μεγάλων» και άλλος των «μικρών». Οι επόμενοι μήνες προβλέπεται ότι θα είναι πολύ χειρότεροι και το παράδειγμα της Ελλάδα, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, δεν είναι κάτι στην φαντασία των ανθρώπων. Η κατάσταση στην Κύπρο είναι τραγική και το χειρότερο είναι ότι κανένας δεν φαίνεται να ασχολείται σοβαρά με το πρόβλημα. Οι πολιτικοί εξακολουθούν να κυκλοφορούν με λιμουζίνες, συνοδεύονται από ένα στρατό φρουρών και  αρκούνται σε επικοινωνιακές «φανφάρες» εν όψει και εκλογών. Οι μόνοι που φαίνεται ότι ασχολούνται με τις ανθρώπινες τραγωδίες, είναι οι εκκλησιαστικοί ταγοί, οι Δεσποτάδες και οι παπάδες, οι οποίοι τρέφουν και στηρίζουν υλικά και ψυχικά, καθημερινώς χιλιάδες ανθρώπους. Εδώ πρέπει να προστεθούν και αρκετές φιλανθρωπικές οργανώσεις, οι οποίες ευτυχώς ακόμη δεν έγιναν μόδα.

 

 Ήρθε η ώρα, η κυβέρνηση και η Βουλή, να ασχοληθούν σοβαρά, με τις ανθρώπινες τραγωδίες και να προωθήσουν απλά μέτρα και να αφήσουν για λίγο τις δυσνόητες νομοθετικές ρυθμίσεις που κρύβουν ένα σωρό παραθυράκια για λίγους αετονύχηδες.  Μερικές απλές εισηγήσεις, οι οποίες μπορούν να σώσουν χιλιάδες απελπισμένους ανθρώπους. Άμεσα να μαζευτούν όλα τα όπλα που κατέχουν οι έφεδροι, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις χρησιμοποιούνται για αυτοχειρίες. Άμεσα το κράτος να προωθήσει το σύστημα με τα κουπόνια και για κύπριους φτωχούς, οι οποίοι ήδη υποφέρουν σε απίστευτο βαθμό. Και σε θεσμικό επίπεδο άμεσα να συνενωθούν οι κατά επαρχία δήμοι και με τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν από τους μισθούς δημάρχων και τις αποζημιώσεις δημοτικών συμβούλων, να εργοδοτηθούν μερικές χιλιάδες άνεργοι. Να συνενωθούν υπηρεσίες του δημοσίου, ώστε να υπάρξει εξοικονόμηση διευθυντικών θέσεων. Για παράδειγμα ο ΚΟΤ να ενταχθεί στο Υπουργείο Εμπορίου, η Αρχή Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού να ενταχθεί στο Υπουργείο Εργασίας, να καταργηθούν διευθύνσεις στα Υπουργεία και να συνενωθούν θέσεις Ανεξάρτητων Επιτρόπων. Τεράστια βήματα για οικονομίες κλίμακας μπορούν να γίνουν στους ημικρατικούς οργανισμούς, στην Αστυνομία και τον στρατό, όπου οι διευθυντές και οι αξιωματικοί συγκρούονται από την επικάλυψη ευθυνών. Και το απλό, να αρχίσει μια συστηματική προσπάθεια να στραφούν οι καταναλωτές σε κυπριακά προϊόντα. Αλλά και οι επιχειρηματίες πρέπει να παύσουν τους κουτοπονηριές, να αρχίσουν να προσλαμβάνουν κύπριους και να φροντίσουν για την ποιότητα των προϊόντων τους. Κάθε κρίση αποτελεί και ευκαιρία για αλλαγές, που τόσο πολύ ανάγκη έχει η κουρασμένη δημόσια υπηρεσία και η ταλαιπωρημένη από την διαπλοκή απαξιωμένη πολιτική ηγεσία. Επιτέλους κάποιος να καθαρίσει τον «Στάβλο τα Αυγίου».

 

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 25/11/2012