Πάνες ακράτειας με ακράτεια υποκρισίας

➧

Υποκρισίας το ανάγνωσμα. Ντροπής κουβέντα. Τι νο-

μίζετε ότι ήταν το πρώτο πράγμα που βρήκαν να απο-

καλύψουν για τις περικοπές επιδομάτων οι τεχνο-

κράτες της κυβέρνησης στην Επιτροπή Οικονομικών

της Βουλής; Θα κοπούν τα επιδόματα σε 4.660 γέρο-

ντες που χρειάζονται πάνες ακράτειας, ύψους 4 ε-

κατ. ευρώ και τα 2 εκατ. ευρώ δίαιτας, δηλαδή ειδι-

κής διατροφής ανθρώπων που υποφέρουν. Επισή-

μως οι περικοπές αναμένεται να ανακοινωθούν στα

κόμματα στις 26 Οκτωβρίου. Και να σκεφτεί κανείς ό-

τι αυτά τα «ψίχουλα» δίδονται κατά κανόνα σε συντα-

ξιούχους που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας

και σε συνθήκες που δεν τιμούν καθόλου τους καθω-

σπρέπει εξουσιαστές αυτού του τόπου. Αλήθεια αυ-

τοί οι «έξυπνοι» που αποφασίζουν τις περικοπές, δεν

σκέφτηκαν ότι σε λίγα χρόνια, θα χρειαστούν και αυ-

τοί πάνες ακράτειας και ειδική διατροφή λόγω ασθε-

νειών που συνοδεύουν κατά κανόνα το γήρας; Αλλά

αυτοί θα λαμβάνουν σύνταξη ίση με τουλάχιστον πέ-

ντε μισθούς ενός νέου εργαζόμενου και νομίζουν ότι

αγοράζονται τα πάντα. Αλλά πλανώνται πλάνην οι-

κτρά, αφού ο πανδαμάτωρ χρόνος τους περιμένει και

αυτούς στη γωνία.

➧

Στην «αποκαλυπτική» συνεδρία στη Βουλή, φυσικά

ούτε λόγος για τα «βασιλικά» επιδόματα του Προέ-

δρου της Δημοκρατίας, του προέδρου της Βουλής,

των βουλευτών, των αξιωματούχων και όλων των

διευθυντών του Δημοσίου. Η πλάκα είναι ότι τα επι-

δόματα αυτά, πολλών εκατομμυρίων ευρώ, προορί-

ζονται, λένε, για καφέδες που κερνάνε και για τη-

λέφωνα για την «υψηλή» δουλειά τους. Ωστόσο,

κατά κανόνα αυτά τ’ αφορολόγητα ποσά, οδηγού-

νται στις τσέπες των δικαιούχων και αυτός που πλη-

ρώνει για τα «τσιγκουνιλίκια» των «πάνω» είναι ο

φορολογούμενος πολίτης. Ακόμη χειρότερο, είναι

ότι σε καμία πρόταση, στο πλαίσιο των περικοπών

της Τρόικας, δεν διατυπώθηκαν εισηγήσεις για απο-

κοπή των επιδομάτων. Κατατέθηκαν εισηγήσεις είτε

να φορολογηθούν είτε να μειωθούν. Κανένας δεν

σκέφτηκε να ακολουθήσει τον δρόμο της λογικής

και των ιδιωτικών επιχειρήσεων, οι οποίοι δίδουν

στους διευθυντές τους, πιστωτικές κάρτες για να

ξοδεύουν μεν, αλλά και να ελέγχονται για τον προ-

ορισμό των δαπανών.

➧

Στην Κύπρο ζούμε τη χειρότερη και αγριότερη έκδο-

ση του καπιταλισμού, μονολογούσε πριν από 20 και

πλέον χρόνια, ο αληθινά διανοούμενος αείμνηστός

Αντρέας Χριστοφίδης και δεν είχε καθόλου άδικο. Τα

μονοπώλια «κυβερνούν» από το 1960 μέχρι σήμερα

την Κύπρο, μέσω μερικών οικογενειών που μετριού-

νται στα δάκτυλα των χεριών και ο κοσμάκης προ-

σπαθεί να επιβιώσει ανάμεσα στους χαραμάδες του

συστήματος. Με ηγέτες κατώτερους των περιστάσε-

ων, με την ατιμωρησία να αποτελεί μαγκιά και την

«παραποτιά» να αποτελεί το εθνικό σπορ των μεγα-

λόσχημων της κυπριακής κοινωνίας. Η διαπλοκή και

διαφθορά βασιλεύουν και οι κομματικές ιδεολογίες

αποτελούν τον «φερετζέ» κάτω από τον οποίο κρύ-

βεται η βρώμα και η δυσωδία που δέρνει αυτό τον

έρμο τόπο της υποκρισίας.

➧

Από το 1960 μέχρι το 1974 η διαφθορά ήταν βαμμέ-

νη με αδελφικό αίμα, είτε στο όνομα της εθνικοφρο-

σύνης, είτε στο όνομα της εθνικής καθαρότητας.

Ήρθε η ήττα από τους Τούρκους –έστω και αν δεν το

παραδέχονται τα ένοχα μυαλά– και ο «κλάδος ελαί-

ας» του Μακαρίου, ο οποίος σκέπασε τα εγκλήματα

κάτω από το χαλί και εμπέδωσε το δόγμα της ατιμω-

ρησίας. Ακολούθησε η απόλαυση των μαύρων χρη-

μάτων ανθρώπων που σκοτώνονταν για ένα αδειανό

πουκάμισο. Πρώτα των Λιβανέζων, ύστερα των Ιρακι-

νών, ακολούθως των Γιουγκοσλάβων και πρόσφατα

των Ρώσων. Ύστερα είπαμε ότι τάχα θέλουμε να λύ-

σουμε το Κυπριακό και να γίνουμε «άγιοι» με βούλα

ευρωπαϊκή. Φθάσαμε στην πηγή, αλλά αρνηθήκαμε

τον δρόμο της αρετής, νομίζοντας ότι θα ζούμε μια

ζωή με κλεμμένα. Ξεγελάσαμε τους εταίρους μας,

αλλά σήμερα πληρώνουμε τις κουτοπονηριές και τα

«αππώματά» μας. Τελικά, οι «κουτόφραγκοι» έπιασαν

το έξυπνο πουλί από τη μύτη.

➧

Οι σκληροί πολιτικοί και οικονομικοί ταγοί, θεωρώ-

ντας δεδομένη την ασυλία και την ατιμωρησία, έστη-

σαν την απάτη του χρηματιστηρίου του 1999-2000.

Ακολούθησε η νομιμοποίηση με τη φορολογική α-

μνηστία. Σειρά είχε η φούσκα των ακινήτων και των

«τρελών» επιτοκίων. Οι εξουσιαστές, νομίζοντας ότι

μπορούν να παίζουν, όπως έπαιζαν με τους ταπει-

νούς και αγαθούς Κυπρίους, δοκίμασαν να παίξουν

και με τους λεγόμενους εταίρους μας. Μόνο που λο-

γάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο, αφού οι πονηροί Γερ-

μανοί και άλλοι ισχυροί της Ευρώπης τους πώλησαν

φύκια –χρεόγραφα– για μεταξωτές κορδέλες, με α-

ποτέλεσμα να μείνουν με τα δυο χείλια καμένα, πο-

λιτικοί, τραπεζίτες, επιχειρηματίες και πολλοί άλλοι,

που νόμιζαν ότι θα ζήσουν χίλια χρόνια.