Η αφορολόγητη υποκρισία της μίζας

➧ Υπάρχει άραγε περίπτωση η Κύπρος να ανακαλύψει
ξανά τον τροχό; Μάλλον αδύνατον στο παγκόσμιο
χωριό. Στο νησί των λεγόμενων αγίων και των φαινο-
μενικών πατριωτών, το ανομολόγητο μυστικό λέει ότι
για να εξασφαλίσεις έργο στο δημόσιο, πρέπει να
καταβάλεις μίζες. Στην Ελλάδα αυτές τις μέρες κα-
ταρρέει, μέσα στις φυλακές του Κορυδαλλού, ο μύ-
θος του πανίσχυρου εθνοπατέρα, του Άκη Τσοχατζό-
πουλου. Την ίδια ώρα κρύος ιδρώτας λούζει πολλούς
ανθρώπους του στο νησί των αγυρτών, οι οποίοι πανι-
κοβλημένοι αγωνιούν αν θα «κελαηδήσει» μέσα από
το κελί, ο παρ’ ολίγον πρωθυπουργός της Ελλάδας.
➧ Αποτελεί ουτοπία ή καλύτερα υποκρισία, να πιστεύει
κανείς ότι οι νόμοι που απαγορεύουν τη μίζα είναι α-
ποτελεσματικοί και όλοι αυτοί που λαμβάνουν απο-
φάσεις για αγορές οπλικών συστημάτων ή για ανά-
θεση έργων του δημοσίου, δεν βάζουν το «δάκτυλο
στο μέλι». Όλα ξεκινούν από τις φωτογραφικές προ-
σφορές.
➧ Για παράδειγμα θέλει το κράτος να αγοράσει αυτοκί-
νητα. Παίρνουν κάποιοι «αρμόδιοι» τις προδιαγρα-
φές συγκεκριμένης μάρκας και ζητούν προσφορές,
οι οποίες ανταποκρίνονται μόνο στα συγκεκριμένα
αυτοκίνητα. Το ίδιο συμβαίνει για μεγάλα έργα πολ-
λών εκατομμυρίων ευρώ. Έτσι έχουμε το φαινόμενο
για συγκεκριμένες προσφορές, να υπάρχει μόνο έ-
νας προσφοροδότης ή αν υπάρχουν και άλλοι τίθε-
νται εκτός προδιαγραφών και αποκλείονται.
➧ Υπάρχει και το άλλο κόλπο, με την εκ περιτροπής α-
νάληψη έργων του δημοσίου, κυρίως στα οικοδομικά
έργα. Για παράδειγμα, κάθονται σε ένα τραπέζι όλοι
οι μεγαλοεργολάβοι και διαμερίζουν τα έργα. Ο ερ-
γολάβος που θα αναλάβει το έργο υποβάλλει τη χα-
μηλότερη προσφορά, την οποία όλοι γνωρίζουν και
έτσι οι υπόλοιποι υποβάλλουν πολύ υψηλότερες
προσφορές. Η ιστορία έχει και συνέχεια, αφού η τι-
μή και του χαμηλότερου προσφοροδότη είναι αρκετά
τσιμπημένη. Το «πανωπροίτζι» δηλαδή το επιπλέον
κέρδος, διανέμεται ανάμεσα στους υπόλοιπους προ-
σφοροδότες, ώστε να είναι όλοι κερδισμένοι αλλά
και για να κλείνουν ορμητικά όλα τα στόματα, αφού
όλοι πλέον είναι συνένοχοι.
➧ Στη μάνα του καπιταλισμού, την Αμερική, έλυσαν σε
μεγάλο βαθμό το πρόβλημα, νομιμοποιώντας τη μίζα.
Δηλαδή για όλες τις αγορές καταβάλλεται η νόμιμη
μίζα -μέχρι και 10%- η οποία και φορολογείται. Την ί-
δια ώρα, οι λογαριασμοί όλων των συναλλασσόμε-
νων με το δημόσιο, ελέγχονται εξονυχιστικά. Επιπλέ-
ον οι Αμερικανοί καθιέρωσαν τον φόρο κληρονομιάς
και μάλιστα με πολύ υψηλό συντελεστή.
➧ Η φιλοσοφία του καπιταλισμού στηρίζεται στην κα-
τανάλωση και έτσι δεν συμφέρει στους πλουσίους να
«χώνουν» τα πλούτη τους σε τράπεζες, ενώ και το
σύστημα τους ωθεί να τα ξοδεύουν, ώστε να κυκλο-
φορεί το χρήμα και να καταβάλλεται και φόρος. Οι
πλούσιοι την ίδια ώρα πληρώνουν «από τον τάφο»
για την ασφάλεια, την οποία απολάμβαναν κατά τη
διάρκεια της επιχειρηματικής τους δραστηριότητας.
➧ Ανάλογη τακτική ακολούθησαν και πολλές βόρειες
χώρες της Ευρώπης, οι οποίες ελέγχουν μέσα από
κεντρικούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές όλες τις τρα-
πεζικές συναλλαγές. Δεν γίνεται κάποιος να αγορά-
σει μια λιμουζίνα ή μια τεράστια έπαυλη και την ίδια
ώρα να μην είναι γνωστή η διαδρομή των χρημάτων
για την αγορά. Υπάρχει και η φορολογική συνείδηση,
δηλαδή οι πολίτες εμπιστεύονται το κράτος, κάτι που
δεν συμβαίνει στις νότιες χώρες της Ευρώπης. Αντι-
θέτως η φοροδιαφυγή και η φοροαποφυγή αποτε-
λούν εθνικό σπορ, αφού στη συνείδηση των πολιτών
το κράτος είναι ο «κακός», ο οποίος ταλαιπωρεί, αντί
να εξυπηρετεί τους πολίτες.
➧ Η καλύτερη λύση είναι η μείωση της γραφειοκρατίας
και η ενίσχυση των ελέγχων στις προσφορές. Για πα-
ράδειγμα θα μπορούσε να καταργηθεί η «πλάνη»
των πολεοδομικών ζωνών, όπως συμβαίνει στη Γερ-
μανία και άλλες χώρες. Αν θέλει κάποιος να κτίσει έ-
ναν ουρανοξύστη 50 ορόφων, να πληρώσει φόρο για
κάθε όροφο που κτίζει, για χώρους στάθμευσης, αλ-
λά και τις άλλες υπηρεσίες που θα απολαμβάνει. Δεν
γίνεται τη μια μέρα να αγοράζονται εκτάσεις γης για
ένα κομμάτι ψωμί και την επομένη η περιοχή να αλ-
λάζει συντελεστή δόμησης και η αξία να πολλαπλα-
σιάζεται.
➧ Η υποκρισία που δέρνει αυτό τον τόπο είναι απίστευ-
τη και τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε σήμερα με
την οικονομική κρίση, η οποία δεν είναι τίποτα άλλο,
παρά αποτέλεσμα της διαπλοκής, της διαφθοράς και
της «αγοράς» ψήφων. Το πολιτικό σύστημα επιτέ-
λους θα πρέπει να εμπιστευτεί νέους, αδιάφθορους
και μορφωμένους ανθρώπους, σε θέσεις-κλειδιά.
Ακόμη, θα πρέπει κάποιος να αγγίξει τους λογαρια-
σμούς όλων αυτών που ζουν σαν μαχαραγιάδες, με
μισθούς πείνας. Και αν το κόστος για τον έλεγχο εί-
ναι πολύ μεγάλο, λόγω και πάλι του συστήματος, του-
λάχιστον ας καθιερώσουν τον φόρο κληρονομιάς, ο
οποίος να σημειωθεί ότι καταργήθηκε στην Κύπρο
πριν μερικά χρόνια. Ο τόπος έχει ανάγκη από ειλικρί-
νεια, αφού η υποκρισία που βασιλεύει για δεκαετίες,
δείχνει σήμερα τα θλιβερά αποτελέσματά της.