Άλλα λένε, άλλα κάνουν και άλλα εννοούν όλοι αυ-
τοί που ζητούν την αύξηση του ορίου αφυπηρέτη-
σης στο Δημόσιο από το 63ο στο 64ο έτος και όλοι
αυτοί που συνεχίζουν να εργοδοτούν «αναντικατά-
στατους» συνταξιούχους σε διευθυντικές θέσεις.
Και όλα αυτά την ώρα που ένας στους τρεις νέους,
με πτυχία και περγαμηνές, δεν μπορεί να βρει δου-
λειά. Κατά τ’ άλλα, οι πολιτειακοί άρχοντες λένε ότι
τάχα στηρίζουν και γνοιάζονται για τους νέους. Δεν
ξέρουμε αν κοιμούνται τα βράδια, όταν διαλύουν τα
όνειρα των νέων.
➧ Το κύριο επιχείρημα είναι ότι θα εξοικονομηθούν
πολλά εκατομμύρια ευρώ από τα ταμεία συντάξεων,
επιχείρημα το οποίο δεν επιβεβαιώνεται από αρκε-
τούς τεχνοκράτες. Αλήθεια, γιατί δεν μελετάται το
ενδεχόμενο να καθοριστούν εισοδηματικά κριτήρια
στο ύψος των συντάξεων; Είναι λογικό ένας συνταξι-
ούχος που έχει στις τράπεζες μερικά εκατομμύρια
ευρώ και στο όνομά του πολλά οικόπεδα, να λαμβά-
νει σύνταξη η οποία να είναι διπλάσια ή και τριπλά-
σια από τον μέσο μισθό; Αλήθεια, πού βρίσκεται το
«απατηλό όνειρο» της κοινωνικής αλληλεγγύης, όταν
–στατιστικά– οι μισοί συνταξιούχοι ζουν κάτω από το
όριο της φτώχειας;
➧ Στην Αμερική, ένας από τους πιο υψηλούς φόρους
είναι ο φόρος κληρονομιάς. Η αιτιολογία είναι απλή.
Για να αποκτήσει κάποιος πλούτη, έχει τις διευκολύν-
σεις του κράτους για την επιτέλεση του επαγγέλμα-
τός του, εξασφαλίζει την ασφάλεια της επιχείρησής
του σε όλο τον κόσμο και επιπλέον απολαμβάνει χα-
μηλούς φόρους, ώστε να μην εμποδίζεται το επιχει-
ρηματικό ρίσκο. Έτσι, οι πλούσιοι πληρώνουν μετά
θάνατον σημαντικούς φόρους, πρακτική η οποία α-
ποτελεί και αντικίνητρο στο να στοιβάζουν πλούτη
για τα παιδιά τους. Εξάλλου, ο καπιταλισμός στηρίζε-
ται στην αρχή της κατανάλωσης. Όσο μεγαλύτερη εί-
ναι η κατανάλωση, τόσο περισσότεροι φόροι εισέρ-
χονται στα δημόσια ταμεία, τόσες περισσότερες δου-
λειές δημιουργούνται και έτσι κινείται το σύστημα.
➧ Στην Κύπρο, ο ασήμαντος φόρος κληρονομιάς κα-
ταργήθηκε πριν από μερικά χρόνια. Είναι καιρός να
επανέλθει ο φόρος κληρονομιάς και μάλιστα με ένα
σημαντικό ποσοστό επί της περιουσίας του μακαρίτη.
Βεβαίως, κι εδώ πρέπει να καθιερωθούν εισοδηματι-
κά κριτήρια, ώστε τα φτωχαδάκια που δουλεύουν μια
ζωή για να εξασφαλίσουν ένα σπιτάκι στα παιδιά
τους, να μην επηρεαστούν. Με τον τρόπο αυτό θα
μειωθούν και τα κακομαθημένα παιδιά πολλών πλου-
σίων, τα οποία διασκορπίζουν σε διασκεδάσεις και
άλλα πάθη τα αμύθητα πλούτη των γονιών τους.
➧ Η επέκταση του ορίου αφυπηρέτησης θα πλήξει κύ-
ρια και την όποια προσπάθεια για εκσυγχρονισμό του
Δημοσίου. Αποτελεί κοινό μυστικό ότι οι τεράστιες
καθυστερήσεις στη μηχανογράφηση της δημόσιας υ-
πηρεσίας οφείλονται στον φόβο πολλών διευθυντών
του Δημοσίου για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Πολλοί δεν ξέρουν ούτε να χρησιμοποιούν το ηλε-
κτρονικό ταχυδρομείο, ενώ μερικοί από αυτούς ε-
μποδίζουν και την υπηρεσιακή χρήση του ηλεκτρονι-
κού ταχυδρομείου. Μπορεί οι νεότεροι να γελούν με
τις κουτοπονηριές των προϊσταμένων τους, αλλά στο
τέλος της ημέρας η ιστορία καταντά κωμικοτραγική
για τον τόπο.
➧ Οι Αμερικανοί, που έμαθαν να μετρούν τα πάντα με
στατιστικές, λένε ότι οι γνώσεις στις θεωρητικές επι-
στήμες διπλασιάζονται κάθε δέκα χρόνια, ενώ οι
γνώσεις στις επιστήμες υψηλής τεχνολογίας διπλα-
σιάζονται κάθε χρόνο. Οι «γνήσιοι» καπιταλιστές α-
ναθέτουν τις διευθυντικές θέσεις σε άτομα από 35 έ-
ως 45 χρόνων. Η λογική είναι απλή. Μέχρι τα 30 οι
άνθρωποι με υψηλές ικανότητες και γνώσεις βρίσκο-
νται στα πανεπιστημιακά έδρανα και τα ερευνητικά
κέντρα. Στη συνέχεια, απαιτείται να εξασφαλίσουν
πείρα από 5 έως 10 χρόνια, πριν αναλάβουν διευθυ-
ντικές θέσεις. Φυσικά, στις διευθυντικές θέσεις πα-
ραμένουν από 10 έως 20 χρόνια και ακολούθως πα-
ραδίδουν τα ηνία σε νεότερους.
➧ Πίσω από την πρόταση για αύξηση του ορίου αφυπη-
ρέτησης, οι καχύποπτοι λένε ότι κρύβονται «άνομα»
συμφέροντα, για εξυπηρέτηση ατόμων σε θέσεις-
κλειδιά. Ακόμη, λένε ότι κρύβονται προεκλογικές
σκοπιμότητες, αφού οι δημόσιοι υπάλληλοι θα λά-
βουν ένα δωράκι 13 υψηλών μισθών, χωρίς στην ου-
σία να κάνουν τίποτα, και επιπλέον θα απολαμβά-
νουν και αυξημένες συντάξεις. Φυσικά, κανένας στο
τέλος της ημέρας δεν θα ρωτήσει αν αυξήθηκε η πα-
ραγωγικότητα και κανένας δεν θα αξιολογήσει το έρ-
γο των ανθρώπων που μετρούν μήνες για να αφυπη-
ρετήσουν.
τοί που ζητούν την αύξηση του ορίου αφυπηρέτη-
σης στο Δημόσιο από το 63ο στο 64ο έτος και όλοι
αυτοί που συνεχίζουν να εργοδοτούν «αναντικατά-
στατους» συνταξιούχους σε διευθυντικές θέσεις.
Και όλα αυτά την ώρα που ένας στους τρεις νέους,
με πτυχία και περγαμηνές, δεν μπορεί να βρει δου-
λειά. Κατά τ’ άλλα, οι πολιτειακοί άρχοντες λένε ότι
τάχα στηρίζουν και γνοιάζονται για τους νέους. Δεν
ξέρουμε αν κοιμούνται τα βράδια, όταν διαλύουν τα
όνειρα των νέων.
➧ Το κύριο επιχείρημα είναι ότι θα εξοικονομηθούν
πολλά εκατομμύρια ευρώ από τα ταμεία συντάξεων,
επιχείρημα το οποίο δεν επιβεβαιώνεται από αρκε-
τούς τεχνοκράτες. Αλήθεια, γιατί δεν μελετάται το
ενδεχόμενο να καθοριστούν εισοδηματικά κριτήρια
στο ύψος των συντάξεων; Είναι λογικό ένας συνταξι-
ούχος που έχει στις τράπεζες μερικά εκατομμύρια
ευρώ και στο όνομά του πολλά οικόπεδα, να λαμβά-
νει σύνταξη η οποία να είναι διπλάσια ή και τριπλά-
σια από τον μέσο μισθό; Αλήθεια, πού βρίσκεται το
«απατηλό όνειρο» της κοινωνικής αλληλεγγύης, όταν
–στατιστικά– οι μισοί συνταξιούχοι ζουν κάτω από το
όριο της φτώχειας;
➧ Στην Αμερική, ένας από τους πιο υψηλούς φόρους
είναι ο φόρος κληρονομιάς. Η αιτιολογία είναι απλή.
Για να αποκτήσει κάποιος πλούτη, έχει τις διευκολύν-
σεις του κράτους για την επιτέλεση του επαγγέλμα-
τός του, εξασφαλίζει την ασφάλεια της επιχείρησής
του σε όλο τον κόσμο και επιπλέον απολαμβάνει χα-
μηλούς φόρους, ώστε να μην εμποδίζεται το επιχει-
ρηματικό ρίσκο. Έτσι, οι πλούσιοι πληρώνουν μετά
θάνατον σημαντικούς φόρους, πρακτική η οποία α-
ποτελεί και αντικίνητρο στο να στοιβάζουν πλούτη
για τα παιδιά τους. Εξάλλου, ο καπιταλισμός στηρίζε-
ται στην αρχή της κατανάλωσης. Όσο μεγαλύτερη εί-
ναι η κατανάλωση, τόσο περισσότεροι φόροι εισέρ-
χονται στα δημόσια ταμεία, τόσες περισσότερες δου-
λειές δημιουργούνται και έτσι κινείται το σύστημα.
➧ Στην Κύπρο, ο ασήμαντος φόρος κληρονομιάς κα-
ταργήθηκε πριν από μερικά χρόνια. Είναι καιρός να
επανέλθει ο φόρος κληρονομιάς και μάλιστα με ένα
σημαντικό ποσοστό επί της περιουσίας του μακαρίτη.
Βεβαίως, κι εδώ πρέπει να καθιερωθούν εισοδηματι-
κά κριτήρια, ώστε τα φτωχαδάκια που δουλεύουν μια
ζωή για να εξασφαλίσουν ένα σπιτάκι στα παιδιά
τους, να μην επηρεαστούν. Με τον τρόπο αυτό θα
μειωθούν και τα κακομαθημένα παιδιά πολλών πλου-
σίων, τα οποία διασκορπίζουν σε διασκεδάσεις και
άλλα πάθη τα αμύθητα πλούτη των γονιών τους.
➧ Η επέκταση του ορίου αφυπηρέτησης θα πλήξει κύ-
ρια και την όποια προσπάθεια για εκσυγχρονισμό του
Δημοσίου. Αποτελεί κοινό μυστικό ότι οι τεράστιες
καθυστερήσεις στη μηχανογράφηση της δημόσιας υ-
πηρεσίας οφείλονται στον φόβο πολλών διευθυντών
του Δημοσίου για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Πολλοί δεν ξέρουν ούτε να χρησιμοποιούν το ηλε-
κτρονικό ταχυδρομείο, ενώ μερικοί από αυτούς ε-
μποδίζουν και την υπηρεσιακή χρήση του ηλεκτρονι-
κού ταχυδρομείου. Μπορεί οι νεότεροι να γελούν με
τις κουτοπονηριές των προϊσταμένων τους, αλλά στο
τέλος της ημέρας η ιστορία καταντά κωμικοτραγική
για τον τόπο.
➧ Οι Αμερικανοί, που έμαθαν να μετρούν τα πάντα με
στατιστικές, λένε ότι οι γνώσεις στις θεωρητικές επι-
στήμες διπλασιάζονται κάθε δέκα χρόνια, ενώ οι
γνώσεις στις επιστήμες υψηλής τεχνολογίας διπλα-
σιάζονται κάθε χρόνο. Οι «γνήσιοι» καπιταλιστές α-
ναθέτουν τις διευθυντικές θέσεις σε άτομα από 35 έ-
ως 45 χρόνων. Η λογική είναι απλή. Μέχρι τα 30 οι
άνθρωποι με υψηλές ικανότητες και γνώσεις βρίσκο-
νται στα πανεπιστημιακά έδρανα και τα ερευνητικά
κέντρα. Στη συνέχεια, απαιτείται να εξασφαλίσουν
πείρα από 5 έως 10 χρόνια, πριν αναλάβουν διευθυ-
ντικές θέσεις. Φυσικά, στις διευθυντικές θέσεις πα-
ραμένουν από 10 έως 20 χρόνια και ακολούθως πα-
ραδίδουν τα ηνία σε νεότερους.
➧ Πίσω από την πρόταση για αύξηση του ορίου αφυπη-
ρέτησης, οι καχύποπτοι λένε ότι κρύβονται «άνομα»
συμφέροντα, για εξυπηρέτηση ατόμων σε θέσεις-
κλειδιά. Ακόμη, λένε ότι κρύβονται προεκλογικές
σκοπιμότητες, αφού οι δημόσιοι υπάλληλοι θα λά-
βουν ένα δωράκι 13 υψηλών μισθών, χωρίς στην ου-
σία να κάνουν τίποτα, και επιπλέον θα απολαμβά-
νουν και αυξημένες συντάξεις. Φυσικά, κανένας στο
τέλος της ημέρας δεν θα ρωτήσει αν αυξήθηκε η πα-
ραγωγικότητα και κανένας δεν θα αξιολογήσει το έρ-
γο των ανθρώπων που μετρούν μήνες για να αφυπη-
ρετήσουν.
Σχόλια