Από την «πασαρέλα» του Ευρωκοινοβουλίου

Από την «πασαρέλα» του Ευρωκοινοβουλίου

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

Στο Ευρωκοινοβούλιο του Στρασβούργου υπάρχει μια τεράστια γέφυρα, η οποία ενώνει το κεντρικό κτίριο του Ευρωκοινοβουλίου με τα γραφεία της διοίκησης του σώματος. Η γέφυρα βρίσκεται πάνω από το ποτάμι που διαπερνά την πόλη της Γαλλίας. Οι εργαζόμενοι στο «ναό της δημοκρατίας» της Ευρώπης –μόνο που ποτέ δεν λέγεται έτσι- ονομάζουν την γέφυρα περιπαικτικά «πασαρέλα». Και δεν έχουν καθόλου άδικο, αφού αν σταθείς και χαζέψεις λίγο τους διερχομένους, θα διαπιστώσεις ότι περνούν άνθρωποι, από όλα τα χρώματα και όλες τις φυλές της γης. Και νέοι και παππούδες και καλοντυμένοι αλλά και κακοντυμένοι και θρησκευτικοί ταγοί αλλά και άτομα με παραδοσιακές στολές. Αυτή είναι τελικά η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ένα συνονθύλευμα ανθρώπων, οι οποίοι έχουν κοινό όραμα τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ευημερία των ευρωπαίων πολιτών. 

 

Κουβεντιάζοντας πρόσφατα, μεταξύ ποτού και τυριού, με μια «παλιά καραβάνα» που ζει εδώ και δεκαετίες στις Βρυξέλλες, μου ανέφερε ότι οι μεσογειακοί μπολιάζουν με την «καλή τους τρέλα» τους βόρειους, οι οποίοι με την σειρά τους, παρασύρουν τους νότιους, σε ένα άλλο τρόπο ζωής, με κανόνες και νόμους. Γίνεται ένα ανακάτωμα κουλτούρων, νοοτροπιών ακόμη και ερωτικών σχέσεων, αναδεικνύοντας την προτεραιότητα του ανθρώπου, έναντι του κράτους έθνους, το οποίο υποβαθμίζεται μπροστά στο όραμα ή καλύτερα την ανάγκη για συνένωση δυνάμεων, έναντι των οικονομικών απειλών της Κίνας, της Ρωσίας και της Αμερικής. Βεβαίως κοινή συνισταμένη όλων, κοινή κινητήριος δύναμη είναι το χρήμα, το οποίο μεταφράζεται σε ένα τεράστιο παζάρι, για τα συμφέροντα των κυβερνήσεων και των πολυεθνικών εταιριών.  Μερικές φορές και για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ευρωπαίοι πολίτες.

 

Η πλάκα είναι ότι στα διοικητικά σώματα της Ευρώπης, οι «καλοί» δεν είναι μόνοι οι Γερμανοί και οι άλλοι βόρειοι λαοί, αλλά «καλοί» πολλές φορές και «καλύτεροι» είναι και οι Έλληνες και οι άλλοι μεσογειακοί λαοί. Και αντιστρόφως «απατεώνες» δεν είναι μόνο οι νότιοι, αλλά «μεγαλοαπατεώνες» είναι και οι βόρειοι. Η κουβέντα με την «παλιά καραβάνα» στράφηκε τότε στα οικονομικά χάλια των μεσογειακών χωρών και στα οικονομικά κατορθώματα των ψυχρών χωρών της Ευρώπης. Το σχόλιο ήταν όντως πολύ έξυπνο. Οι Ευρωπαίοι που ζουν υπό τον καυτό ήλιο, απολαμβάνουν τον φυσικό παράδεισο και ξεχνούν το αύριο. Αντιθέτως οι Ευρωπαίοι που ζουν στη παγωνιά και την μονοτονία της φύσης, σκέφτονται συνεχώς το αύριο. Ο μύθος του τζίτζικα και του μυρμηγκιού, επιβεβαιώνονται για ακόμη μια φορά.  

 

Ο καλός συνομιλητής προχώρησε ακόμη ένα βήμα και προέβλεψε ότι σε λίγα χρόνια, θα αντιστραφούν οι όροι και οι πλούσιοι θα είναι οι μεσογειακοί και οι βόρειοι θα πτωχεύσουν, όπως συμβαίνει στην Αμερική. Το κόστος παραγωγής στις χώρες της Μεσογείου, είναι πολύ πιο χαμηλό, ενώ οι παραγωγικότητα, σε συνθήκες «γερμανικής» λογικής είναι πολλαπλάσια. Όλα αυτά βεβαίως με την προοπτική ότι η απληστία των βόρειων χωρών, μέσω των δανείων στις νότιες χώρες, κάποτε θα κοπάσει και δεν θα διαλυθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, «στα εξ ων συνετέθη». Αλλά και τότε κερδισμένες θα είναι οι μεσογειακές χώρες, οι οποίες έχουν το «ελληνικό δαιμόνιο».

 

Στο προσκήνιο επανήλθε και το πρόβλημα ηγεσίας ή μάνατζμεντ στην Ευρώπη, κάτι που η Αμερική βρίσκεται πολλά χρόνια μπροστά. Εδώ και δεκαετίες «κλέβει» τα δυνατά μυαλά της γηραιάς ηπείρου, τα οποία στην Αμερική μπορούν και απολαμβάνουν ελευθερία στην έρευνα αλλά και όλα τα μέσα, για επιτελέσουν το όνειρο τους. Τα τελευταία χρόνια οι Βρυξέλλες έκαναν σημαντικά βήματα για να αντιστραφεί η θλιβερή κατάσταση και ήδη τέθηκε ο φιλόδοξος στόχος του «20.20» δηλαδή μέχρι το 2020 η Ευρωπαϊκή Ένωση να ξεπεράσει την Αμερική, στον τομέα της έρευνας. Ωστόσο αν δεν αντιμετωπιστεί η κρίση στην ευρωζώνη, με θαρραλέο τρόπο, τότε, όλα θα καταρρεύσουν σαν χάρτινος πύργος.