➧ Μια φράση σε στιγμή ειλικρίνειας αξίζει μια περιου-
σία. Ο πάλαι ποτέ μεγαλοτραπεζίτης και σήμερα υ-
πουργός Οικονομικών, Χαρίλαος Σταυράκης, προέβη
σε μια ομολογία ενώπιον της Επιτροπής Οικονομικών
της Βουλής, η οποία άξιζε πολλά εκατομμύρια ευρώ.
Συζητούμε, όπως είπε, εδώ και μήνες την επιβολή
τέλους στις τράπεζες 0.095% επί των καταθέσεων,
ενώ σε λίγες μέρες καταφέραμε και επιβάλαμε ΦΠΑ
5% στα τρόφιμα και στα φάρμακα. Αυτή είναι η με-
γάλη αλήθεια. Η συνέχεια με τις πικρές αλήθειες ήλ-
θε ενώπιον της Ολομέλειας της Βουλής, με τον βου-
λευτή του ΑΚΕΛ Νίκο Κατσουρίδη να φωνάζει για τα
εκατομμύρια που λαμβάνουν ως μπόνους οι διευθυ-
ντές των τραπεζών και τα εκατοντάδες εκατομμύρια
κέρδη που ανακοινώνουν κάθε χρόνο τα χρηματοπι-
στωτικά ιδρύματα. Και το κερασάκι στην τούρτα, η
προσωπική του μαρτυρία. Κατέθεσε 700 ευρώ σε
μια τράπεζα και ζήτησε να μην τον ενοχλούν με κα-
ταστάσεις κάθε μήνα. «Ξαφνικά όμως», όπως είπε,
«ήλθε ένα χαρτί που μου έλεγε ότι χάθηκαν τα ευρώ
και μου ζητούσαν επιπλέον 300 ευρώ για τον λογα-
ριασμό».
➧ Η απλή απορία όλων των πολιτών, όπως διατυπώθη-
κε και από πολλούς βουλευτές, είναι γιατί θα πρέπει
να φορολογούνται οι καταθέσεις των πολιτών, για να
δημιουργηθεί ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότη-
τας, δηλαδή ταμείο που θα πληρώνει τους καταθέτες
σε περίπτωση που χρεοκοπήσει μια τράπεζα. Γιατί
να μην κατατίθεται στο συγκεκριμένο ταμείο ένα πο-
σοστό από τα τεράστια κέρδη που καταγράφουν οι
τράπεζες; Από την άλλη, η κυβέρνηση γιατί θέλει έ-
να ποσοστό από τα χρήματα αυτά και δεν προχωρεί
στη φορολόγηση των μπόνους που λαμβάνουν τα
«γκόλντεν μπόις» (τα χρυσά παιδιά) των τραπεζών,
όπως καταγγέλλουν και οι βουλευτές;
➧ Υπάρχουν βεβαίως και τα αντεπιχειρήματα, που λέ-
νε ότι αυτοί που φέρνουν λεφτά στον τόπο πρέπει
να ακριβοπληρώνονται. Οι τραπεζίτες σίγουρα λαμ-
βάνουν δύσκολες αποφάσεις και ρισκάρουν καθημε-
ρινά τεράστια ποσά, ώστε να έχουν μεγάλα κέρδη
και να αυξάνουν τα κέρδη των μετόχων. Από την άλ-
λη όμως και το κράτος, που αποτελεί τη βάση και την
εγγύηση για τη λειτουργία των τραπεζών, θα πρέπει
να διατηρεί μια ισχυρή οικονομία, ώστε να μην υπο-
βαθμίζεται από τους οίκους πιστοληπτικής ικανότη-
τας. Πιο απλά, η υποβάθμιση έχει ως αποτέλεσμα
την αύξηση των επιτοκίων στα δάνεια από το εξωτε-
ρικό, γεγονός το οποίο πλήττει πρώτα και κύρια τους
πολίτες και κατ’ επέκταση τις ίδιες τις τράπεζες. Με
άλλα λόγια, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος και
αλίμονο σε όποιον μπει στη δίνη της οικονομικής
κρίσης.
➧ Αυτές τις μέρες είδαμε και το άλλο, με τις πολλα-
πλές συντάξεις των αξιωματούχων του κράτους. Όλα
ξεκίνησαν πριν από αρκετά χρόνια από τρεις βουλευ-
τές χαμηλών τόνων και υπεράνω πάσης υποψίας, οι
οποίοι με μια αθώα τροπολογία, την οποία κανένας
δεν πήρε χαμπάρι, παραχώρησαν τις προκλητικές
συντάξεις. Αυτές τις μέρες, κατά τη συζήτηση στην
Επιτροπή Οικονομικών, είδαμε και το άλλο παράδο-
ξο, με πρωταγωνιστές βουλευτές χαμηλών τόνων και
με την έξωθεν καλή μαρτυρία, οι οποίοι πολέμησαν
κυριολεκτικά, προέβαλαν πληθώρα συνταγματικών
και νομικών κωλυμάτων, για να μην περάσει το νομο-
σχέδιο. Οι «σιγανοί ποταμοί» του Κοινοβουλίου ανα-
δείχθηκαν και πρώτοι μαχητές για ένα θέμα που κα-
νένας – εκτός από τους δικαιούχους – δεν λέει ότι εί-
ναι δίκαιο. Πιο απλά, είναι παράλογο μερικοί να λαμ-
βάνουν συντάξεις 10 και 12 χιλιάδων ευρώ τον μήνα
και 75 χιλιάδες πολίτες να υποχρεώνονται να ζουν με
400 και 500 ευρώ. Και η πλάκα είναι ότι οι «πρίγκι-
πες» διαλαλούν μέρα νύκτα τάχα για τα δικαιώματα
των αδικημένων και οι «φτωχοί» να σιωπούν και να
λένε κι ευχαριστώ για αυτά που λαμβάνουν από το
κράτος.
➧ Εξαίρεση δεν μπορούσε να αποτελέσει και το νομο-
σχέδιο για τον ηλεκτρονικό τζόγο, το οποίο, παρά τις
διαβεβαιώσεις, παρά τις πολύμηνες διαβουλεύσεις,
παρά την έγκριση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, δεν
κατέστη δυνατόν να ψηφιστεί, παραπέμφθηκε στη
νέα Βουλή και ο φόβος είναι ότι θα οδηγηθεί στις ελ-
ληνικές καλένδες. Εδώ μιλάμε για αφορολόγητο τζί-
ρο δυόμισι δισεκατομμυρίων ευρώ, με ό,τι κι αν αυτό
μεταφράζεται. Κατά τ’ άλλα, κάθε φτωχός και η μοί-
ρα του και αυτοί που έχουν και κατέχουν τα πολλά
μπορούν και κάνουν παιχνίδι και με την κυβέρνηση
και με τη Βουλή. Ένα παιχνίδι εξουσίας, που αποκα-
λύπτει τη δύναμη του πολιτικού και του οικονομικού
κατεστημένου.
σία. Ο πάλαι ποτέ μεγαλοτραπεζίτης και σήμερα υ-
πουργός Οικονομικών, Χαρίλαος Σταυράκης, προέβη
σε μια ομολογία ενώπιον της Επιτροπής Οικονομικών
της Βουλής, η οποία άξιζε πολλά εκατομμύρια ευρώ.
Συζητούμε, όπως είπε, εδώ και μήνες την επιβολή
τέλους στις τράπεζες 0.095% επί των καταθέσεων,
ενώ σε λίγες μέρες καταφέραμε και επιβάλαμε ΦΠΑ
5% στα τρόφιμα και στα φάρμακα. Αυτή είναι η με-
γάλη αλήθεια. Η συνέχεια με τις πικρές αλήθειες ήλ-
θε ενώπιον της Ολομέλειας της Βουλής, με τον βου-
λευτή του ΑΚΕΛ Νίκο Κατσουρίδη να φωνάζει για τα
εκατομμύρια που λαμβάνουν ως μπόνους οι διευθυ-
ντές των τραπεζών και τα εκατοντάδες εκατομμύρια
κέρδη που ανακοινώνουν κάθε χρόνο τα χρηματοπι-
στωτικά ιδρύματα. Και το κερασάκι στην τούρτα, η
προσωπική του μαρτυρία. Κατέθεσε 700 ευρώ σε
μια τράπεζα και ζήτησε να μην τον ενοχλούν με κα-
ταστάσεις κάθε μήνα. «Ξαφνικά όμως», όπως είπε,
«ήλθε ένα χαρτί που μου έλεγε ότι χάθηκαν τα ευρώ
και μου ζητούσαν επιπλέον 300 ευρώ για τον λογα-
ριασμό».
➧ Η απλή απορία όλων των πολιτών, όπως διατυπώθη-
κε και από πολλούς βουλευτές, είναι γιατί θα πρέπει
να φορολογούνται οι καταθέσεις των πολιτών, για να
δημιουργηθεί ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότη-
τας, δηλαδή ταμείο που θα πληρώνει τους καταθέτες
σε περίπτωση που χρεοκοπήσει μια τράπεζα. Γιατί
να μην κατατίθεται στο συγκεκριμένο ταμείο ένα πο-
σοστό από τα τεράστια κέρδη που καταγράφουν οι
τράπεζες; Από την άλλη, η κυβέρνηση γιατί θέλει έ-
να ποσοστό από τα χρήματα αυτά και δεν προχωρεί
στη φορολόγηση των μπόνους που λαμβάνουν τα
«γκόλντεν μπόις» (τα χρυσά παιδιά) των τραπεζών,
όπως καταγγέλλουν και οι βουλευτές;
➧ Υπάρχουν βεβαίως και τα αντεπιχειρήματα, που λέ-
νε ότι αυτοί που φέρνουν λεφτά στον τόπο πρέπει
να ακριβοπληρώνονται. Οι τραπεζίτες σίγουρα λαμ-
βάνουν δύσκολες αποφάσεις και ρισκάρουν καθημε-
ρινά τεράστια ποσά, ώστε να έχουν μεγάλα κέρδη
και να αυξάνουν τα κέρδη των μετόχων. Από την άλ-
λη όμως και το κράτος, που αποτελεί τη βάση και την
εγγύηση για τη λειτουργία των τραπεζών, θα πρέπει
να διατηρεί μια ισχυρή οικονομία, ώστε να μην υπο-
βαθμίζεται από τους οίκους πιστοληπτικής ικανότη-
τας. Πιο απλά, η υποβάθμιση έχει ως αποτέλεσμα
την αύξηση των επιτοκίων στα δάνεια από το εξωτε-
ρικό, γεγονός το οποίο πλήττει πρώτα και κύρια τους
πολίτες και κατ’ επέκταση τις ίδιες τις τράπεζες. Με
άλλα λόγια, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος και
αλίμονο σε όποιον μπει στη δίνη της οικονομικής
κρίσης.
➧ Αυτές τις μέρες είδαμε και το άλλο, με τις πολλα-
πλές συντάξεις των αξιωματούχων του κράτους. Όλα
ξεκίνησαν πριν από αρκετά χρόνια από τρεις βουλευ-
τές χαμηλών τόνων και υπεράνω πάσης υποψίας, οι
οποίοι με μια αθώα τροπολογία, την οποία κανένας
δεν πήρε χαμπάρι, παραχώρησαν τις προκλητικές
συντάξεις. Αυτές τις μέρες, κατά τη συζήτηση στην
Επιτροπή Οικονομικών, είδαμε και το άλλο παράδο-
ξο, με πρωταγωνιστές βουλευτές χαμηλών τόνων και
με την έξωθεν καλή μαρτυρία, οι οποίοι πολέμησαν
κυριολεκτικά, προέβαλαν πληθώρα συνταγματικών
και νομικών κωλυμάτων, για να μην περάσει το νομο-
σχέδιο. Οι «σιγανοί ποταμοί» του Κοινοβουλίου ανα-
δείχθηκαν και πρώτοι μαχητές για ένα θέμα που κα-
νένας – εκτός από τους δικαιούχους – δεν λέει ότι εί-
ναι δίκαιο. Πιο απλά, είναι παράλογο μερικοί να λαμ-
βάνουν συντάξεις 10 και 12 χιλιάδων ευρώ τον μήνα
και 75 χιλιάδες πολίτες να υποχρεώνονται να ζουν με
400 και 500 ευρώ. Και η πλάκα είναι ότι οι «πρίγκι-
πες» διαλαλούν μέρα νύκτα τάχα για τα δικαιώματα
των αδικημένων και οι «φτωχοί» να σιωπούν και να
λένε κι ευχαριστώ για αυτά που λαμβάνουν από το
κράτος.
➧ Εξαίρεση δεν μπορούσε να αποτελέσει και το νομο-
σχέδιο για τον ηλεκτρονικό τζόγο, το οποίο, παρά τις
διαβεβαιώσεις, παρά τις πολύμηνες διαβουλεύσεις,
παρά την έγκριση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, δεν
κατέστη δυνατόν να ψηφιστεί, παραπέμφθηκε στη
νέα Βουλή και ο φόβος είναι ότι θα οδηγηθεί στις ελ-
ληνικές καλένδες. Εδώ μιλάμε για αφορολόγητο τζί-
ρο δυόμισι δισεκατομμυρίων ευρώ, με ό,τι κι αν αυτό
μεταφράζεται. Κατά τ’ άλλα, κάθε φτωχός και η μοί-
ρα του και αυτοί που έχουν και κατέχουν τα πολλά
μπορούν και κάνουν παιχνίδι και με την κυβέρνηση
και με τη Βουλή. Ένα παιχνίδι εξουσίας, που αποκα-
λύπτει τη δύναμη του πολιτικού και του οικονομικού
κατεστημένου.
Σχόλια