Ο φόβος του πολέμου

Ο φόβος του πολέμου

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15.3.2026

 

Ένα πανέξυπνο κοριτσάκι, έφθασε πριν μερικούς μήνες με την μαμά του στην Κύπρο, από την αιμάσσουσα Ουκρανία. Όλο ζωντάνια και χάρη, αλλά τα μάτια του παιδιού ανοιγόκλειναν συνεχώς, λες και είχε ένα «τικ». Το παιδί πήγε σε Δημοτικό Σχολείο, γρήγορα μάθαινε τα ελληνικά, αλλά το πρόβλημα με τα μάτια δεν υποχωρούσε. Ο οφθαλμίατρος συνέστησε επίσκεψη σε ψυχολόγο, ο οποίος αποφάνθηκε ότι πρόβλημα ξεκίνησε από την βίωση της φρίκης του πολέμου. Για μήνες άκουγε τις εκρήξεις βομβών, για μέρες ήταν κλεισμένο σε υπόγεια καταφύγια και κυρίως το παιδί βίωσε τον τρόμο στα πρόσωπα των γονιών και των παππούδων του. Αποκαλύφθηκε από την μαμά, ότι το κοριτσάκι υπέφερε και από κρίσεις πανικού. Τότε με την βοήθεια «καλών και αγαθών» φιλάνθρωπων κυπρίων, ξεκίνησε η προσπάθεια θεραπείας του παιδιού, η οποία όπως λένε οι ειδικοί θα είναι μακρά. Το ευτύχημα είναι ότι το κοριτσάκι εντάσσεται εύκολα στην δύσκολη κυπριακή κοινωνία των παιδιών και η βελτίωση είναι θεαματική.

 

Ανάλογες και χειρότερες εμπειρίες βίωσαν και τα παιδιά του 1974. Τρόμο από τις βόμβες, τους πολυβολισμούς, αλλά και τον εκκωφαντικό θόρυβο των αεροπλάνων. Φόβο από την φυγή των πατεράδων, αλλά και τις νυκτερινές συσκοτίσεις, για να μην γίνονται στόχοι από τα αεροπλάνα και το πυροβολικό. Δεκάδες παιδιά έχασαν ζωή τους, κάτι που δεν μνημονεύεται όσο θα έπρεπε, εκατοντάδες παιδιά τραυματίστηκαν, ενώ χιλιάδες ήταν τα παιδιά, που βίωσαν την φρικτή προσφυγιά στα αντίσκηνα, όπου βασίλευε ο πόνος, η θλίψη και οι στερήσεις. Γονείς και παιδιά, σύζυγοι και αρραβωνιαστικιές, να κλαίνε και να οδύρονται, για τους ήρωες, τους αγνοούμενους και τους αιχμαλώτους. Σε κάποιες περιπτώσεις, «πουπανοπρίτζι» ήταν και η περιφρόνηση μερικών «τυχερών» παιδιών, τα οποία δεν έχασαν τα σπίτια και τους γονείς τους. Οι δραματικές ιστορίες της εποχής εκείνης δεν έχουν τελειωμό. Τότε ούτε ψυχίατροι, ούτε ψυχολόγοι, ούτε και κοινωνικοί λειτουργοί υπήρχαν και το βάρος έπεσε στους ώμους ταπεινών παπάδων και «καλών και αγαθών» ανθρώπων. Τότε ακραίοι φόβοι, έφεραν φοβερές καταθλίψεις και προκάλεσαν δύσκολες ασθένειες. Υπήρχαν και οι «τρελοί» οι οποίοι το έριξαν στο ποτό και στην κάθε λογής ακολασία.

 

Οι ιστορικοί λένε ότι οι στρατοί κερδίζουν μάχες και οι πόλεμοι κερδίζονται από την οικονομία. Αλλά και όλοι οι πόλεμοι ξεκινούν από την ακόρεστη βουλιμία του ανθρώπου να αποκτήσει πλούτη , τα οποία τάχα προορίζονται για τις μελλοντικές γενιές. Τα περί ιδεολογίας και θρησκείας στους πολέμους αποτελούν «φύλα συκής», για να έχουν δικαιολογούνται οι ανθρωποθυσίες. Σήμερα έχουμε την αδυσώπητη μάχη του κόσμου του δολαρίου και του δυτικού swift code, με τον κόσμο των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική και άλλων χωρών) και του κινέζικου swift code. Ένας οικονομικός μυστικός παγκόσμιος πόλεμος, από την έκβαση του οποίου θα γεννηθούν οι νέοι κοσμοκράτορες, ή απλά θα συνεχίσουν οι σημερινοί. Με απλά λόγια, η μάχη γίνεται για το λεφτόδεντρο, την μηχανή η οποία κόβει χρήμα. Μόνο που όλοι οι ηγέτες και ηγετίσκοι, ξεχνούν ότι όταν ο άνθρωπος σχεδιάζει, ο Θεός γελά. Δεν υπάρχει ούτε σωστή, ούτε λάθος πλευρά της ιστορίας. Μόνο πνευματικός νόμος και θεία δίκη υπάρχει, για όσους νομίζουν ότι είναι αναντικατάστατοι και αιώνιοι. Από την Μίδα μέχρι τους σημερινούς δισεκατομμυριούχους, οι οποίοι πατούν επί πτωμάτων για καλύψουν την μοναξιά και την δική τους κόλαση.

 

Σήμερα για πρώτη φορά μετά το 1974, ένας από τους πολλούς πόλεμος στην Μέση Ανατολή, αγγίζει την Κύπρο. Ένα ντρόουν κτύπησε τις βρετανικές βάσεις στο Ακρωτήρι, δεν προκάλεσε ουσιαστικές ζημιές, αλλά προκάλεσε τρόμο και ξεσήκωσε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι φοβερές πολεμικές «μηχανές» σπεύδουν στο νησί, για λόγους τους οποίους θα μάθουμε ίσως σε λίγα χρόνια. Καλή η πρόληψη, αλλά και καλές οι αμφιβολίες, ότι δεν είναι δυνατό να γίνεται κινητοποίηση τόσων δυνάμεων, με δαπάνη δισεκατομμυρίων ευρώ, για ένα ντρόουν. Ο κοσμάκης καλά κάνει και φοβάται, αφού τα πάντα φαίνεται να είναι «ατάκτως ερριμμένα», από τα προβληματικά καταφύγια, μέχρι και ένα σωρό σκάνδαλα, τα οποία στροβιλίζονται πάνω από τα κεφάλια φτωχών και «ασήμαντων». Οι ηγέτες μας, βιώνουν και αυτοί τον δικό τους τρόμο, με αλλοπρόσαλλες πολλές φορές κινήσεις, επιτείνοντας το κλίμα αμφισβήτησης και φόβου. Μόνη ελπίδα στο τέλος της ημέρας, οι προφητείες αγίων ανθρώπων, οι οποίες εκπέμπουν ελπίδα και οι κατανυκτικές ακολουθίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Ένα «τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια…» και εξανεμίζονται όλοι οι φόβοι. Η θεία δύναμη είναι ισχυρότερη, από τις δυνάμεις όλου του κόσμου. Απλά: «Όλα στο σχέδιο του Θεού, όλα…»

 

Παναγιώτης Καπαρής