ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΥΡΑ ΑΡΕΤΗ...

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΥΡΑ ΑΡΕΤΗ...

Καλό ταξίδι αγαπημένη μας Κυρά Αρετή. Θα σε θυμάμαι πάντα, για το λαμπερό σου πρόσωπο, τα καλά σου λόγια, αλλά και τα τέλεια γλυκά σου....

Αιωνία σου η μνήμη.... 

Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή σου....

__________

Ένα κείμενο για το βιβλίο κατάθεση ζωής "Η ζωή μου όλη" της αείμνηστης Αρετής Αναστασιάδου....

_______________

Η σοφή κυρά Αρετή

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

«Η ζωή μου όλη» είναι ο τίτλος του βιβλίου της κυράς Αρετής Αναστασιάδου και σίγουρα έχει κάποια στίγματα από το ομώνυμο δημοφιλές, πλην καταθλιπτικό, τραγούδι του Ακη Πάνου, με τον Στέλιο Καζαντζίδη.  Η ηπειρώτισσα και πειραιώτισσα στην καταγωγή,  ακολούθησε τον έρωτα της ζωής της και έγινε Κυπριώτισσα. Μια ζωή μύθος, παλεύει με «πάθια και τους καημούς» και δίνοντας δυνατούς «κλώτσους», αλλάζει και ομορφαίνει την ζωή. Στα ενενήντα και βάλε χρόνια της ζωής της, σοφή πλέον, η λυγερόκορμη κυρά Αρετή, έχει το σθένος και καταγράφει την βιογραφία της. Κάνει μια δημόσια εξομολόγηση και φανερώνει στα παιδιά, στα εγγόνια, στα δισέγγονα, στους συγγενείς και σε όλους τους αναγνώστες, ότι η ζωή είναι μια μεγάλη περιπέτεια, είναι ένας συνεχής αγώνας, με χαρές και λύπες, είναι μια πορεία με ανεβοκατεβάσματα, η οποία φαίνεται, ότι στο τέλος της ημέρας, φέρει το ίδιο πρόσημο και για τους πλούσιους και για τους φτωχούς.

 

Η ίδια η συγγραφέας στο οπισθόφυλλο του βιβλίου γράφει: «Ζωή που έζησα σαν παραμύθι, πλάι στον άνθρωπο που με καθόρισε, τον ακριβό μου σύντροφο και συνοδοιπόρο, εξαίρετο γιατρό γυναικολόγο Μίκη Αναστασιάδη, με τον οποίο ευτύχησα να αποκτήσω οικογένεια, αλλά και να εργαστώ στην κλινική, που μαζί δημιουργήσαμε σε χρόνια δύσκολα για την ιατρική στην Κύπρο. Ως η πρώτη γυναίκα παιδίατρος στη Λευκωσία, αισθάνομαι ότι κόμισα και αποκόμισα πολλά ασκώντας το επάγγελμα αυτό. Πλήρης και ευγνώμων, κοιτάζω πίσω σε ό,τι αγάπησα, σε ό,τι κράτησα, στη ζωή μου όλη!»

 

Οι αυτοβιογραφίες είναι ίσως τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία, τα οποία μπορεί να διαβάσει κανείς, ιδίως κατά την διάρκεια των διακοπών, όπου υπάρχει χρόνος για συνειρμούς και προβληματισμούς. Η κυρά Αρετή, δεν καταγράφει μόνο την οικογενειακή της ιστορία, αλλά φανερώνει και την ψυχή της, αποκαλύπτοντας με εξομολογητική διάθεση, προσωπικές στιγμές, οι οποίες δεν μειώνουν αλλά καταξιώνουν την τολμηρή γυναίκα, η οποία με γενναιότητα, πάλεψε και βγήκε νικήτρια, στα κτυπήματα της μοίρας.

 

Είναι συγκλονιστικές οι περιγραφές, για την πείνα και την δυστυχία που βίωσε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, για τον χαμό των γονιών της, ενώ ήταν πολύ νεαρή, για τον μεγάλο της έρωτα, για τις χαρές από την γέννηση των παιδιών της, για τα βάσανα της εισβολής και της κατοχής και για τις επιτυχίες και αποτυχίες των παιδιών και των εγγονιών της. Υπάρχουν και άλλες πολλές μικρές στιγμούλες, όπως το τάμα που έκανε για να γλυτώσει ο γιος της κατά την εισβολή, όπου περπάτησε αρκετά χιλιόμετρα, για να πάει στο εκκλησάκι της αεροπορίας στην Λακατάμια, αλλά και για την παρασπονδία που έκανε Μεγάλη Πέμπτη, για να γιορτάσει την επιτυχία της κόρης της. Ακόμη για τον βασανιστικό χαμό του συζύγου της, μέχρι και τα συγκινητικά τρία τηλεφωνήματα, που λαμβάνει κάθε πρωί από τα τρία παιδιά της. Και βεβαίως το περίφημο πολίτικο γλυκό της, το «πουρέκ χανούμ», το οποίο από τα χέρια της, γράφει «ιστορία».  

 

Εντυπωσιάζει πραγματικά, η διάκριση –η μεγαλύτερη αρετή κατά την Εκκλησία- με την οποία αντιμετωπίζει την ελευθερία των παιδιών και των εγγονιών της. Φανερώνει ακροθιγώς την λύπη της, ίσως και την διαφωνία της, με επιλογές των αγαπημένων της προσώπων, αλλά ποτέ δεν κατακρίνει κανένα. Βλέπει πάντα τα θετικά στις ενέργειες τους και θέτει πάντα μπροστά, τις επιθυμίες και τις επιλογές των αγαπημένων της και ποτέ τις δικές της. Είναι πολύ χαρακτηριστική η αναφορά στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου, για τον επαναπατρισμό της εγγονής της. «Πήραμε μια είδηση, την πιο χαρμόσυνη που ακούσαμε στη ζωή μας. Επαναπατρίζονται οι Βραζιλιάνοι μας. Ήταν ό,τι καλύτερο δώρο μπορούσε να μας στείλει ο θεός. Σ' ευχαριστώ, θεέ μου!»

 

Συγκλονιστική είναι η τελευταία παράγραφος του βιβλίου: «Τώρα που αναπολώ τα περασμένα βρίσκω πως η ζωή μου όλη, ήταν ένα μεγάλο παραμύθι με τα σκαμπανεβάσματα του. Πέρασα στιγμές αφάνταστης ευτυχίας, αλλά και άλλες φοβερής δυστυχίας. Έχασα νωρίς τα πολυτιμότερα πρόσωπα της ζωής μου. Δεν μπορώ να κρίνω προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα, αν προσπαθήσω να ζυγίσω την ευτυχία με τη δυστυχία. Στο τέλος μια καλή αίσθηση μου μένει: ότι αγάπησα και αγαπήθηκα ειλικρινά από τον κόσμο που γνώρισα και έζησα στην πατρίδα μου για είκοσι εννέα ολόκληρα χρόνια, αλλά και στη νέα μου πατρίδα, όπου ήρθα και ζω για πολύ περισσότερα χρόνια, συγκεκριμένα για εξήντα τέσσερα χρόνια επιπλέον. Αυτή είναι η ζωή μου όλη!»