56 «μάστροι» στην Βουλή

56 «μάστροι» στην Βουλή

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 7/8/2022

 

Η δυσκολότερη δουλειά στην Κύπρο, αλλά και η πιο συναρπαστική, είναι στην Βουλή των Αντιπροσώπων, έλεγε συνταξιούχους πρώην υψηλόβαθμος εργαζόμενος στο κοινοβούλιο. Δεν έχεις ένα «μάστρο» πάνω από το κεφάλι σου, αλλά 56 «μάστρους». Στο Προεδρικό έχουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στα Υπουργεία τον Υπουργό και στις επιχειρήσεις το αφεντικό. Στην Βουλή οι εργαζόμενοι, έχουν 56 αντιπροσώπους του λαού, οι οποίοι δικαιωματικά απαιτούν να γίνει το αίτημα τους «χθες», αφού έχουν να δώσουν λόγο στον λαό. Ασχέτως ότι κάθε βουλευτής έχει βοηθούς, επιστημονικούς συνεργάτες και άλλους πολλούς παρατρεχάμενους, οι οποίοι δηλώνουν έτοιμοι να εκτελέσουν κάθε επιθυμία τους. Πρόθυμοι μεν, αλλά χωρίς τις απαραίτητες γνώσεις και ικανότητες, για να ικανοποιήσουν την βούληση των βουλευτών. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ορισμένοι τεχνοκράτες του κοινοβουλίου, λαμβάνουν δικαίως δημοσίως επαίνους, από το βήμα της Ολομέλειας της Βουλής.

 

Ο καλός συνταξιούχος, μεταξύ καφέ και ταχινόπιττας, θυμήθηκε ένα σωρό ιστορίες από πρώην και νυν βουλευτές, ακόμη και μεγαλοδικηγόρους, οι οποίοι ήθελαν να προωθήσουν μια πρόταση νόμου. Έβαζαν τους βοηθούς τους και έγραφαν πάνω σε ένα χαρτί το κείμενο. Ωστόσο τις περισσότερες φορές ήταν έκθεση ιδεών. Από την ιδέα του βουλευτή, μέχρι την ετοιμασία ενός νομικού κειμένου, μέχρι τον εντοπισμό άρθρων τα οποία έπρεπε να τροποποιηθούν και μέχρι να ετοιμαστεί το νομοθέτημα, απαιτείτο μεγάλος κόπος και πολύς χρόνος.

 

Ο πρώην υπάλληλος του κοινοβουλίου, σημείωνε με ικανοποίηση, ότι η δουλειά του ήταν μια σπουδαία δημιουργία, η οποία του πρόσφερε τεράστια ψυχική ικανοποίηση. Ιδιαίτερα χαρούμενος, ήταν όταν ψηφίζονταν νομοθετήματα, τα οποία στήριζαν αναξιοπαθούντες και όταν εγκαθίδρυαν θεσμούς, για αντιμετώπιση της διαφθοράς και της διαπλοκής. Ο ίδιος έλεγε, ότι σε πολλές περιπτώσεις, εντόπισε «παγίδες» τις οποίες έστηναν, είτε Υπουργοί, είτε υπηρεσιακοί της κυβέρνησης και «γλίτωσε» πολλά εκατομμύρια από τις τσέπες των φορολογούμενων. Έκανε αναφορά σε «ιερά τέρατα» της Βουλής, όπως χαρακτήρισε πρώην βουλευτές, οι οποίοι ακτινοβολούσαν από γνώσεις και σοφία. Πολλοί πρώην βουλευτές είναι σήμερα μακαρίτες, αλλά η φήμη τους εξακολουθεί να πλανάται στα βουλευτικά έδρανα.

 

Ο πολύπειρος πρώην εργαζόμενος, δεν έκρυψε και την πίκρα του, γιατί υπήρχαν και «πονηροί βουλευτάδες» οι οποίοι επιχειρούσαν με προτάσεις νόμου να εξυπηρετήσουν δικά τους μικροσυμφέροντα. Με αυτούς έλεγε, «τα χαλούσα» και τότε στρέφονταν σε άλλους συναδέλφους ή σε ανθρώπους εκτός Βουλής, χρυσοπληρώνοντας τους, για να κάνουν την δουλειά τους. Η τραγωδία, υποδείκνυε, είναι ότι οι τροπολογίες καμουφλάροντας τόσο καλά, ώστε σχεδόν κανένας τεχνοκράτης και κανένας βουλευτής να μην παίρνει είδηση τι γινόταν. Ακόμη χειρότερο, έλεγε, ήταν το γεγονός ότι πολλοί βουλευτές νόμιζαν ότι επιτελούσαν το καθήκον τους, ψηφίζοντας τις τροπολογίες, μόνο που στο τέλος της ημέρας αντιλαμβάνονται και αυτοί ήταν απλά «χρήσιμοι ηλίθιοι». Ανάλογες κουτοπονηριές έκαναν και οι κυβερνώντες με δυσνόητα νομοθετήματα, με χειρότερο παράδειγμα την ψηφοφορία για το κούρεμα των καταθέσεων.

 

Ο σοφός άνθρωπος, έλεγε ότι μεγάλο πρόβλημα ακόμη και την εποχή του διαδικτύου, εξακολουθεί να αποτελεί η πολυνομία, αλλά και η κακή σύνταξη των νόμων. Έχουμε σοβαρό πρόβλημα, έλεγε, με την γνώση της ελληνικής γλώσσας, τη νομικής σύνταξης κειμένων και κυρίως με τις «τσαπατσουλιές» λεγόμενων ειδικών. Έρχονται κείμενα στην Βουλή από την κυβέρνηση, τα οποία θεωρητικά πέρασαν από τα Υπουργεία, εξετάστηκαν από την Νομική Υπηρεσία, εγκρίθηκαν από Υπουργικό Συμβούλιο και όμως δεν λείπουν τα συντακτικά, ακόμη και τα ορθογραφικά λάθη. Στο παρελθόν έγιναν αρκετές συζητήσεις για σύσταση ενός σώματος, το οποίο θα έλεγχε συντακτικά και ορθογραφικά, τα νομοσχέδια και τις προτάσεις νόμου. Ωστόσο όλα χάθηκαν στην πορεία, αφού φαίνεται ότι για να κάνει κάποιος ένα τέτοιο έργο, χρειάζεται να έχει την εξυπνάδα και την δύναμη του Ηρακλή.

 

Η Βουλή των Αντιπροσώπων, υποδείκνυε ο καλός άνθρωπος, είναι ένα τεράστιο ανοικτό πανεπιστήμιο, αποτελεί τον καθρέπτη της κοινωνίας, είναι η ουσιαστική κονίστρα της πολιτικής ζωής, είναι ο χώρος όπου προστατεύονται, στο μέτρο του δυνατού, τα συμφέροντα των μικρών και των λιγότερο τυχερών ανθρώπων. Αν δεν ήταν η Βουλή και δεν γίνονταν εκλογές κάθε λίγα χρόνια, έλεγε με νόημα, θα ζούσαμε με μισθούς πείνας και σε εργασιακά κάτεργα. Και πάλι με τόσους ελέγχους και τόση δημόσια διαπόμπευση, τα σκάνδαλα και η διαφθορά θεριεύουν. Αλλά έτσι είναι η ζωή και ότι λάμπει σίγουρα δεν είναι πάντα χρυσός. Το μόνο σίγουρο, κατέληξε ο σοφός πρώην «εργάτης» του νομοθετικού σώματος, είναι ότι όλα εδώ πληρώνονται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει από την θεία δίκη.