Ως στρουθίον μονάζων επί κορωνοϊού

 Ως στρουθίον μονάζων επί κορωνοϊού

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15/5/2021

Ο άνθρωπος καθόταν με την παρέα του στο καφενείο, με την μάσκα στο χέρι, έλεγε την παραλίγο περιπέτεια του στην Αυστρία και χαμογελούσε πονηρά. «Ρε κοπέλια, παρολίγο να μας μπαγλαρώσουν στην Βιέννη, γιατί φορούσαμε μάσκες για τον κορωνοϊό. Μας έβλεπαν με το μισό τους και μας μιλούσαν από παράξενα έως και απαίσια. Πήγαμε για διακοπές στην Αυστρία και φοβισμένοι από την τρομοκρατία της Κύπρου, φορούσαμε την πρώτη μέρα, όλη η οικογένεια, η γυναίκα και τα παιδιά μου, μάσκες. Κατεβήκαμε από το αεροπλάνο, περάσαμε από τους ελέγχους του αεροδρομίου, πήγαμε στο ξενοδοχείο, σε εστιατόρια, σε μουσεία, σε θέατρα και όμως κανένας δεν φορούσε μάσκα. Φαίνεται μας έβλεπαν με τις μάσκες και είτε σκέφτηκαν ότι πιθανό να είμαστε κλέφτες, είτε ότι είμαστε άρρωστοι και φορούσαμε μάσκες. Πήραμε το μάθημα μας, βγάλαμε τις μάσκες και ησυχάσαμε και εμείς και οι αυστηροί Αυστριακοί. Κάναμε καθημερινώς ράπιτ τεστ, τόσο στην Βιέννη, όσο και στην Κύπρο όταν επιστρέψαμε και είμαστε όλοι καθαροί και χωρίς κανένα σύμπτωμα.»

 

Στην παρέα του καφενέ, άλλος φίλος ο οποίος επέστρεψε από το Λονδίνο και την Αθήνα, έλεγε ακριβώς τα ίδια για τα μέτρα για τον κορωνοϊό. Φαίνεται συμφώνησαν όλοι οι φίλοι, ότι εμείς στην Κύπρο, είμαστε οι μόνοι «έξυπνοι» οι οποίοι συνεχίζουμε να πληρώνουμε για τέστ και καραντίνες για κορωνοϊό. Όπως στα καύσιμα και στον κορωνοϊό. Μας επέβαλαν πρώτους τα αυστηρότερα μέτρα, σπέρνοντας τον τρόμο και τα πρόστιμα και τώρα θα μας αφαιρέσουν τελευταίους τα μέτρα και τα χαράτσια. Κατά τα άλλα «ως στρουθίον μονάζων επί δώματος» του κορωνοϊού, εξακολουθούμε να κλαίμε μόνοι επί των ερειπίων των ψυχικών μας αντοχών.

 

Το μαρτύριο του κορωνοϊού, είναι πρώτα ο φόβος, η μοναξιά και η απομόνωση και ύστερα η παράξενη αρρώστια, έλεγε γεροντοπαλλήκαρο στον καφενέ, ο οποίος πέρασε μαρτυρικά την ύπουλη ασθένεια. «Αν είχα μου δίπλα την γυναίκα μου, η οποία πέρασε ανώδυνα την ασθένεια, αν μπορούσα να κάμω μια βόλτα στην αυλή και αν μπορούσα να με πάνε μια βόλτα με το αυτοκίνητο στην θάλασσα, τότε σίγουρα θα αντιμετώπιζα πολύ καλύτερα τον καταραμένο κορωνοϊό. Πριν τρία χρόνια, όταν αρρώστησα με γρίπη, τα συμπτώματα ήταν εξίσου βασανιστικά, ίσως και χειρότερα, αλλά τότε είχα στο προσκέφαλο μου, την γυναίκα μου, το στήριγμα της ζωής μου και πέρασε πολύ πιο εύκολα και χωρίς τον φόβο για τα χειρότερα, η δύσκολη ασθένεια.»

 

Στην κουβέντα του καφενέ και μεσήλικας ο οποίος πέρασε ανώδυνα την ασθένεια του κορωνοϊού. Οργιζόταν και έλεγε: «Αναγκάστηκα να παραμείνω μόνος και έρημος για επτά μέρες, μέσα ένα δωμάτιο, για πρώτη φορά στην ζωή μου, χωρίς ουσιαστικά να έχω τίποτα. Το προσωπικό τεστ έδειξε από την τρίτη μέρα, ότι ήμουν καθαρός, αλλά αναγκάστηκα να παραμείνω ακόμη τέσσερεις μέρες στην φυλακή του σπιτιού μου. Οι δουλειές μου, έμειναν πίσω, ανάγκαζα συγγενείς και φίλους να έρχονται να μου φέρνουν φαγητό και μπούχτισα από την τηλεόραση και το διαδίκτυο. Ήταν μια δύσκολη εμπειρία, η οποία έδειξε ότι τελικά δεν αντέχεται η μοναξιά.»

 

Από το πανεπιστήμιο της ζωής, από τον καφενέ, δεν έλειπε και η άλλη πλευρά, με το μισογεμάτο αυτή την φορά ποτήρι. Πολυάσχολος μεσήλικας, με απαιτητική δουλειά έλεγε ότι: «Για μένα ήταν μια καλή και μοναδική εμπειρία ο κορωνοϊός. Είχα την πρώτη μέρα λίγο πονόλαιμο και φοβήθηκαν για τα χειρότερα. Ωστόσο από την δεύτερη μέρα, όπου φάνηκε ότι ήμουν από τους τυχερούς, απόλαυσα την δημιουργική μοναξιά, ως στρουθίον μονάζων επί δώματος. Μου έφερναν φαγητό στο δωμάτιο, δεν με ενοχλούσε κανείς και δεν χρειαζόταν ούτε και δικαιολογία για να αποφύγω το τρελό τρέξιμο της δουλειάς. Από την εποχή των φοιτητικών μου χρόνων, είχα τόσο χρόνο να διαβάζω, να αναλογιστώ και χαλαρώσω, να δω ταινίες και το κυριότερο να πνάσω, να ξεκουραστώ. Το πρώτο βιβλίο το οποίο διάβασα απνευστί, ήταν το ως στρουθιόν μονάζων επί δώματος, του Γιάννη Τσαρούχη και ακολούθησαν τα ταξιδιωτικά του Καζαντζάκη  και έτσι απλά καθάρισε το μυαλό μου.»

 

Η περιπέτεια του κορωνοϊού καλώς ή κακώς αποτέλεσε τομή στην ζωή όλων των ανθρώπων. Το κείμενο στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του Γιάννη Τσαρούρη, «ως στρουθίον μονάζων επί δώματος», αποτελεί ένα καλό συμπέρασμα, για την δύναμη του ανθρώπου, όταν αλλάζει μυαλά. «Αν μέσα σου γίνει μια αληθινή επανάσταση, μιλώντας σε δυο μόνο φοιτητές στο πεζοδρόμιο, έξω απ’ τη σχολή, μπορεί ν’ αλλάξεις την όψη του κόσμου για πολλούς αιώνες…»