Η τολμηρή επανάσταση στην ΕΔΥ

 Η τολμηρή επανάσταση στην ΕΔΥ

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 28-11-2021

 

«Αντί του μάννα χολήν…» κατά την ευαγγελική ρήση, αντί του «μπράβο» στην Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας, ο κλάδος των υπαλλήλων της ΠΑΣΥΔΥ, του Υπουργείου Εξωτερικών, φωνάζει και διαμαρτύρεται. Ο λόγος για την πρόσληψη στην θέση πρέσβη της Δημοκρατίας, του ανάπηρου Πέτρου Δημητρίου, με διδακτορικό δίπλωμα και υπηρεσία σε πανεπιστήμια, ο οποίος όμως δεν προέρχεται από τις τάξεις του Υπουργείου Εξωτερικών. Ο άνθρωπος αυτός, σύμφωνα με τον νόμο, είναι άξιος αφού πέρασε όλες τις εξετάσεις, έχει αξιόλογα διπλώματα, ενώ και πάλι σύμφωνα με τον νόμο, τυγχάνει και προτεραιότητας στην πρόσληψη, γιατί είναι ανάπηρος. Ακόμη σύμφωνα με τα σχέδια υπηρεσίας, η θέση ήταν πρώτου διορισμού και νομότυπα ο Πέτρος Δημητρίου παρακάθησε στις εξετάσεις και νομότυπα η Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, τον κάλεσε σε συνέντευξη πρόσληψης. Και μπράβο στην ΕΔΥ η οποία πραγματικά έκανε μια μικρή και τολμηρή επανάσταση –ίσως μοναδική στην ιστορία της Δημοκρατίας- και προσέλαβε ένα ανάπηρο, για μια τόσο υψηλή θέση. Και δεν ήταν μόνος του, αλλά κατέλαβε μία, από τις πέντε κενές θέσεις.

 

Αψυχολόγητη πρέπει να χαρακτηριστεί η αντίδραση του κλάδου των υπαλλήλων της ΠΑΣΥΔΥ, όπως καταγράφεται και στην ανακοίνωση τους. Ζητούν την άμεση ανάκληση της απόφασης, δηλαδή καλούν την ΕΔΥ να «παρανομήσει» και σημειώνουν πως η «παραγκώνιση ικανών διπλωματών με εμπειρία δεκαετιών στέλνει μήνυμα απαξίωσης στα μέλη της Διπλωματικής Υπηρεσίας, προκαλώντας πολλαπλά προβλήματα στο Υπουργείο Εξωτερικών και κατ’ επέκταση, στην εικόνα της χώρας μας». Καλά η πολιτεία και οι διευθυντές του Υπουργείου Εξωτερικών, οι οποίοι επέλεξαν το συγκεκριμένο τρόπο πρόσληψης προσωπικού, - πρώτου διορισμού και προαγωγής - δεν γνοιάζονται για το καλό της χώρας μας, ή μήπως ξέρουν καλύτερα ότι χρειάζονται νέα δυνατά μυαλά στο Υπουργείο Εξωτερικών. Άσε τις κατά καιρούς «αμαρτίες» κάποιων αρτιμελών κατά τα άλλα διπλωματών, οι οποίες έκαναν ρεζίλι την Κύπρο διεθνώς.  

 

Η φαντασία μπορεί να τρέχει, αλλά στο προσκήνιο έρχεται ένας άλλος ανάπηρος, ο Γερμανός Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, σήμερα πρόεδρος της Γερμανικής Βουλής και πριν μερικά χρόνια Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας. Από το αναπηρικό αμαξίδιο του, είτε μας αρέσει είτε όχι, έκανε «καψόνια» στην Ελλάδα και την Κύπρο, κυβερνώντας ουσιαστικά ολόκληρη την οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί όχι, και στην Κύπρο, ένας νέος ανάπηρος ο Πέτρος Δημητρίου, να συμβάλει καθοριστικά, να ανοίξουν νέοι δρόμοι και να βγει από το τέλμα το κυπριακό πρόβλημα, το οποίο εδώ και δεκαετίες κάνει βήματα μόνο προς τα πίσω. Γιατί όχι, ένας ανάπηρος, να ανατρέψει πολλές κακές εντυπώσεις τις οποίες έχουν οι εταίροι μας στην Ευρώπη, για την «αμαρτωλή» Κύπρο, με τα διαβατήρια και τις άλλες κουτοπονηριές. Η κυπριακή διπλωματία, όπως παραδέχονται και οι ίδιοι οι συνδικαλιστές του Υπουργείου Εξωτερικών, στην ανακοίνωση τους, έχει σοβαρά προβλήματα.

 

Οι διακηρύξεις για στήριξη των αναπήρων και των άλλων ευάλωτων ομάδων, δεν πρέπει να είναι μόνο ευχολόγια και κούφια λόγια στις τηλεοράσεις, αλλά πρέπει να υλοποιούνται στην πράξη. Και σίγουρα να μην αποτελούν «ταπεινές» κινήσεις οίκτου, αλλά οι ανάπηροι πρέπει να αντιμετωπίζονται ισότιμα με τους υπόλοιπους «αρτιμελής» ανθρώπους. Η ανάδειξη αναπήρων στις δομές εξουσίας και η πρόσληψη ατόμων με σωματικά προβλήματα στο δημόσιο, πρέπει να καταστεί κανόνας, γιατί απλά συμφέρει στην πολιτεία. Πρώτα και κύρια, με την παρουσία τους και μόνο, μειώνουν την αλαζονεία των τάχα «αναντικατάστατων» πολιτικών ηγετών, αξιωματούχων και των άλλων υπαλλήλων του κράτους. Οι ανάπηροι λόγω των σωματικών προβλημάτων τους, κατά κανόνα, αναπτύσσουν τα διανοητικά τους χαρίσματα και αποκτούν ιδιαίτερες ικανότητες. Αποτέλεσμα είναι να υπερτερούν, κατά κανόνα, στα γραφειακά επαγγέλματα και έτσι χωρίς να το θέλουν προκαλούν την ζήλια και τον φθόνο των συναδέλφων τους, κάτι το οποίο υποδεικνύουν με παράπονο -σε προσωπικές στιγμές- και ίδιοι οι ανάπηροι.

 

Πέραν από όλα αυτά, όλοι οι άνθρωποι κουβαλούν τον «σταυρό» τους, είτε μικρό, είτε μεγάλο και ανάλογα με τις δυνάμεις τους, όπως λένε αυτοί που ξέρουν. Πολλοί είναι οι αρτιμελείς, οι οποίοι ζουν καθημερινά μια κόλαση, αλλά και πολλοί είναι οι ανάπηροι, οι οποίοι βιώνουν καθημερινές παραδείσιες στιγμές. Ξεχωριστό παράδειγμα ο τυφλός Νεκτάριος Παΐσιος από την Κύπρο, με διδακτορικό πτυχίο, ο οποίος εργάζεται σε ένα εξειδικευμένο κλάδο της Google στην Αμερική. Στα χόμπι του, οι επισκέψεις σε μουσεία και γκαλερί, ενώ ασκείται στο skydiving και τις αναρριχήσεις. Η καλύτερη αναρρίχηση, λέει, ήταν στον «Κουρτελλόροτσο» της Πάφου. Κατά άλλα: «Δυο πόρτες έχει η ζωή, άνοιξα μια και μπήκα, Σεργιάνισα ένα πρωινό, κι ώσπου να ’ρθει το δειλινό, Από την άλλη βγήκα…».