Αδαμιαία περιβολή Βουλής

 Αδαμιαία περιβολή Βουλής

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 7/2/2021

 

«Ο βασιλιάς είναι γυμνός», εμφανίστηκε με αδαμιαία περιβολή και στην Βουλή. Ο σπουδαίος Δανός λογοτέχνης Hans Christian Andersen, στο περίφημο παραμύθι του «τα καινούργια ρούχα του βασιλιά», περιγράφει τον γκρινιάρη και αλαζόνα βασιλιά, ο οποίος σε καθημερινή βάση ζητούσε από τους βασιλικούς ράφτες, να του ράβουν καινούργια ρούχα. Κάποτε η φαντασία των ραφτών στέρεψε. Όταν το άκουσε ο βασιλιάς άρχισε να ωρύεται και υποσχέθηκε πλούτη, σε όποιον καταφέρει να σχεδιάσει νέα ενδύματα. Τότε δύο πονηροί νεαροί, παρουσιάστηκαν στον βασιλιά και του είπαν ότι είχαν ένα λεπτεπίλεπτο ρούχο, το οποίο μόνο οι έξυπνοι μπορούσαν να δουν. Ο βασιλιάς πείστηκε και φόρεσε την ανύπαρκτη φορεσιά. Οι σύμβουλοι και οι αξιωματικοί, από φόβο, διαβεβαίωναν τον βασιλιά ότι ήταν περίφημο το νέο ένδυμα. Τότε ο βασιλιάς, καμαρώνοντας βγήκε στους δρόμους και διαλαλούσε ότι μόνο οι έξυπνοι άνθρωποι είναι ικανοί να δουν τα ρούχα. Οι υπήκοοι χειροκροτούσαν για τα καταπληκτικά ρούχα του βασιλιά. Ανάμεσα στο πλήθος ξεπρόβαλε ένα παιδί το οποίο φώναξε ότι: «ο βασιλιάς είναι γυμνός και θα κρυώσει». Ο κόσμος τότε ξέσπασε σε δυνατά γέλια, κι ο βασιλιάς συνήλθε και ομολόγησε ντροπιασμένος, ότι το παιδί έχει δίκιο.

 

«Να μεν ανοίξω το στόμα μου…» ήταν η κραυγή του Αδάμου Αδάμου, του Προέδρου της Βουλής, κατά την διάρκεια, της οργισμένης ομιλίας του βουλευτή Ζαχαρία Κουλίου, του μόνου αντιπροσώπου του λαού, ο οποίος τόλμησε και καταψήφισε την δημοσιοποίηση της «λίστας Γιωρκάτζη» για τα δάνεια των Πολιτικά Εκτεθειμένων Προσώπων. Η κραυγή του Αδάμου Αδάμου, καταπνίγηκε και δεν είχε συνέχεια, αφού ακάθεκτος ο βουλευτής του ΔΗΚΟ, συνέχισε απτόητος τον λαγαρό του λόγο. Είναι πρωτοφανές στα χρονικά της Βουλής, να γίνεται επίκληση αιτήματος τάχα της κοινωνίας, δικαιολογητικό το οποίο παραπέμπει σε απολυταρχικά  καθεστώτα. Είναι τραγικό, μια λίστα, με στοιχεία τα οποία συλλέγηκαν παράνομα, να αποτελέσει νομοθεσία των θεματοφυλάκων της νομιμότητας. Είναι εξωφρενικό να πηγαινοέρχεται μεταξύ Κεντρικής Τράπεζας και Βουλής, για τόσα χρόνια, ένα έγγραφο αποτέλεσμα παρανομιών των Τραπεζών, οι οποίες έδωσαν προσωπικά στοιχεία χωρίς δικαστικά εντάλματα και των διοικητών Χρυστάλλας Γιωρκάτζη και Κωνσταντίνου Ηροδότου, οι οποίοι χρησιμοποίησαν, αντί να καταγγείλουν στην δικαιοσύνη την παρανομία. Και όλα αυτά με την βούλα έγκριτων νομικών, τόσο της Βουλής, όσο και ιδιωτών. Είναι και σχιζοφρενικό, σύμφωνα και με βουλευτές, σχεδόν όλα τα κόμματα να προβάλλουν ένα σωρό δισταγμούς για την δημοσιοποίηση της «λίστας Γιωρκάτζη» να ομολογούν ότι αδικούνται πρόσωπα, να εκτιμούν ότι παραβιάζονται νομοθεσίες, αλλά να ψηφίζουν υπέρ, εκτός από την ΕΔΕΚ, η οποία τήρησε αποχή. Ο μόνος ο οποίος τάχθηκε κατά, κόντρα στο κόμμα του, ήταν ο Ζαχαρίας Κουλίας, θυμίζοντας την παλιά ιστορία της καταψήφισης για την προεδρία της Βουλής, του Μάριου Καρογιάν.

 

Ο Αδάμος Αδάμου και σχεδόν όλοι οι βουλευτές, μετά το «φιάσκο» του Δημήτρη Συλλούρη, στον Al Jazeera, φαίνεται ότι επιθυμούσουν διακαώς, να πετύχουν μια «νίκη» αξιοπιστίας, να αποσείσουν την «τάτσα», η οποία στιγματίζει συλλογικά τους αντιπροσώπους του λαού. Μια αρνητική εικόνα, η οποία έχει την δική της ιστορία. Ξεκινά ουσιαστικά από το «χαμένο» πόρισμα για το χρηματιστηριακό σκάνδαλο. Τον «προβληματικό» χειρισμό του κουρέματος των καταθέσεων. Και τώρα με την «ύποπτη» ιστορία των χρυσών διαβατηρίων. Είναι τραγικό, ενώ η πραγματική εξουσία βρίσκεται στα χέρια των νομοθετών, όπως αποδείχθηκε και με την καταψήφιση του προϋπολογισμού, οι εκάστοτε εκτελεστικές εξουσίες ρίχνουν «μπανανόφλουδες» και να ανατρέπουν, κόπους και μόχθους, σοφών και τίμιων, αντιπροσώπων του λαού. Το μόνο το οποίο φαίνεται ότι μένει, είναι οι ατέλειωτες «πικάντικες» ραδιοτηλεοπτικές συζητήσεις, οι ατέρμονες επικρίσεις στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και ο φόβος των δανειοληπτών ότι μια μέρα θα διαπομπευτούν και αυτοί στις γειτονιές τους. Τελικά και σε αυτή την ιστορία θυσιάστηκαν μερικοί, για να καθαρίσουν οι πολλοί, χωρίς όμως να επιτεύχθηκε ο σκοπός. Αλλά μήπως αυτή δεν είναι διαχρονικά, η μοίρα όλων των λαών, οι οποίοι θυσιάζουν στα πεδία των μαχών, στο όνομα ενός «πουκάμισου αδειανού και μιας Ελένης» τους νέους ανθρώπους, ώστε να ευτυχίσουν τάχα οι αγέννητοι και να βασιλεύσουν οι γεροντότεροι. Μόνη παρηγοριά και μόνη ελπίδα, είναι τελικά η θεία δίκη, η οποία με μυστηριακό τρόπο, «κανονίζει» δικαίους και αδίκους.