Όταν ο Θεός γελά…

Όταν ο Θεός γελά…

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

«Θέλω ακόμη δύο χρόνια, για να ολοκληρώσω τους στόχους της ζωής μου, να μεγαλώσω την επιχείρηση μου, να μαζέψω ένα σημαντικό κεφάλαιο στις Τράπεζες και μετά θα απλώσω και θα ηρεμίσω. Θα παντρευτώ την γυναίκα των ονείρων μου, θα κάνω δύο κουτσούβελα και θα είμαι ευτυχισμένος…» έλεγε μεσήλικας, ο οποίος λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο και ξεχώνοντας το ρητό, το οποίο λέει, όταν ο άνθρωπος προγραμματίζει ο Θεός γελά. Ο άνθρωπος αυτός, την πάτησε πολλές φορές, αλλά ακόμη δεν λέει να βάλει μυαλό. Φαλίρισε με το χρηματιστήριο, φαλίρισε με το κούρεμα, φαλίρισε με τα αξιόγραφα, προδόθηκε από τους συνέταιρους του, προδόθηκε από την νεανική του αγάπη, προδόθηκε και από φίλους, προδόθηκε από την υγεία του και όμως επιμένει να επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη, χωρίς ποτέ να σκεφτεί ότι μπορεί να φταίει και ο ίδιος. Βρίσκεται συνεχώς σε μια γέφυρα και παλεύει για να φθάσει στην άλλη άκρη, αλλά κάνοντας ένα βήμα μπροστά και ένα πίσω.

Ο μύθος με τον ψαρά της Μυκόνου, έρχεται ξανά και ξανά στο προσκήνιο. Ένας αμερικανός πολυεκατομμυριούχος, παππούς στην ηλικία, έπιασε κουβέντα ένα ηλιοκαμένο νέο, ο οποίος ψάρευε με το καλάμι του. «Έλα να σου μάθω την τέχνη του εμπορίου και σε λίγα χρόνια θα γίνεις και εσύ εκατομμυριούχος. Να πουλήσεις το χωραφάκι σου και να αγοράσεις μια βάρκα. Θα ψαρεύεις και θα πουλάς τα ψάρια. Θα φτιάξεις μια εταιρία, θα εκδόσεις μετοχές, θα αγοράσεις μεγάλα αλιευτικά σκάφη και αργότερα πολλά πλοία. Χρόνο με τον χρόνο, θα ανεβαίνουν τα κέρδη και οι μετοχές και θα γίνεις εκατομμυριούχος. Μια καλή μέρα, όταν θα κουραστείς θα πουλήσεις την εταιρία, θα αγοράσεις ένα σπίτι δίπλα στην παραλία και θα απολαμβάνεις την θάλασσα…» Απορημένος ο έξυπνος νέος, απάντησε στον παππού: «Αφού απολαμβάνω από τώρα τον ήλιο και την θάλασσα, αφού βγάζω με το καλάμι μου όλο το φαγητό μου, αφού έχω στην αγκαλιά μου ότι επιθυμήσω, γιατί θα πρέπει θα κάνω όλα αυτά…» Ο παππούς δεν είχε τι να απαντήσει, σιώπησε και άλλαξε κουβέντα, ζηλεύοντας κατά βάθος την σοφία του νέου.

Η διαφθορά βασιλεύει στην νήσο των Αγίων και των μαρτύρων, κάποιοι πολιτικοί ταγοί σε λίγο δεν θα βρίσκουν «λάκκο για να χωστούν», ενώ οι δαιμόνιοι επιχειρηματίες μας, ψάχνουν τους ξεχασμένους λογαριασμούς τους στα πέρατα της γης, για να συνεχίσουν την φοβισμένη γκλαμουροζωή τους. Η πανδημία, ο αόρατος κορωναϊός έφερε τα πάνω κάτω σε μια στιγμή, ανέτρεψε οικονομικούς σχεδιασμούς, έφερε ανεργία και φτώχια, απομυθοποίησε μεγαλογιατρούς, γέμισε τα νοσοκομεία και τα νεκροταφεία και άφησε στο έλεος των ψυχοφαρμάκων, εκατομμύρια απελπισμένους ανθρώπους. «Μια αστραπή η ζωής μας… μα προλαβαίνουμε», όπως θα έλεγε και Νίκος Καζαντάκης, για να συμπληρώσει η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, «Όλα είναι ένα ψέμα... Δυο πόρτες έχει η ζωή, άνοιξα μια και μπήκα, σεργιάνισα ένα πρωινό, κι ώσπου να ’ρθει το δειλινό, από την άλλη βγήκα...»

Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος, όπως λέει και το λαϊκό άσμα «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και την αγάπη μου…» Οι σοφοί του κόσμου τούτου, λένε, ότι η απλότητα αποτελεί το καλύτερο αντίδοτο στην ασθένεια του άγχους, την ασθένεια η οποία σπρώχνει όλες τις άλλες ασθένειες. Αλλά, άλλο να το λες και άλλο να το εφαρμόζεις. Όλα ξεκινούν από τα μικρά και τα καθημερινά, από την αποδοχή του άλλου. Από την συνειδητοποίηση, ότι ο κόσμος αλλάζει μόνο με την αλλαγή του εαυτού μας. Αν δεν ειρηνεύσει η ψυχή, δεν ειρηνεύει ούτε ο κόσμος, αν δεν αγαπήσεις τον εαυτό σου, δεν μπορεί να αγαπήσεις τους άλλους και αν δεν ομορφύνεις με τις αρετές σου, δεν μπορείς να ομορφύνεις τον κόσμο. Τα λόγια τα μακαρίτη Θανάση Βέγγου, έρχονται και ξανάρχονται, σαν δυνατό ξυπνητήρι. «Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια… Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν… Χάσιμο χρόνου. Θα το δείς κι εσύ όσο μεγαλώνεις…»