Όταν ο κορωναϊός σταματά τον χρόνο
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 25/12/2020
«Είμαι ευτυχισμένος, γιατί πέρασα δέκα συγκλονιστικές
μέρες στο νοσοκομείο, παλεύοντας με τον κορωναϊό», μονολογούσε σπουδαίος
διευθυντής, πολυεθνικής εταιρίας, με επαγγελματικές περγαμηνές σε όλο τον
κόσμο. Ο άνθρωπος βρισκόταν μια ζωή με την βαλίτσα στο ένα χέρι και τα
εισιτήρια των αεροπλάνων στο άλλο. Τα τηλέφωνα στην γη και στον ουρανό δεν
σταματούσαν να κτυπούν και οι συναντήσεις με εξέχουσες προσωπικότητες
διαδέχονταν η μια την άλλη. «Είναι η πρώτη φορά στην ζωή μου, όπου ο χρόνος
σταμάτησε και κυλούσε τόσο αργά, είναι η πρώτη φορά κατά την οποία είχα τον
χρόνο να αντικρύσω τον εαυτό μου, να σκεφτώ την γυναίκα και τα παιδιά μου, τα
μεγάλα αφεντικά και τους υφισταμένους μου, να καταγράψω τα λάθη μου, να θέσω
νέους καθημερινούς στόχους, να παλέψω με τον φόβο για την ζωή μου, να χαρώ για
την νίκη επί της ασθένειας και να αγγίξω τελικά νοερά τον Θεό. Εισήλθα
ταπεινωμένος και οριζοντιωμένος στο νοσοκομείο και βγήκα όρθιος και
αλλαγμένος…» Η κουβέντα με τον καλό άνθρωπο, συνεχίστηκε σε φιλοσοφικό και
θεολογικό επίπεδο, σε ανθρώπινο τελικά επίπεδο, αφού όλοι οι άνθρωποι στο τέλος
της ημέρας «δύο μέτρα παίρνουν γη».
Το ποτήρι μισοάδειο, αντίκρισε άλλος ασθενής του
κορωναϊού, ο οποίος είχε την τύχη ή την δύναμη να περάσει σχεδόν ανώδυνα την
ασθένεια. Μόνη τυπική ταλαιπωρία ο εγκλεισμός στο σπίτι, η αδυναμία συνεύρεσης
με την σύζυγο και οι αγκαλιές με τα παιδιά του. «Ολημερίς και ολονυχτίς, πάλευα
χωρίς να απολαμβάνω, τις πάλαι ποτέ αγαπημένες μου συνήθειες. Τηλεόραση, facebook, Instagram, tic toc, youtube και ότι άλλο είχε το διαδίκτυο. Μετά την
πρώτη μέρα, όλα κατάντησαν βαρετά, όλα ήταν ανυπόφορα στους τέσσερις τοίχους,
ακόμη και το μοναχικό φαγητό κατάντησε αγγαρεία. Όλα κυλούσαν βασανιστικά αργά,
με ένα ατέρμονο φόβο, με ένα βασανιστικό άγχος, για την πορεία της ασθένειας,
για το ενδεχόμενο να επιδεινωθεί η κατάσταση, για την πιθανότητα να αφήσει
κατάλοιπα ο ιός σε μελλοντικές ασθένειες και ένα σωρό άλλες ανησυχίες. Το
τρομερό άγχος, έθετε εμπόδια και σε παλιές αγαπημένες συνήθειες. Πλέον δεν είχα
όρεξη ούτε για διάβασμα, ούτε για τηλεφωνήματα σε φίλους, ούτε και για την
παρακολούθηση ποδοσφαιρικών αγώνων, αφού έλειπε η κερκίδα του σπιτιού και οι
μπίρες τσακρί». Όλα τα έσκιαζε η φοβέρα του κορωναϊού. Το ψυχοπλάκωμα του
ανθρώπου, κατάντησε ψυχοπλάκωμα και για τους συγγενείς και φίλους του, οι
οποίοι αναζητούσαν τρόπους για να τον συνεφέρουν. Λίγο η βοήθεια των ειδικών,
λίγο οι εκδρομές στις παραλίες και σιγά-σιγά άρχισε να συνέρχεται, μιας και ο
χρόνος θεραπεύει και όλες τις θλίψεις.
Ο χρόνος ημερολογιακά αλλάζει, αλλά επί της ουσίας, ο
χρόνος βιώνεται και μετριέται με διαφορετικούς ρυθμούς από κάθε άνθρωπο. Τα
ρολόγια και οι υπολογιστές, απλά μετρούν νεκρές στιγμές. Οι αρχαίοι Έλληνες
έλεγαν ότι «τα πάντα ρει» δηλαδή έχει ο καιρός γυρίσματα και οι αρχαίοι Ρωμαίοι
πρόσθεταν το περίφημο εύηχο «Dum Spiro Spero» δηλαδή όσο
αναπνέω ελπίζω. Ο Πλάτωνας έλεγε «χρόνον τε γενέσθαι εικόνα του αϊδίου» δηλαδή
ο χρόνος είναι μία εικόνα της αιωνιότητας. Ο Αριστοτέλης προσδιορίζει το χρόνο
σαν το μέτρο της κίνησης - αριθμός κινήσεων κατά το πρότερον και το ύστερον -
δηλαδή μια γραμμή ευθεία και η οποία προχωρά. Πιο απλά, κάθε άνθρωπος βιώνει
την έννοια του χρόνου με διαφορετικό τρόπο. Στις ευτυχισμένες στιγμές, ο χρόνος
περνά αστραπιαία, αλλά στις στιγμές αγωνίας και πόνου, τότε ακόμη και η
στιγμούλα, βιώνεται σαν αιωνιότητα.
Η Εκκλησία θέτει την έννοια του Θεού, πέραν από την διάσταση
του χρόνου. Ο Θεός είναι αΐδιος και τέμνει τον χρόνο προσφέροντας την
αιωνιότητα. Πιο απλά ο Θεός καλεί τους ανθρώπους να βιώσουν την εμπειρία του Θείου,
ξεπερνώντας το άγχος του χρόνου. Για τον Χριστιανό μια μέρα, είναι μια
αιωνιότητα και μια αιωνιότητα είναι μια μέρα. Ο άνθρωπος πρέπει να βιώνει κάθε
στιγμή, σαν να είναι η τελευταία του στιγμή, πάνω στη γη. Να τρέχει για να
προλάβει να δώσει αγάπη, αλλά και να πάρει αγάπη. Εκεί είναι το ζητούμενο. Στην
ένταση της βίωσης της αγάπης και όχι στο μήκος του χρόνου το οποίο θα ζήσει.
Σημασία έχουν οι στιγμούλες χαράς, το άγγιγμα των ψυχών, η ζεστή αγκαλιά, ο
γλυκός λόγος και τελικά όλα αυτά, τα οποία λέγονται αγάπη.
Σχόλια