Η κραυγή των Χριστουγέννων

Η κραυγή των Χριστουγέννων

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 20/12/2020

«Γιε μου, θα μας αφήσουν αλειτούρκητους και ατζινώνητους τα Χριστούγεννα... Αν πεθάνουμε, εν μας κάμουν το θαφκιό μας… » διερωτάτο η γλυκιά γιαγιούλα, η οποία αδυνατούσε να αντιληφθεί τα μέτρα για τον κορωναϊό, τα οποία εξήγγειλαν οι κυβερνώντες και διατυμπανίζουν οι επιδημιολόγοι. Απομονωμένη στο γηροκομείο, μακριά από τα παιδιά και τα εγγόνια της, κάνει παρέα με τον Θεό, την Παναγία, τους Αγίους, τις νοσοκόμες και τους άλλους τρόφιμους της στέγης ηλικιωμένων. Με μυαλό ξυράφι, μονολογεί ολημερίς και ολονυκτίς το «Κύριε Ελέησον» και το «Παναϊα μου»… και καρτερά μέρα νύκτα, τα παιδιά και τα εγγόνια της, για τα οποία θυσίασε ολόκληρη την ζωή της.

 

Άραγε τί είναι πιο βασανιστικό για την σοφή γιαγιούλα, το «κέρφιου» ή η στέρηση των αγαπημένων της προσώπων; Άραγε τί θα την οδηγήσει πιο γρήγορα στον άλλο κόσμο, η μοναξιά του γηροκομείου, ή η απειλή της αρρώστιας του κορωναϊού; Άραγε η ίδια τί θα επέλεγε, αν την καλούσαν να διαλέξει, ανάμεσα στα παιδιά της και τον κορωναϊό; Αλήθεια δεν υπάρχει τρίτος δρόμος, για να μπορεί η γιαγιούλα, να χαίρεται και τα παιδιά της και να είναι προστατευμένη από τον κορωναϊό; Άραγε στο όνομα ποιάς υγείας, βασανίζονται οι ψυχές των ανθρώπων, πριν έρθει το φυσικό τέλος. Άραγε όλες αυτές οι μεγαλοστομίες για τα μέτρα προστασίας των ηλικιωμένων, ήταν τελικά εκ του πονηρού; Το μόνο σίγουρο, είναι ότι βασανίζονται οι άνθρωποι, καταστρέφεται η οικονομία και έρχονται δύσκολες μέρες για όλους τους φτωχούς και καταφρονημένους. Και όπως σε κάθε αναμπουμπούλα χαίρονται οι λύκοι, έτσι και οι λίγοι «πονηροί» αναμένουν να αυξηθούν τα νούμερα στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους.

 

Το νυκτερινό κέρφιου, ελέω κορωναϊου καλά κρατεί και οι μόνοι οι οποίοι φαίνεται να χαίρονται τα «εξαντρίκ» λαμπιόνια, τους «κιτς» αγιοβασίληδες και τα άλλα κακόγουστα κατά κανόνα στολίδια, στους άδειους δρόμους, είναι οι αλλοδαποί ντελιβεράδες. Το μοναξιασμένο πλήθος, των νοικοκυραίων, είναι κρυμμένο στα «καταφύγια» του και αμύνεται από τον αόρατο εχθρό. Αναμένει τον από μηχανής θεό, τα «παράξενα» εμβόλια, όπως του υποσχέθηκαν οι επιδημιολόγοι, οι φαρμακευτικές εταιρίες και οι ισχυροί της γης. Προς το παρόν, τα μοναξιασμένα ανθρωπάκια, τα στατιστικά νούμερα για τους ηγέτες του κόσμου τούτου, βομβαρδίζονται από τρομολάγνους δημοσιογράφους, από ευφάνταστες ευρω-διαφημίσεις και από άλλους τάχα ειδικούς. Την ίδια ώρα, το άγχος και τα μαύρα σύννεφα στην ψυχή των ανθρώπων θεριεύουν και από εδώ ξεκινούν τα ψυχοφάρμακα, οι απονενοημένες ενέργειες. Υπάρχουν και οι ισχυρότεροι οι οποίοι επιλέγουν άλλους παραδοσιακούς δρόμους. Είτε τις φοβερές κατάρες για αυτούς που μας έφεραν το κακό, είτε την καταφυγή στην προσευχή, η οποία είναι ικανή να ταράξει ολόκληρα βουνά.

 

Το μοναξιασμένο πλήθος κράζει και φέτος τα Χριστούγεννα, όχι μόνο για τον φόβο της μοναξιάς, αλλά και για τον τρόμο του κορωναϊού. Στον αστερισμό της πανδημίας, πλούσιοι και φτωχοί ταπεινώνονται και συνειδητοποιούν ότι η υγεία δεν αγοράζεται και ότι η χαρά δεν πουλιέται. «Σαν να 'χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κ' οι καημοί του κόσμου…» διερωτάτο στο «μοιρολόι της φώκιας», ο Κύρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Το αιώνιο «γιατί» του πόνου και των βασάνων, παιδεύει ακόμη και τα Χριστούγεννα, την γιορτή της χαράς, το μοναξιασμένος πλήθος, το οποίο κράζει και εκλιπαρεί για ένα λόγο παρηγοριάς, κράζει για ένα χάδι, κράζει για ένα άγγιγμα ψυχής, κράζει και για λίγα ψίχουλα αγάπης.

 

Το αντίδοτο στον πόνο και τη μοναξιά, στον φόβο και την αγωνία, είναι η αγάπη. Προϋπόθεση, να αλλάξει ο άνθρωπος, να ομορφίσει σωματικά και ψυχικά, ώστε να μπορέσει να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Και «ουαί σ' αυτούς που δεν ηγάπησαν πολύ, γιατί δεν θα τους αφεθούν οι αμαρτίες... Ο δρόμος προς την αγάπη, διέρχεται από την ταπείνωση, περνά από την αυταπάρνηση και γεννιέται μέσα από την κίνηση για συνάντηση του συνανθρώπου. Σε αυτή την πορεία, καθοριστική καθίσταται και η συνάντηση με τον Θεό, ο οποίος προσφέρει την αληθινή χαρά, η οποία γεννιέται σήμερα στην Φάντη των Ζώων. Ο μέγας υμνογράφος ο Ρωμανός ο Μελωδός, διαλαλεί ότι "δι' ημάς γαρ εγεννήθη παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός… εύρομεν την αλήθειαν και γαρ εκ της Παρθένου ετέχθη ο Κύριος». Και τότε η κραυγή του φόβου και η απειλή του θανάτου, μετατρέπεται σε κραυγή χαράς και σε ευωδία ευτυχίας.