Ελεύθερος πλέον ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος

 Ελεύθερος πλέον ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 6/12/2020

 

Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος και Εθνάρχης Μακάριος ο Τρίτος, ήταν πρόσωπο αντιλεγόμενο, με φανατικούς οπαδούς, αλλά και φανατικούς εχθρούς. Πολιτικά δοξάστηκε, αλλά και καταδιώχθηκε, όσο κανένας άλλος ηγέτης στην σύγχρονη ιστορία της Κύπρου. Η ιστορία ακόμη, δεν έκρινε την πορεία του, αφού ακόμη ζουν οι οπαδοί και οι εχθροί του, γεγονός το οποίο εμποδίζει την αντικειμενική ματιά, στην πολιτική του διαδρομή. Ο Μακάριος κρίνεται και για την εκκλησιαστική του πορεία. Δηλαδή αν κατάφερε να εισέλθει στον στην Βασιλεία των Ουρανών, γεγονός το οποίο είναι και πρέπει να είναι, το κύριο ζητούμενο, για κάθε πιστό. Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, ο οποίος είχε την χάρη από τον Θεό να βλέπει αγγέλους κατά την Θεία Λειτουργία, μαρτυρεί για την αγιότητα του Μακαρίου, αποκαλύπτοντας ότι είδε τον Μακάριο «να στέκεται δεξιά του, με τις παλάμες τη μια μέσα στην άλλη, όπως συνηθίζουν οι ιερείς να μεταλαβαίνουν το Δεσποτικό Σώμα, σαν να ζητούσε κι εκείνος τη δική του μερίδα». Ανάλογες αναφορές για τον Μακάριο έγιναν και από άλλους αγίους ανθρώπους. Η κρίση του Θεού είναι διαφορετική από την κρίση των ανθρώπων και σίγουρα ο Παράδεισος δεν είναι μόνο για τους ασκητές και τους μοναχούς. Είναι και γι’ αυτούς οι οποίοι θυσιάστηκαν και αγάπησαν πολύ, στον τομέα «εφ ω ετάχθηκαν» δηλαδή στον χρόνο, τον χώρο και τον τόπο, στον οποίο κλήθηκαν να υπηρετήσουν την Εκκλησία του Χριστού και τους συνανθρώπους τους. Βεβαίως όλα ανάλογα με τα χαρίσματα και τις αρετές τους. Προϋπόθεση να τολμήσει ο άνθρωπος, να διακινδυνεύσει και να πολλαπλασιάσει το τάλαντο, το οποίο έλαβε από τον Θεό και όχι να το κρύψει στην γη, σύμφωνα και με την Παραβολή των Ταλάντων. 

 

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος ο Β, ταπεινωμένος από τον πόνο των ασθενειών και με το βλέμμα στην αναχώρηση από τον πρόσκαιρο τούτο κόσμο, σε πρόσφατη συνέντευξη στο ΡΙΚ και στον Αντρέα Κημήτρη, αποκάλυψε την αγία εικόνα του, την οποία ελάχιστα φανέρωσε, κατά την πολύχρονη και πολύκροτη εκκλησιαστική του διαδρομή. Έκανε ίσως το καλύτερο βιωματικό κήρυγμα της ζωής του, απελευθερωμένος πλέον, από τις γήινες φιλοδοξίες. Ο άνθρωπος, ελεύθερος πλέον από το πάθος της εξουσίας και την έγνοια των προσκαίρων αγαθών, μιλούσε σαν μικρό παιδάκι, το οποίο αναμένει να επιστρέψει στην αγκαλιά του Θεού πατέρα του. Συγκλονιστικά ήταν τα λόγια του: «Ο Θεός μου έδωσε πολύ περισσότερα από όσα αξίζω. Από εδώ και πέρα και αύριο να φύγω από την ζωή, δεν έχω έγνοια. Ολοκλήρωσα όσα προγραμμάτισα. Για μένα ο χρόνος δεν μετρά. Καλήν απολογία ενώπιον του φοβερού βήματος του Θεού.» Οι αναφορές αυτές, δύσκολα βγαίνουν από τα στόματα πιστών και εκκλησιαστικών ταγών. Ούτε λόγος να ακούσει κανείς ανάλογα λόγια από πολιτειακούς ταγούς, οι οποίοι κατά κανόνα, θεωρούν τους εαυτούς τους αναντικατάστατους. Ο Μακαριώτατος, ήσυχος πλέον, σαν να βρίσκεται σε μια άλλη διάσταση, μίλησε για τις εγχειρήσεις τις οποίες υποβλήθηκε, αλλά και για αυτές τις οποίες προγραμματίζει να κάνει. Με χιούμορ, αλλά και χωρίς να κρύβει την πίκρα του, σχολίασε και τις ερωτήσεις Ιεραρχών σε γιατρούς, όπως ο ίδιος πληροφορήθηκε, για το πότε θα πεθάνει, τονίζοντας ότι δεν κρατεί κακία σε κανένα Ιεράρχη.

 

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος ήδη κατέγραψε μια περίοπτη θέση στο βιβλίο της ιστορίας της Εκκλησίας Κύπρου, μόνο και μόνο, γιατί αποκατάστησε το Αυτοκέφαλο της Εκκλησίας, ύστερα από οκτώ αιώνες, δημιουργώντας 17 Μητροπόλεις. Μάλιστα δέχθηκε να κατακερματίσει την δική του Αρχιεπισκοπική περιφέρεια, για την σύσταση των νέων Μητροπόλεων, εκπληκτικό γεγονός, για όσους γνωρίζουν καλά τα εκκλησιαστικά τεκταινόμενα. Μεγάλο επίτευγμα του, είναι και η ειρηνική πορεία της Εκκλησίας της Κύπρου, καθ’ όλη την διάρκεια Αρχιεπισκοπικής του διακονίας, ακόμη και στην κρίση με το Αυτοκέφαλο στην Εκκλησίας της Ουκρανίας. Ανάμεσα στα πολλά έργα τα οποία επιτέλεσε, είναι το κοινό ταμείο για τους μισθούς των Ιεραρχών και των Κληρικών, η ίδρυση της Θεολογικής Σχολής, η στήριξη εμπράκτως φτωχών και φοιτητών και το σημαντικότερο απέφυγε τον πειρασμό του νεποτισμού, δηλαδή της εμπλοκής συγγενικών του προσώπων, στην διοίκηση της Αρχιεπισκοπής. Απεμπόλησε τον τίτλο του Εθνάρχη, καταρρίπτοντας ένα μύθο αιώνων, ενώ τροποποίησε και τον καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου. Μεγάλη αρετή του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου, είναι η «ανεξικακία» του, αφού παρόλες τις επιθέσεις τις οποίες δέχθηκε και δέχεται από ορισμένα Μέσα Ενημέρωσης και πολλούς εκκλησιαστικούς και πολιτειακούς ταγούς,  ποτέ του, δεν διαμαρτυρήθηκε και ποτέ δεν «κυνήγησε» κανένα. Από εκεί και πέρα, κάθε άνθρωπος κρίνεται αφού αφήσει την τελευταία του πνοή και σίγουρα η τελική κρίση ανήκει μόνο στον Θεό.