Ένας στους τρεις με ψυχοφάρμακα

 Ένας στους τρεις με ψυχοφάρμακα

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 22/11/2020

 

Λεβεντοπαππούς ο οποίος πολέμησε σαν λιοντάρι το 1974, μιλούσε για τον τρόμο των πρώτων ημερών του πολέμου, αλλά και την αναισθησία των ημερών οι οποίες ακολούθησαν. «Τις πρώτες μέρες, είμαστε άγρυπνοι, νηστικοί και τρομαγμένοι, κοιμόμαστε και ξυπνούσαμε με το όπλο στην αγκαλιά. Όσο περνούσαν οι μέρες, κοιμούμαστε, ενώ σφύριζαν οι σφαίρες πάνω από τα κεφάλια μας, τρώγαμε μετά μανίας, ενώ δεν έλειπαν και τα «μαύρα» αστεία. Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει, λέγαμε και αρχίσαμε να φανταζόμαστε διασκεδάσεις και διακοπές». Ο πολύπειρος άνθρωπος, απολαμβάνοντας τον καφέ του, σχολίαζε με σκωπτικό τρόπο τους λεβεντομαλάκες της Λεμεσού, οι οποίοι κατέληξαν στα κελιά, διαμαρτυρόμενοι για τον κορωναϊό και ένα σωρός άλλες νεφελώδεις ιστορίες, οι οποίες κινούνται στην σφαίρα της υποψίας και του φόβου. Έλεγε: «τα παιδιά κουράστηκαν από τις απαγορεύσεις και τους παραλογισμούς των ηγετών μας, οι οποίοι μια μέρα μας λένε έτσι και την άλλη γιουβέτσι. Φτάνει να μην την πάθουν τα παιδιά, όπως πολλούς συμπολεμιστές μας, οι οποίοι τραυματίστηκαν ή έχασαν και την ζωή του, από παράτολμες ενέργειες, ή καλύτερα από λεβεντομαλακίες. Οι νέοι δεν έχουν αίσθηση του φόβου, γι’ αυτό και όλοι οι πόλεμοι γίνονται από παιδαρέλια. Όσοι γλιτώσουν, από τα σύνδρομα, μια ζωή χρειάζονται ψυχοφάρμακα, παντώς είδους.» Ακολούθησαν λίγα λεπτά σιωπής και αναπόλησης των μεταπολεμικών κρίσεων, οι οποίες συνεχίζουν να βασανίζουν σχεδόν όλους τους πολεμιστές του 1974.   

 

Η είδηση πέρασε στα ψιλά. Τα περισσότερα, με διαφορά, παραπεμπτικά στο πλαίσιο της δεύτερης φάσης του ΓΕΣΥ, ήταν σε ψυχίατρους. Κάποιοι άλλοι, στην διαδικασία αντιμετώπισης των αόρατων ψυχολογικών επιθέσεων, καταφεύγουν σε άλλους είδους ψυχοφάρμακα. Υπνωτικά, ηρεμιστικά βότανα, ναρκωτικά, μεγάλες ποσότητες ποτού, ακόμη και τεχνικές μεθόδους, με στόχο πάντα, να ηρεμήσει η ψυχή τους και να μπορέσουν να κοιμηθούν. Ο φόβος του κορωναϊού, ο φόβος των δανείων, ο φόβος της ανεργίας, ο φόβος φτώχειας και ο φόβος για το μέλλον των παιδιών, δημιούργησαν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ, το οποίο ήδη αρρώστησε πολλούς ανθρώπους. Το χειρότερο από όλα, είναι ο φόβος των νοσοκομείων, ο οποίος άφησε πολλούς αρρώστους μακριά από τους γιατρούς, αλλά και πολλούς γιατρούς να αρνούνται να εξετάσουν προσωπικά ασθενείς. Η Μαρία Κολιού,  Επίκουρη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Κύπρου και μέλος της επιδημιολογικής ομάδας, αποκάλυψε από τηλεοράσεως, ότι πολλά καρδιακά περιστατικά δεν προσήλθαν εγκαίρως στους γιατρούς, με αποτέλεσμα να επιβαρυνθεί η κατάσταση τους ή και να οδηγηθούν σε μη αναστρέψιμες καταστάσεις.

 

Μεγάλο άγνωστο, αλλά και ευλογημένο κεφάλαιο, αποτελούν οι ταπεινοί ιεράρχες και παπάδες, οι πνευματικοί πατέρες, οι οποίοι σιωπηλά έσωσαν και σώζουν χιλιάδες ανθρώπους, οι οποίοι βρίσκονται σε κατάσταση απελπισίας. Άγνωστο κεφάλαιο αποτελούν και οι προσευχές και δεήσεις αγίων ανθρώπων, οι οποίες αποτελούν την δύναμη και την παρηγοριά χιλιάδων ανθρώπων. Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, ο προφητολόγος ο οποίος επιβεβαιώνεται καθημερινώς, ανέφερε ότι ένας στους τρεις κύπριους, λαμβάνουν ένα είδος ψυχοφαρμάκων. Και συστήνει, ότι το καλύτερο ψυχοφάρμακο είναι η προσευχή και η προσέλευση στην Θεία Κοινωνία και τα άλλα Μυστήρια της Εκκλησίας. Καλό «ψυχοφάρμακο» αποτελούν οι καφετέριες και οι καφενέδες, όπου οι άνθρωποι μπορούν, πάρα πολύ φθηνά να μιλήσουν και να αλληλοστηριχθούν. Ευτυχώς ακόμη δεν έκλεισαν τις καφετέριες, όπως στο πρώτο κέρφιου, γιατί οι συνέπειες θα ήταν ακόμη πιο τραγικές.

 

Στην Κύπρο και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, απαγορεύεται η δημοσιοποίηση υποθέσεων αυτοχειρίας. Πολύ σοφά, αφού στατιστικά, η ανακοίνωση μιας αυτοκτονίας, συνοδεύεται από άλλες τρεις ή περισσότερες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου υπάρχει πάθος με τις μετρήσεις, μεταδόθηκε ότι λόγω του φόβου του κορωναϊού, οδηγήθηκαν στο απονενοημένο εγχείρημα εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι. Στην Ιαπωνία, τον Οκτώβριο, σημειώθηκε νέο ρεκόρ αυτοκτονιών, με χιλιάδες θύματα, με πρώτες στον κατάλογο τις γυναίκες. Στις Σκανδιναβικές χώρες, όπου οι αυτοκτονίες, αποτελούν τεράστιο προβλήματα, κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει.

 

Στον ακήρυκτο πόλεμο του κορωναϊού, το κομμάτι της ψυχολογίας, ευτυχώς άρχισε δειλά-δειλά, να απασχολεί τους φοβικούς και τρομολάγνους, πολιτικούς, δημοσιογράφους και γιατρούς, οι οποίοι αντιλαμβάνονται πλέον ότι κάτι δεν πάει σωστά στον αγώνα για να τιθασευτούν οι μάζες. Ο κόσμος άρχισε να περνά από το επίπεδο του φόβου, στο επίπεδο του «ό,τι γίνει ας γίνει» ή όπως αλλιώς λέγεται στα κυπριακά. Επιτέλους άρχισαν να ακούγονται και πιο ψύχραιμες φωνές, οι οποίες στηρίζονται στην επιστημονική λογική και όχι στο συναίσθημα. Όλα αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν, όσο και αν νομίζουν μερικοί ότι «λακτίζοντας σε κέντρα» κλωτσώντας σε καρφιά, θα σώσουν τάχα τον κόσμο. Έχει ο καιρός γυρίσματα για όλους και για όλα.