Μπαμπέσηδες τουρκαλλάδες

Μπαμπέσηδες τουρκαλλάδες

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 11/10/2020

 

Τι είχαμε, τι χάσαμε, στην Αμμόχωστο, ήταν η απλή απορία νεαρού, ο οποίος παρακολουθούσε τις οργισμένες αντιδράσεις παππούδων με άσπρα μαλλιά, οι οποίοι πριν 46 χρόνια, πολέμησαν και τραυματίστηκαν, για τα χώματα τα ιερά. Ο «άκαπνος» νέος απολάμβανε τον κρύο καφέ του, αντάλλαζε συνεχώς μηνύματα στο κινητό με την φιλενάδα του και κατά διαστήματα σήκωνε το κεφάλι για να ρίξει «σπόντες» στους αγαπημένους του παππούδες, οι οποίοι συχνά πυκνά τον πείραζαν για τα νεανικά τους κατορθώματα. Η κουβέντα στον καφενέ, άρχισε από την εκκένωση της πόλης το 1974 από την Εθνική Φρουρά και τους Αμμοχωστιανούς και για τα εγκληματικά ανακοινωθέντα του χουντικού τότε ΓΕΕΦ, διά του ΡΙΚ, τα οποία στοίχησαν ανθρώπινες ζωές. Η κουβέντα μετατράπηκε σε καυγά, όταν ήρθαν στο προσκήνιο, οι χαμένες ευκαιρίες για επιστροφή της πόλης, η περίφημη θεωρία περί της Αμμοχωστοποίησης του κυπριακού, τα σπουδαία «κενά» ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι αποφάσεις του μακαρίτη Σπύρου Κυπριανού, με το αμερικανοκαναδικό σχέδιο το 1978 και του μακαρίτη Τάσσου Παπαδόπουλου με το Σχέδιο Ανάν το 2004. Μετά την εκτόνωση στο κυπριακό αλαλούμ, ο καυγάς πήρε άλλες διαστάσεις, για το ποιος θα πληρώσει τους καφέδες. Εξαιρέθηκαν οι νεαροί και ανέλαβε ο χουβαρντάς της παρέας και έτσι όλοι έφυγαν ευτυχισμένοι από τον καφενέ.

 

Οι μπαμπέσηδες τουρκαλλάδες, έχουν τον στρατό, έχουν την δύναμη, παίζουν στο γήπεδο τους και κάνουν ό,τι θέλουν, ό,τι και να λένε τα ψηφίσματα και οι συμφωνίες των ηγετών. Ανοίγουν την περίκλειστη πόλη και φαίνεται ότι πλέον δεν χρειάζονται το ισχυρό διαπραγματευτικό τους χαρτί, τον μπαμπούλα του εποικισμού των Βαρωσίων, τον οποίο πρόβαλλαν κάθε φορά που πήγαινε κάτι στραβά στις διαπραγματεύσεις. Το παιγνίδι παίζεται πλέον σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο, είναι πολύ «χοντρό» και φαίνεται ότι χάνεται και η αξία μιας πόλης φάντασμα. Ο ιστορικός κανόνας λέει, ότι την ιστορία την γράφουν οι νικητές, το δίκιο ανήκει στους ισχυρούς και οι αυτοκρατορίες και τα κράτη διαλύονται εκ των έσω, όταν δεν μπορούν να θρέψουν τους υπηκόους τους. Χάσαμε τον πόλεμο το 1974, ό,τι και να λέμε για προδοσίες και το μόνο που φαίνεται ότι υλοποιείται εδώ και 46 χρόνια, είναι τα λόγια του μακαρίτη Ραούφ Ντενκτάς, ότι το κυπριακό θα λυθεί, όταν περάσουν τρεις γενιές. Οι πρόσφυγες οι οποίοι γεννήθηκαν στα κατεχόμενα πεθαίνουν ο ένας μετά τον άλλο και ο χρόνος έρχεται να λύσει τον γόρδιο δεσμό του κυπριακού και να διαλύσει τα κούφια λόγια τα μεγάλα ηγετών και ηγετίσκων. Εξάλλου όπως λένε και κοινωνιολόγοι, πατρίδα είναι ο τόπος, όπου ο άνθρωπος έζησε τα πρώτα έξι χρόνια της ζωή του.

 

Το τελευταίο επεισόδιο στο σίριαλ της Αμμοχώστου, γράφηκε τον Μάιο του 2014, έφθασε στην Κύπρο, ο τότε αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και σημερινός υποψήφιος για την προεδρία της Αμερικής, Τζο Μπάϊντεν. Οι πληροφορίες έλεγαν ότι είχε συμφωνήσει με την Άγκυρα να προβεί σε ανακοίνωση για την παραχώρηση της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου στα Ηνωμένα Έθνη, ώστε να μπορέσουν να επιστρέψουν οι νόμιμοι ιδιοκτήτες τους. Ωστόσο την τελευταία στιγμή, λέγεται, άλλαξε γνώμη η Τουρκία και ακολούθησαν τα τραγελαφικά, με τον τότε ηγέτη των τουρκοκυπρίων Ντερβίς Ερογλου, να αφήνει τον Μπάιντεν να περιμένει στο αυτοκίνητο για αρκετά λεπτά, έξω από την κλειστή πόρτα της λεγόμενης προεδρικής κατοικίας στην κατεχόμενη Λευκωσία. Τότε θεωρήθηκε μεγάλη προσβολή, αλλά δεν ίδρωσε κανενός το αυτί του.

 

Στο ίδιο έργο θεατές και σήμερα, οι πάντα ευκολόπιστοι και πάντα εξαπατημένοι πρόσφυγες, οι οποίοι φεύγουν από τον μάταιο τούτο κόσμο, με τον καημό της επιστροφής, στα σπίτια που γεννήθηκαν. Οι συσκέψεις και οι υποσχέσεις των ταγών της Κύπρου και όλη της οικουμένης, για κυρώσεις και τιμωρίες των κατακτητών, δεν φαίνεται να πείθουν πλέον κανένα νουνεχή. «Κούφια λόγια και αναβολές». Το μόνο το οποίο έμεινε για να ελπίζει κάποιος και να μην καταρρακωθεί ψυχολογικά και σωματικά, είναι οι προφητείες και η βεβαιότητα της θεία δίκη, έστω και αν δεν έχουν χρονοδιαγράμματα. Όπως λέει και ο αλάθητος λαός εμπειρικά: «το μόνο σίγουρο είναι ότι όλα εδώ πληρώνονται».