Πράσινες αμαρτίες

Πράσινες αμαρτίες

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 16/2/2020

Πριν μερικές δεκαετίες, τα παιδιά, μάζευαν γυάλινα μπουκαλάκια μαύρης μπογιάς, μπύρας και αναψυκτικών και τα αντάλλαζαν με γλειφιτζούρια, μπισκοτάκια και καραμέλες, στα διάφορα μπακάλικα. Παλαιότερα τα παιδιά μάζευαν αυγά και τα αντάλλαζαν με παγωτά. Τα χρόνια πέρασαν, ήρθε πλούτος στον τόπο και χάθηκε αυτή η πρακτική, η οποία στο τέλος της ημέρας, ήταν και πολύ καλή μορφή ανακύκλωσης. Στην πλούσια Γερμανία, οι «κουτόφραγκοι» εκσυγχρόνισαν και αυτοματοποίησαν την καλή αυτή πρακτική. Σε όλες τις υπεραγορές υπάρχουν μηχανές, στις οποίες τοποθετείς πλαστικά μπουκάλια, μπουκάλια μπύρας, αναψυκτικών και άλλων ποτών και πιστώνεται με ανάλογο ποσό, η πιστωτική σου κάρτα. Η ίδια πρακτική ακολουθείται για τις μπαταρίες, τα ηλεκτρικά και τα άλλα ανακυκλώσιμα είδη.

Στην Κύπρο, όλοι θέλουν τα «άχρηστα» μπουκάλια, μπαταρίες, πλαστικά και χαρτιά, αλλά χωρίς να πληρώνουν ούτε ένα σεντ, σε αυτό τον οποίο μαζεύει αυτά τα «άχρηστα» προϊόντα. Μάλιστα κάποιοι ανακάλυψαν και την συλλογή των πωμάτων των πλαστικών μπουκαλιών, ώστε τάχα να αγοράζονται αναπηρικά αμαξίδια. Πολύ σωστά βρήκε ο Πρόεδρος των Παραπληγικών ο Δημήτρης Λαμπριανίδης και επέκρινε την πρακτική, αφού το κράτος παρέχει δωρεάν αμαξίδια σε όλους τους ανάπηρους. Η ίδια ιστορία με τα ρούχα ανακύκλωσης, τα οποία δεν καταλήγουν σε άτομα τα οποία έχουν ανάγκη, αλλά εξάγονται και πωλούνται στο εξωτερικό. Δηλαδή είναι καθαρά εμπορικές πράξεις. Ο κοσμάκης νομίζει ότι τα ρούχα καταλήγουν σε φτωχούς, όπως συνέβαινε το 1974, με τα ρούχα των προσφύγων.

Το τελευταίο διάστημα δημιουργήθηκαν, με δαπάνες πολλών εκατομμυρίων, τα λεγόμενα πράσινα σημεία, δηλαδή χώροι στους οποίους οι πολίτες μπορούν να απορρίπτουν κλαδέματα, έπιπλα, ηλεκτρικές συσκευές και άλλα μεγάλα αντικείμενα. Ωστόσο κανείς από τους αρμόδιους δεν απάντησε μέχρι σήμερα στο απλό ερώτημα. Πως ο πολίτης θα μεταφέρει τα κλαδέματα, πως θα μεταφέρει τον παλιό καναπέ του, πως θα μεταφέρει άλλα άχρηστα αντικείμενα, τα οποία στο παρελθόν μάζευαν τα Δημαρχεία και οι Τοπικές Αρχές. Μία επιλογή είναι η ενοικίαση ειδικού κάδου, μια άλλη είναι η αγορά υπηρεσιών φορτηγού αυτοκινήτου, λύσεις με κόστος εκατοντάδων ευρώ. Μια άλλη λύση, είναι να βρεις ένα γνωστό με διπλοκάμπινο, μόνο που και αυτά είναι είδος προς εξαφάνιση σήμερα.

Η νέα καλή μας Επίτροπος Περιβάλλοντος Κλέλια Βασιλείου, μιλούσε πρόσφατα στο Τρίτο του ΡΙΚ, για την ενοχοποίηση των συμπεριφορών για την καθαριότητα, για την ανάγκη ανάπτυξης συνείδησης στους πολίτες και άλλες πολύ σοφές κουβέντες. Ωστόσο το μόνο που δεν απάντησε ήταν στο απλό ερώτημα της δημοσιογράφου Πόλας Σπόντας, πως θα μεταφέρει τον παλιό καναπέ του, ένας πολίτης στα πράσινα σημεία. Την ίδια ώρα στην «Πρωινή Ενημέρωση» της τηλεόρασης του ΡΙΚ η δημοσιογράφος Σωτηρούλα Χριστοφίδου παρουσίαζε το άθλιο θέαμα με την απόρριψη σκουπιδιών έξω από ένα πράσινο σημείο στην Λεμεσό. Μας έδειξε και τα ωράρια λειτουργίας του σημείου, τα οποία είναι για μερικές μόνο πρωινές ώρες. Κάπου υπάρχει λάθος στην όλη προσέγγιση και σίγουρα οι πολίτες δεν έχουν τόσο πολλά χρήματα για να μεταφέρουν τα μεγάλα αντικείμενα στα πράσινα σημεία.

Πριν αρκετούς μήνες, η ευκολότερη λύση για να απαλλαγεί κάποιος από ένα παλιό καναπέ, από ένα παλιό ψυγείο, από μια παλιά κουζίνα, ή οτιδήποτε άλλο μεγάλο αντικείμενο, ήταν να αφήσει τα αντικείμενα έξω από το σπίτι του. Περνούσαν διάφοροι, συνήθως αλλοδαποί, με φορτηγά και τα έπαιρναν. Τότε ήταν και οι πολλές καταγγελίες, ότι έκλεβαν καλώδια, πώματα υπονόμων και άλλα μεγάλα αντικείμενα από υπό κατασκευές οικοδομές. Σήμερα με ένα μαγικό μάλλον τρόπο, τερματίστηκε και αυτή η πρακτική. Αποτέλεσμα είναι να γεμίζουν οι γωνιές των δρόμων με άχρηστα αντικείμενα, ή οι «δράστες» να τοποθετούν τα άχρηστα τους σε διπλανές οικοδομές. Αποτέλεσμα είναι να αρχίζουν καυγάδες και καταγγελίες στους τοπικούς άρχοντες. Η πιο απλή λύση είναι να αναλάβουν την ευθύνη οι τοπικές αρχές και μια φορά τον μήνα, σε ημερομηνίες οι οποίες θα ανακοινώνονται, να μαζεύουν τα μεγάλα αντικείμενα. Ακόμη καλύτερο θα ήταν να αναλάβει μια ιδιωτική εταιρία και η πληρωμή της, να ήταν η χρήση των αντικειμένων. Λύσεις υπάρχουν, φτάνει να υπάρχει καλή θέληση και κοινή λογική, η οποία τελικά δεν είναι ποτέ κοινή.