Η μάνα με τα επτά παιδιά

Η μάνα με τα επτά παιδιά

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26/1/2020

«Κάθε φτωχός και η μοίρα του», συνηθίζουμε να λέμε μοιρολατρικά. Άραγε ποιος φταίει τελικά, για την δολοφονία της νεαρής μάνας με τα επτά παιδιά από την Συρία, η οποία κατακρεουργήθηκε στην Πάφο. Ένας άρρωστος πατέρας, σκότωσε την μάνα των παιδιών του, παρά τις αποφάσεις των δικαστηρίων και την φροντίδα του Τμήματος Ευημερίας. Άλλη μια τραγωδία, η οποία ήδη περνά στην λήθη. Οι μόνοι οποίοι θα συνεχίσουν να υποφέρουν και να βασανίζονται θα είναι σίγουρα τα ορφανά παιδιά. Το σύστημα απέτυχε, όπως και αν δει κάποιος την όλη υπόθεση, όσες δικαιολογίες και αν διατυπώνουν οι υπεύθυνοι. Οι αποφάσεις των δικαστηρίων, να μην πλησιάζει ο φονιάς πλέον, της οικογένεια του, δεν υλοποιήθηκαν. Το Τμήμα Ευημερίας, το οποίο παρακολουθούσε το δράμα, δεν κατάφερε να αποτρέψει τα χειρότερα.

Στους καφενέδες και τις ρίμες των χωριών και των πόλεως, πολλοί ήταν οι «ευυπόληπτοι» πολίτες, οι οποίοι έβγαλαν «φαρμάκι» και έλεγαν: «τι γύρευαν στην Κύπρο. Γιατί δεν έμειναν στην Συρία. Ήρθαν για να παίρνουν επιδόματα και σπίτια». Φυσικά κανείς δεν λέει ότι οι άνθρωποι αυτοί, έφυγαν από την πατρίδα τους, για να γλιτώσουν από τον πόλεμο, για να έχουν μια καλύτερη ζωή για τα παιδιά τους, ότι πούλησαν ότι είχαν και δεν είχαν για να φθάσουν στο νησί και ότι ενδεχομένως να πρόσφεραν και στην κυπριακή οικονομία με την εργασία τους και ίσως με τις οικονομίες τους. Τώρα όμως τι γίνεται. Άραγε σήμερα η κυπριακή πολιτεία θα φροντίζει τα παιδιά της αδικοχαμένης μάνας ή θα τα στείλει από εκεί που ήρθαν, για να χαθούν στο χάος της Συρίας; Πάντως η συνείδηση ακόμη και των «ευυπόληπτων» πολιτών, δεν αντέχει να χαθούν τα παιδιά και να καταλήξουν στα αζήτητα.

Οι μεγάλες χώρες της Ευρώπης, Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία, Βέλγιο και άλλες χώρες, εδώ και πολλά χρόνια δέχονται αλλοδαπούς, με εξειδικευμένες γνώσεις και ικανότητες και τους βάζουν να εργάζονται σε εργοστάσια και σε άλλες εργασίες, στις οποίες δεν καταδέχονται να εργαστούν οι ντόπιοι. Επιπλέον εκπαιδεύουν τους αλλοδαπούς και τους μαθαίνουν και την γλώσσα της χώρας τους, με στόχο πάντα να μπορέσουν να ενταχθούν στην κοινωνία. Ακόμη υπάρχουν και πολλές μελέτες, οι οποίες λένε ότι για να στηριχθούν τα συνταξιοδοτικά συστήματα, θα πρέπει να αυξηθεί κατά πολλά εκατομμύρια ο πληθυσμός, είτε με νέες γεννήσεις, είτε με έλευση αλλοδαπών, ώστε να έχουν έσοδα τα ταμεία.

Στην Κύπρο εδώ και δεκαετίες, μάθαμε να έχουμε «δούλες» από ασιατικές και όχι μόνο χώρες, χωρίς κανείς να διαμαρτύρεται, εκτός κάποιων εξαιρέσεων. Ωστόσο όταν πάει κάτι στραβά, τότε έρχεται στην επιφάνεια ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία και τα άλλα πάθη, τα οποία κρύβουμε ως «ευυπόληπτοι» πολίτες στα βάθη της ψυχής μας, όσο και αν λέμε ότι είμαστε πολιτισμένοι και φιλάνθρωποι. Αυτές τις μέρες ήρθε ξανά στην επιφάνεια, το δράμα των ξένων φοιτητών σε κολλέγια, κυρίως από το Νεπάλ  και την Ινδία. Οι άνθρωποι πληρώνουν τις οικονομίες μιας ζωής, για να εγγραφούν σε ένα κολλέγιο και το μόνο που φαίνεται ότι κάνουν, είναι να μην φοιτούν και να εργάζονται σε διάφορες «υποτιμητικές» δουλειές. Άσε τις ιστορίες με εικονικούς γάμους, οι οποίες μας κάνουν ρεζίλι διεθνώς. Αλλά όλα εδώ πληρώνονται, όσο και αν ξεχάσαμε τι υπέφεραν οι γονιοί μας στις ξενιτιές, πριν μερικές δεκαετίες. Όσο και αν νομίζουμε σήμερα, ότι είμαστε αναντικατάστατοι. Και όσο και αν ξεχάσαμε ότι η ιστορία κάνει κύκλους και εκτός από πλούτη, υπάρχει και η φτώχεια.