Η μοναξιά της οθόνης

Η μοναξιά της οθόνης

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 29/12/2019

Η παρέα του καφενέ, απολάμβανε τους σκέτους κυπριακούς καφέδες και κάποιοι τα φραπέ με γάλα. Τα χαζολογήματα εναλλάσσοντας με φιλοσοφικές ενατενίσεις και όλα περιστρέφονταν γύρω από πραγματικές ιστορίες της ζωής, άλλοτε δραματικές, άλλοτε κωμικές και συνήθως αυτοβιογραφικές. Το βλέμματα της παρέας, μοιραία έπεσαν στο διπλανό τραπέζι, με τους λεβέντες φοιτητές και τις λυγερόκορμες φοιτήτριες. Πλάσματα όλο ζωή και ομορφιά. Αλλά στο τραπέζι, επικρατούσε μια περίεργη σιγή και τα κεφάλια όλων των νέων, ήταν καρφωμένα στα κινητά τηλέφωνα.

Όλοι κινούσαν μανιακά τα δάκτυλα στην οθόνη και κατά διαστήματα έγραφαν μηνύματα και με τα δύο χέρια. Κανονική γραφομηχανή. Οι μεγαλύτεροι της παρέας χαμογελούσαν, μάλλον με θλίψη και άρχισαν να λένε ιστορίες από την δική τους νιότη. Τότε που δεν σταματούσε το γέλιο, τότε που δεν σταματούσαν τα πειράγματα και τα ανέκδοτα, τότε που οι κοπέλες ήταν «εικονίσματα» τότε που οι ανείπωτοι πόθοι ήταν ασίγαστα πάθη. Αλλά τότε, ένα βλέμμα άξιζε ένα κόσμο και ένα άγγιγμα κατέβαζε τα άστρα στην γη.

Σήμερα η γοητεία των ματιών και το χάδι της ευτυχίας, αντικαταστάθηκαν από την γοητεία της τεχνολογίας και την μοναξιά της οθόνης. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ανέφερε πριν μερικές μέρες: «Η αγάπη είναι πάντοτε μία συγκεκριμένη σχέσις με συγκεκριμένα πρόσωπα, είναι ζώσα συνύπαρξις, συνομιλία, συνεργασία. Δεν ευδοκιμεί ως μία αφηρημένη επικοινωνία εις τον κυβερνοχώρον, ως ανταλλαγή ηλεκτρονικών μηνυμάτων και εικόνων. Το «αφηρημένον» και «διαδικτυακόν» ψύχει την κοινωνίαν και την αγάπην».

Τι θα πει άραγε σήμερα ο σπουδαίος συνθέτης Μιχάλης Γκανάς, ο οποίος έγραψε το περίφημο τραγούδι: «Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια / που θυμάσαι και θυμάμαι / τίποτα δε χάθηκε ακόμα / όσο ζούμε και πονάμε / χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια / μόνο τρόπο να κοιτάνε…» Σίγουρα τίποτα δεν χάθηκε ακόμη, όσο και αν πολλαπλασιάζονται τα ψυχολογικά και τα ψυχιατρικά προβλήματα, όσο και αν ο άνθρωπος πονά. Τελικά και ο πόνος είναι σωτήριος, όχι μόνο για τον Θεό, αλλά και για τους ανθρώπους, οι οποίοι επιτέλους μπορούν και επικοινωνούν, έστω και στα δύσκολα. Εξάλλου ευτυχία είναι το άγγιγμα της ψυχής, η διασταύρωση των βλεμμάτων και το απαλό χάδι. Τα άλλα όλα είναι εικονικά και ψεύτικα.

«Δυο πόρτες έχει η ζωή, άνοιξα μια και μπήκα, σεργιάνισα ένα πρωινό, κι ώσπου να 'ρθει το δειλινό από την άλλη βγήκα», λένε οι φοβεροί κλασικοί πλέον στίχοι της Ευτυχίας Παπαγιανοπούλου. Αυτές τις μέρες, ο χρόνος κάνει νοερά μια στάση, με το κομβικό νούμερο 2020 μπαίνει στην καθημερινότητας μας. Μοιραία, είτε το θέλουμε είτε όχι, στιγμιαία, κάνουμε και εμείς μια στάση στην ζωή, μοιραία αναστοχαζόμαστε το χθες και ονειροπολούμε το αύριο. Όσο και όλα τριγυρίζουνε γύρω από το facebook το twitter και το instagram. Όσο και αν «μια αστραπή η ζωή μας… μα προλαβαίνουμε» όπως είχε πει και ο μέγας, αλλά και πολύ πονεμένος, ο Νίκος Καζαντζάκης.

Οι ψυχές και κορμιά δεν ειρηνεύουν με τα «ναρκωτικά» της τεχνολογικής εικονικής φαντασίωσης, αλλά ούτε και με την τεχνητή νοημοσύνη, η οποία μετατρέπει την φαντασία σε πραγματικότητα. Τα κορμιά και οι ψυχές χαίρονται και αγάλλονται μόνο όταν τα βλέμματα των ανθρώπων διασταυρώνονται, όταν τα λόγια θερμαίνουν τις ψυχές και όταν τα σώματα ενώνονται και μεταρσιώνουν την αγάπη. Ένας καλός λόγος, μια όμορφη συνάντηση και ένα γλυκό χαμόγελο, αρκούν για να αναχθεί ο άνθρωπος σε σφαίρες ευτυχίας. Ο σπουδαίος Διονύσης Τσακνής, έγραψε και τραγούδησε το μοναδικό: «Ώρες σιωπής και χάνομαι στο άσπρο των ματιών σου / Ας ήτανε να κράταγες στιγμούλα μου στο χρόνο / Μα εμένα τη στιγμούλα μου πίσω ποιος θα μου φέρει / Εγώ ότι αγάπησα σε 'κείνη το χρωστώ...»  Όλα αλλάζουμε και όλα ίδια μένουν, αν δεν τέμνονται και αν δεν ανάγονται στην συνάντηση, στο αντάμωμα, στο άγγιγμα των ψυχών και των σωμάτων.