Η άδεια ανακοίνωση του Βερολίνου

Η άδεια ανακοίνωση του Βερολίνου

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 1/12/2019

«Πάλαι επεριπαίξαν μας, τούτοι οι αμπάλατοι..» ήταν η πρώτη φράση ενός πρόσφυγα τρίτης ηλικίας, μόλις έμαθε για τα αποτέλεσμα της τριμερούς, του δείπνου στο Βερολίνο, μεταξύ Αντόνιο Γκουτέρες, Νίκου Αναστασιάδη και Μουσταφά Ακκιντζί. Ο πονεμένος άνθρωπος, ο οποίος απολάμβανε τον καφέ του, στον φθινοπωρινό ήλιο, συνέχισε με ακατανόμαστες φράσεις «γι’ αυτούς που μας τα κάναν και γι’ αυτούς που μας έφεραν τους Τούρκους».  Ο γραμματιζούμενος της παρέας του καφενέ, πονεμένος πρόσφυγας και αυτός, άρχισε να μιλά για τον παντοδύναμο Ταγίπ Ερτογάν, τον Πρόεδρο της Τουρκίας, ο οποίος κατάφερε να «παίζει στα δάκτυλα του» τους Αμερικανούς, τους Ρώσσους και τους Ευρωπαίους. Και διερωτήθηκε τι μπορεί να απαιτήσει ο Ερντογάν, για να συναινέσει στην λύση του κυπριακού.

Μέσα σε όλα αυτά, ο Νίκαρος συνάντησε τον Μουσταφά, παρέα με τον Αντόνιο, στο πολυτελέστατο ξενοδοχείο του Βερολίνου, το οποίο έχει φόντο την πύλη του Βρανδεμβούργου. Έφαγαν, ήπιαν, τα είπαν, χωρίς να «σπάσει μύτη» και χωρίς να καταλάβει κανείς, γιατί έγινε τόσος ντόρος, για μια «άδεια» ανακοίνωση. Ήταν ένα απλό ευχολόγιο, χωρίς ουσία και χωρίς ούτε μια απόφαση, ούτε για ήσσονος σημασίας θέματα. Η μεγάλη πλάκα, ήταν στις έκτακτες και όχι μόνο, εκπομπές των καναλιών, οι οποίες παρουσίαζαν το μεγάλο γεγονός, δηλαδή μια άδεια ανακοίνωση, η οποία προαναγγέλθηκε εδώ και πολλές βδομάδες.

Πάντως αυτός ο οποίος σκέφτηκε να απαγορεύσει τα τηλεοπτικά πλάνα της συνάντησης και έβαλε τους τρεις συνδαιτημόνες να φωτογραφηθούν, καθήμενοι αραχτοί στον καναπέ και πίσω τους να αχνοφαίνεται η πύλη του Βρανδεμβούργου, η οποία κάποτε χώριζε μια πόλη και δύο κόσμους, ήταν σπουδαίος και πολύ έξυπνος επικοινωνιολόγος. Περιέγραψε με τον καλύτερο τρόπο, την ιστορία του κυπριακού. Όλοι «αραχτοί και λάιτ» στο κάδρο και από πίσω να αχνοφαίνεται το απατηλό όνειρο της λύσης του κυπριακού. Για 45 χρόνια, όλοι οι ταγοί του τόπου και από τις δύο πλευρές του οδοφράγματος, λένε ότι το κυπριακό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Κύπρο, αλλά επί της ουσίας, όλοι προτιμούν τον καναπέ της καλοπέρασης.

Το 1974, λίγους μήνες μετά την καταστροφή της Κύπρου, ο ταπεινωμένος Μακάριος, πριν επιστρέψει στην Κύπρο, μετέβη στην Αθήνα, για να συναντήσει τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή. Τότε λέγεται, αποφασίστηκε η προώθηση της ομοσπονδίας, κάτι που ήθελαν και οι Τούρκοι. Ακολούθησε η ανταλλαγή πληθυσμών και ο διασκορπισμός των προσφύγων σε διάφορους συνοικισμούς, ώστε να διαλυθούν οι κοινωνικοί δεσμοί και τα πάθη μεταξύ Μακαριακών και Γριβικών. Σε αυτή την καθοριστική συνάντηση λέγεται ότι αποφασίστηκε η απομάκρυνση του κυπριακού από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, ώστε να προχωρήσει ο διάλογος με τους Τούρκους. Ο Καραμανλής συναντήθηκε με τους διευθυντές των εφημερίδων, κάτι που φαίνεται ότι δεν έγινε ποτέ στην Κύπρο. Ακολούθησαν οι συμφωνίες κορυφής, ακολούθησε η περίφημη πρωτοβουλία του Αμερικανού Κλάρκ Κλίφορντ, η εξαπάτηση και η επίδοση του χάρτη, μόνο από ελληνοκυπριακής πλευράς και ο θάνατος του Μακαρίου.

Από τότε το κυπριακό, πέρασε σε μια κατάσταση παρατεταμένου τέλματος και κινείται κυρίως σε επικοινωνιακό επίπεδο και ολιγότερο σε επίπεδο ουσίας. Δημιουργήθηκαν οι πολιτικοί του κυπριακού, οι διπλωμάτες του κυπριακού, οι δημοσιογράφοι του κυπριακού, τα κανάλια και οι εφημερίδες του κυπριακού και γενικά επαγγελματίες του κυπριακού, οι οποίοι συνήθως κάλυπταν την διαφθορά και τις οικονομικές απάτες, υπό πέπλο του εθνικού ζητήματος. Τα χρόνια πέρασαν, η πλειοψηφία των προσφύγων οι οποίοι γεννήθηκαν στα κατεχόμενα πέθαναν και μοιραία οι νέοι πολιτικοί και οι νέες γενιές, απελευθερωμένοι από τα πάθη του παρελθόντος, σκέφτονται με την λογική της «πούγκας», όπως κάθε «κανονικός» άνθρωπος. Οι νέοι δημοσιογράφοι, σκέφτονται με την λογική των «φύλλων» της τηλεθέασης και των «κλικ» στο διαδίκτυο και διαπιστώνουν ότι το πάθος του κυπριακού, πλέον δεν πουλά. Τώρα αν θα οδηγηθούμε σε νέες χαμένες πατρίδες ή σε μια λύση του κυπριακού, στη βάση των οικονομικών συμφερόντων του φυσικού αερίου, είναι κάτι το οποίο θα δείξει ο χρόνος. Πάντως το μόνο σίγουρο, είναι ότι πλέον οι πολίτες, σκέφτονται πολύ διαφορετικά από τους πολιτικούς. Και σίγουρα δεν γνοιάζονται για άδειες ανακοινώσεις.