Στο εκκρεμές των αρίστων
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 2/6/2019
Στο εκκρεμές μεταξύ των "άριστων των αρίστων της Δεξιάς"
και των "μηδενικών της Αριστεράς" στη μέση σίγουρα βρίσκονται οι
μέτριοι του ενδιάμεσου χώρου, οι οποίοι τελικά επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ο
οποίος θέλει τον κόσμο να κυβερνάται, από τους μέτριους ή καλύτερα από αυτούς
οι οποίοι ξέρουν καλύτερα τον τρόπο. Η Κύπρος σίγουρα δεν θα μπορούσε να
αποτελέσει εξαίρεση του κανόνα και τα αποτελέσματα των εθνικών και οικονομικών
καταστροφών, επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Ο μέγιστος των τραγωδών, ο
Σοφοκλής, στην "Αντιγόνη" είπε το περίφημο "Αρχή άνδρα δείκνυσι". Δηλαδή βάζει
στο στόμα του Κρέοντα την περίφημη ρήση, ότι η εξουσία αποκαλύπτει τον
πραγματικό χαρακτήρα του άνδρα. Πιο απλά οι άξιοι, αποκαλύπτονται στα δύσκολα
και φανερώνονται αν είναι ηγέτες ή απλά τζάμπα μάγκες. 
Οι ψίθυροι από κακεντρεχείς και άλλους μικρόψυχους ανθρώπους,
για την ποιότητα των ευρωβουλευτών, οι οποίοι εξελέγησαν ή επανεξελέγησαν,
κυκλοφορούν είτε από στόμα σε στόμα, είτε μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Πίσω
από τα πικρόχολα σχόλια, βρίσκονται κατά κανόνα οι χαμένοι, οι οποίοι μέσα από
την πίκρα της αποτυχίας τους, θυμούνται παλιές αμαρτίες, λες και υπάρχει κανείς
αναμάρτητος σε αυτό τον κόσμο, ώστε να "θέσει πρώτος τον λίθο". Όλοι
οι εκλεγμένοι ηγέτες, σε όποιο επίπεδο και αν βρίσκονται, δικαιούνται μια πρώτη
ευκαιρία, δικαιούνται να κάνουν και κάποια λάθη, φτάνει αυτά τα λάθη να μην
είναι καταστροφικά. Η ιστορική εμπειρία δεικνύει ότι "άριστοι των
αρίστων" κατάντησαν οι χειρότεροι εφιάλτες του ελληνισμού, αλλά και του
κόσμου, ενώ μέτριοι και άσημοι, αναδείχθηκαν σε μέγιστους ευεργέτες της
οικουμένης. Ιστορικές συγκυρίες, κοινωνικές ανάγκες, αλλά και "τύχη αγαθή"
διαμορφώνουν συνθήκες, οι οποίες υπερβαίνουν τις προσδοκίες και αναδεικνύουν
άγνωστες ικανότητες των ηγετών. Εξάλλου "όταν ο άνθρωπος σχεδιάζει ο Θεός
γελά" και αυτό δεν ισχύει μόνο σε προσωπικό επίπεδο, αλλά ισχύει και σε
συλλογικό.
Η εξουσία αποτελεί το ισχυρότερο αφροδισιακό και για χάρη της,
κάποιοι πατούν επί πτωμάτων, για να ανέλθουν, πριν καταστούν και οι ίδιοι
πτώματα.
Η εξουσία δεν είναι μόνο η πολιτική, αλλά εξουσία είναι και η
οικονομική και η κοινωνική και η ψυχολογική, ακόμη και η θρησκευτική εξουσία.
Τα παραδείγματα ανθρώπων οι οποίοι θυσίασαν, την ζωή, το σώμα, την περιουσία
τους, ακόμη και την ψυχή τους για την εξουσία, δεν είναι σπάνια. Με καλύτερο
παράδειγμα τον τραγικό φιλοχρήματο Μίδα, ο οποίος ότι άγγιζε γινόταν χρυσάφι,
ακόμη και την αγαπημένη του κορούλα. Βεβαίως, τίποτα στη ζωή, δεν είναι άσπρο ή
μαύρο, ούτε μόνο καλό ή κακό, αλλά όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Έτσι και
η άσκηση της εξουσία, μπορεί να καταστεί, είτε μέσο προσφοράς προς τους
ανθρώπους, είτε μέσο εκμετάλλευσης των ανθρώπων. Σε αυτό το εκκρεμές,
πρωταγωνιστές μπορεί να είναι είτε οι άριστοι, είτε τα μηδενικά, είτε ακόμη και
οι μέτριοι, οι οποίοι στατιστικά έχουν το μεγαλύτερο ποσοστό άσκησης εξουσίας.
Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, «φιλοκαλούντες γαρ μετ’ ευτελείας
και φιλοσοφώντας άνευ μαλακίας» μελέτησαν όσο κανείς άλλος, το πολιτικό
γίγνεσθαι και καθιέρωσαν την κλήρωση, ως τρόπο ανάδειξης σε πολλά αξιώματα του
δημοσίου. Συνήθως οι πολίτες, εξέλεγαν ένα μικρό αριθμό υποψηφίων, συνήθως τρία
άτομα και ακολουθούσε η κλήρωση ανάμεσα στους υποψηφίους, ανάμεσα στους
άριστους. Η πρακτική αυτή ακολουθείται στις περισσότερες Ορθόδοξες Εκκλησίες,
για την εκλογή των Επισκόπων, Μητροπολιτών, Αρχιεπισκόπων ακόμη και Πατριαρχών.
Η Εκκλησία της Κύπρου, εφαρμόζει εν μέρει αυτόν τον κανόνα, αφού στη θέση της
κλήρωσης, τοποθέτησαν την σοφία της Ιεράς Συνόδου. Με τον τρόπο αυτό και οι
αρχαίοι ημών πρόγονοι και οι εκκλησιαστικοί ταγοί, αντιμετωπίζουν τους
"σατανικούς" φανατισμούς, οι οποίοι οδηγούν στην καταστροφή, χωρών,
λαών, κοινωνιών, ακόμη και οικογενειών. Το σημαντικότερο όμως όλων, είναι ότι
«ουδείς δεν είναι αναντικατάστατος» και ίσως είναι αυτό που σώζει τελικά τον
κόσμο και τον άνθρωπο.
Σχόλια