Τζάμπα μάγκες

Τζάμπα μάγκες

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 7/4/2019

Νεοϋορκέζος έλεγε πρόσφατα ότι το μαρτύριο μας, δεν ήταν μόνο η τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 στους δίδυμους πύργους και οι εκατόμβες θυμάτων, αλλά και οι συνεχείς συναγερμοί οι οποίοι ακολούθησαν την επίθεση. Τις πρώτες βδομάδες, τους πρώτους μήνες, ακόμη και τα πρώτα χρόνια, μετά την επίθεση, ζούσαμε συνεχώς σε μια συνεχόμενη ψυχολογική τρομοκρατική επίθεση. Οι φήμες για νέες επιθέσεις ήταν καθημερινές, ενώ κάθε μας κίνηση στην πόλη, ήταν και μια περιπέτεια. Οι σειρήνες ούρλιαζαν συνεχώς, ενώ οι άντρες των δυνάμεων ασφαλείας, δημιουργούσαν ένα φοβητσιάρικο σκηνικό. Ανάλογες περιγραφές μπορούσε να ακούσει κάποιος από τους Βρυξελιώτες, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο αεροδρόμιο και το μετρό της πόλης 22 Μαρτίου το 2016. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν εργαζόμενοι στις Βρυξέλλες οι οποίοι δεν μπαίνουν στο μετρό, ενώ αρνούνται να επισκεφθούν την κεντρική πλατεία και τους πολυσύχναστους οδούς της πόλης.

Στην Κύπρο τις τελευταίες ημέρες είδαμε τους «τζάμπα μάγκες», να κάνουν φάρσες, να αδειάζουν τα πολυκαταστήματα της Λεμεσού και της Πάφου, να αναβάλλεται πτήση αεροσκάφους και να εκκενώνεται το καζίνο της Λευκωσίας. Και όλα αυτά λίγες μέρες μετά την φάρσα σε σχολείο της Λευκωσίας. Την νύμφη πλήρωσε η Αστυνομία, η οποία έτρεχε και φυσικά ο κοσμάκης, ο οποίος πανικοβλήθηκε και μόνο με την σκέψη ότι μπορούσε να ανατιναχτεί την ώρα κατά την οποία διασκέδαζε και περπατούσε ανέμελος. Η σκέψη και μόνο προκαλεί τρόμο, πόσο μάλλον να αποκλειστείς στο αυτοκίνητο από την Αστυνομία, η οποία έκλεισε τους δρόμους και πολύ σωστά έκανε, μέχρι να ολοκληρωθούν οι έρευνες.

Οι ανεγκέφαλοι σίγουρα γελούν όταν αναστατώνουν κόσμο και κοσμάκη. Την ίδια λογική ακολουθούν και οι οδηγοί αγωνιστικών μοτοσυκλετών, ή παλιών αυτοκινήτων, όταν μαρσάρουν δαιμονισμένα τις μηχανές τους, στους δρόμους των πόλεων. Η καλύτερη τιμωρία όλων αυτών είναι σίγουρα η απαξίωση και η σιωπή γύρω από τα «κατορθώματα» τους. Οι ειδικοί επισημαίνουν τον κίνδυνο μιμητισμού, δηλαδή η δημοσιοποίηση τέτοιων ενεργειών, προκαλεί αρρωστημένα αισθήματα, κάποιων άλλων «πονεμένων» ανθρώπων, οι οποίοι στην προσπάθεια τους, να κερδίσουν «πέντε λεπτά δημοσιότητας» καταφεύγουν σε ανάλογες φάρσες, είτε για να αποφύγουν κάποιες ευθύνες, είτε για να παινευτούν αργότερα στους φίλους τους, τα κατορθώματα τους. Σε αυτό το επίπεδο σημαντικότατος είναι και ο ρόλος των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία δεν πρέπει να αποτελούν άθελα τους, το «σκαμνάκι» των ανεγκέφαλων. Θα πρέπει να ακολουθούν την ίδια πρακτική, με τους θανάτους από αυτοκτονίες, οι οποίοι δεν μεταδίδονται. Οι ειδικοί λένε και αποδεικνύεται από στατιστικές μελέτες, ότι αν μεταδόσεις μια αυτοκτονία, ακολουθούν αμέσως άλλες τρεις με τέσσερις.

Ο εντοπισμός των κατεργάρηδων, οι οποίοι καταφεύγουν σε φάρσες, σίγουρα δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση, ακόμη και στην ψηφιακή μας εποχή. Ωστόσο πάντα υπάρχει η δυνατότητα, να εντοπιστούν οι δράστες με την βοήθεια των καμερών, οι οποίες πολλαπλασιάζονται και στον τόπο μας. Πάντως οι ενέργειες αυτές, αποτελούν την καλύτερη δικαιολογία για προώθηση και νομιμοποίηση των παρακολουθήσεων και στον τόπο μας. Στο Λονδίνο, λέγεται ότι κάθε πολίτης, ο οποίος κινείται στους δρόμους της πόλης, καταγράφεται κατά μέσο όρο, από 250 κάμερες κάθε ημέρα. Αν για την ασφάλεια μας, πρέπει να υποστούμε τον «μεγάλο αδελφό» δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα θα πει η πλειοψηφία των πολιτών. Τώρα γιατί οι τζάμπα μάγκες, κάνουν φάρσες, είναι μια άλλη δύσκολη υπόθεση, η οποία σίγουρα δεν κινείται στο χώρο της λογικής. Αλλά μήπως ο κόσμος, του πλούτου, της φτώχιας, της πείνας, των πολέμων, των τρελών, κινείται με την λογική; Η αλήθεια τελικά βρίσκεται πέραν της λογικής, όπως και αν την ερμηνεύει ο κάθε άνθρωπος. Πάντως οι «τζάμπα μάγκες» είτε έτσι, είτε αλλιώς, έχουν «κοντά ποδάρια» όπως το ψέμα και αν η πολιτεία αδυνατεί να μπαγλαρώσει τους κουφιοκέφαλους, υπάρχει και η φυσική δικαιοσύνη, η θεία δίκη.