Η σκοπιά στο παγκάκι

Η σκοπιά στο παγκάκι

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 3-3-2019

Η ιστορία είναι αληθινή, αλλά έμεινε ως ανέκδοτο. Σε ένα στρατόπεδο ένας αξιωματικός, ο οποίος πήρε μετάθεση, θέλησε να ευπρεπίσει το χώρο, πριν τον παραδώσει στον διάδοχο του. Έβαλε τους φαντάρους να βάψουν ένα παγκάκι, το οποίο βρισκόταν στο κέντρο του στρατοπέδου και διέταξε τον επιλοχία να βάλει σκοπιά, ώστε να μην κάτσει κάποιος και λερωθεί. Ο αξιωματικός έφυγε χωρίς να ακυρώσει την διαταγή. Ο επιλοχίας συνέχισε να βάζει σκοπούς στο παγκάκι και ο νέος αξιωματικός θεώρησε δεδομένο, ότι έπρεπε να φυλάγεται ο χώρος. Η ιστορία συνεχίστηκε για πολλά χρόνια, με τους αξιωματικούς να έρχονται και να φεύγουν και την σκοπιά να παραμένει ατάραχη. Μέχρι την στιγμή, κατά την οποία λήφθηκε η απόφαση να κλείσει το στρατόπεδο και έτσι καταργήθηκε και η σκοπιά.

Ο στρατός ξεκινά εκεί που σταματά η λογική, συνηθίζουν να λένε οι φαντάροι, αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς, η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται καθημερινώς σε όλη την δημόσια υπηρεσία, ώστε να επιβεβαιωθεί το «ρηθέν από τον σοφό λαό, ότι «το σχοινί του χωρκάτη, διπλό δεν φτάνει και μονό φτάνει και περισσεύει». Τρελή είναι η υπόθεση με την ψηφιακή τεχνολογία, η οποία περιορίζεται φαίνεται μόνο στην αγορά υπολογιστών και δεν προχωρά στην αλλαγή νοοτροπιών. Όπως λένε με παράπονο, αλλά και οργή βουλευτές, φορτώσαμε την γραφειοκρατία στους υπολογιστές, αντί να απλοποιήσουμε τις διαδικασίες.

Φέρνουν το παράδειγμα της Ελλάδας, η οποία τα τελευταία χρόνια έκανε άλματα. Με τον περίφημο ΑΦΜ,  δηλαδή με μόνο το νούμερο της εφορείας,  μπορούν και διεκδικούν και λαμβάνουν επιδόματα. Με το σπουδαίο TAXISNET ρυθμίζουν και από το τηλεφωνο, όλες τις φορολογικές τους υποχρεώσεις. Ακόμη στην Κύπρο διατηρούμε τον απηρχαιωμένο και «άχρηστο» θεσμό των πιστοποιούντων υπαλλήλων, ένας θεσμός από την εποχή των αποικιοκρατών. Το μόνο «καλό» είναι ότι οι εκάστοτε κυβερνώντες, έχουν θέσεις για διορισμούς, έστω και αν αυτό κοστίζει εκατομμύρια ευρώ, αν συνυπολογιστεί η ταλαιπωρία των πολιτών.

Μια άλλη τρέλα, είναι τα πολλά εκατομμύρια ευρώ τα οποία πληρώνει το κράτος, άρα ο φορολογούμενος πολίτης, σε ενοίκια. Την ώρα κατά την οποία το κράτος διαθέτει χιλιάδες στρέμματα γης και όπως κάθε λογικός άνθρωπος, θα μπορούσε να πουλήσει μερικά και να κτίσει όσα κτίρια χρειάζεται. Άσε το γεγονός ότι ενοικιάζει γραφεία και διαμερίσματα, χωρίς προδιαγραφές, χωρίς ικανοποιητικούς χώρους στάθμευσης και κάποτε και χωρίς άδειες.  Όχι σπάνια, οι αρμόδιοι, ενοικιάζουν πολυτελέστατα κτίρια, διαμερισμάτων και ξενοδοχείων, τα οποία οι ιδιοκτήτες τους αδυνατούν να ενοικιάσουν ή να εκμεταλλευτούν, ή απλά χρεοκόπησαν και τα μετατρέπουν σε γραφεία. Υπάρχουν ακόμη πιο τρελές ιστορίες, όπου δημόσιοι υπάλληλοι αρνούνται να εργαστούν σε γραφεία της δική τους υπηρεσίας, γιατί «άκουσον άκουσον» γειτνιάζουν με συναδέλφους τους, τους οποίους δεν θέλουν να βλέπουν ή γιατί απλά θέλουν να είναι μακριά από τον προϊστάμενο τους. Όλα αυτά ρυθμίζονται, συνήθως, με ένα τηλεφώνημα πολιτικού ή με ένα απλό χαρτί από ψυχίατρο.

Τραγικές είναι οι πρακτικές με τους λεγόμενους ξένους εμπειρογνώμονες, οι οποίοι χρυσοπληρώνονται, για να γράψουν αυτά τα οποία τους λένε οι αρμόδιοι, οι οποίοι συνήθως δεν έχουν την τόλμη να υπερασπιστούν τις αποφάσεις τους, έναντι μικρών και ασήμαντων συμφερόντων. Τα είπαν ξένοι εμπειρογνώμονες, άρα είναι «ευαγγέλιο», άσχετο αν αυτά τα οποία λένε, τα ξέρουν πολύ καλύτερα οι κύπριοι υπάλληλοι. Η κοινή λογική δεν είναι καθόλου κοινή, όχι μόνο στον δημόσιο τομέα, αλλά και σε πολλές ιδιωτικές επιχειρηματικές στην Κύπρο. Επικρατεί το «φάγωμεν πίωμεν, αύριο γαρ αποθνήσκομεν…». Πιο απλά κάνε «απρακτή» και αν σε πιάσουν απλά ατύχησες. Οι σοβαρές Τράπεζες χρεωκόπησαν και οι σοβαροί επιχειρηματίες ξεπουλούν τα «χρυσά» στους ξένους και ο κοσμάκης μαθαίνει να ζει με μισθούς πείνας. Ευτυχώς υπάρχει και η θεία δίκη και όλοι, αργά ή γρήγορα θα πάρουν το μάθημα τους.