Την δόξαν όλοι, τον έλεγχο ουδείς

Την δόξαν όλοι, τον έλεγχο ουδείς

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 21/1/2019

Τα κακά αυτού του τόπου, ξεκίνησαν το 1963 όταν έφυγαν οι τουρκοκύπριοι από την εξουσία του τόπου και ανατράπηκαν οι ισορροπίες του Συντάγματος, έλεγε παλιός δικηγόρος, με πάθος για το συνταγματικό δίκαιο. Ξαφνικά ο Πρόεδρος, χωρίς τον έλεγχο από τον τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο, έγινε ουσιαστικά αυτοκράτορας, ο Γενικός Εισαγγελέας, χωρίς τον έλεγχο του τουρκοκύπριου Βοηθού Εισαγγελέα, έγινε ουσιαστικά βασιλιάς, ενώ την ίδια «πονηρή ανισορροπία» απολαμβάνουν ο Πρόεδρος της Βουλής, οι βουλευτές, οι Δικαστές, ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, ο Ελεγκτής και όλοι οι άλλοι ανεξάρτητοι αξιωματούχοι. Την ίδια πορεία ακολούθησαν και στα κατεχόμενα οι Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι απέκτησαν δομές εξουσίας, χωρίς τον έλεγχο της άλλη κοινότητας. Μόνος πλέον έλεγχος, η συνείδηση των αξιωματούχων και η ανά πενταετία ψήφος του λαού. Μόνο, μετά την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και με το κοινοτικό δίκαιο να υπερτερεί το εθνικού, άρχισαν να δειλά – δειλά, να βγαίνουν στην επιφάνεια σκάνδαλα και να μπαίνει ένα πλαίσιο ελέγχου στο ασύδοτο σύστημα. Με άλλα λόγια, η διχοτόμηση κτίστηκε στην αγάπη για δόξα και πλούτο, τα οποία όλοι, ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι αγάπησαν, την ώρα κατά την οποία, τον έλεγχο δόξα ουδείς επιθυμεί.

Συνταξιούχος εκπαιδευτικός με περγαμηνές, έλεγε ότι ο καυγάς στην εκπαίδευση, συμπυκνώνεται σε ένα μόνο σημείο. Τον έλεγχο των εκπαιδευτικών. Τα τετράμηνα και οι ενιαίες εξετάσεις, θα δώσουν την δυνατότητα στο σύστημα, αυτόματα να κάνει συγκρίσεις και να βγάζει συμπεράσματα. Όλοι οι μαθητές κάθε τέσσερις μήνες, να παρακάθονται στις ίδιες εξετάσεις και να αξιολογούνται από ανεξάρτητους εξεταστές. Σήμερα πολλοί καθηγητές, δίδουν τις ερωτήσεις την προηγούμενη, ή θέτουν εύκολες ερωτήσεις, ή βαθμολογούν πολύ χαλαρά, ώστε να έχουν επιτυχίες οι μαθητές και να δείχνουν οι ίδιοι, ότι επιτελούν σωστά τα καθήκοντα τους. Ωστόσο αν τα παιδιά παραμένουν «τούβλα» και τα βρίσκουν μπροστά τους, όταν πάνε σε ξένα πανεπιστήμια, είναι μια άλλη υπόθεση, η οποία φυσικά και δεν ενδιαφέρει τον «καλό» δάσκαλο.

Γιατρός με περγαμηνές και με πολλές φιλανθρωπίες, μεγάλος πλέον στην ηλικία, έλεγε ότι αυτό το οποίο φοβούμαι περισσότερο, είναι να μην πέσω στα χέρια γιατρών τους οποίους γνωρίζω. Συνέστηνε σε πλούσιους φίλους του, να καταφεύγουν σε εξωτερικό για εγχειρήσεις, γιατί εμείς εδώ στην Κύπρο, έλεγε, είμαστε πολύ πίσω. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι ταγοί μας, σημείωνε, οι οποίοι για «ψιλού πήδημα» μπαίνουν στο αεροπλάνο και πάνε στα καλύτερα νοσοκομεία, πολλές φορές με τα λεφτά των φορολογουμένων. Ο άνθρωπος πολεμά κυριολεκτικά για το ΓΕΣΥ, λέγοντας ότι δεν είναι μόνο τα χρήματα, τα οποία θα γλιτώσει ο κοσμάκης, είναι και ο έλεγχος των γιατρών, για το τι κάνουν και το τι δεν κάνουν. Δεν θα μπορούν πλέον γιατροί, να αφήνουν χωρίς λόγο για μέρες ασθενείς στις εντατικές και στα νοσοκομεία, δεν θα μπορούν να διενεργούν καισαρικές χωρίς δικαιολογία και σίγουρα δεν θα φορτώνουν με φάρμακα τους ασθενείς, χωρίς να ακολουθούν τα πρωτόκολλα και τους κανόνες της ιατρικής ηθικής.

Ικανότατος Διευθυντής ημικρατικού οργανισμού, προετοίμασε τον οργανισμό, είκοσι χρόνια προηγουμένως, με εκπαιδεύσεις υπαλλήλων στο εξωτερικό και με εκσυγχρονισμό των μηχανημάτων, ώστε να αντιμετωπίσει ο οργανισμός τον ανταγωνισμό, με την απελευθέρωση της αγοράς. Ο άνθρωπος στηρίχθηκε στους πιο ικανούς νέους και τους έδωσε ευκαιρίες για ανέλιξη. Την ίδια ώρα έλεγε ότι δουλεύει μόνο το 20% των υπαλλήλων, για να πληρώνεται το 100% και αυτό γιατί δεν υπάρχει σύστημα ελέγχου και μέτρησης της παραγωγικότητας. Σε στιγμές κρίσης ειλικρίνειας, ξεσπούσε και μονολογούσε ότι αυτοί οι οποίοι προφασίζονται χίλιες δικαιολογίες, για να μην δουλεύουν, πολεμούν με νύχια και με δόντια, για προαγωγές, για ταξίδια, για δόξες και τιμές. «Αργία μήτηρ πάσης κακίας», έλεγε και οργιζόταν με τις παρεμβάσεις εχθρών και φίλων, για προσλήψεις και προαγωγές και έβριζε με την στενοκεφαλιά, κατά τα άλλα αξιοσέβαστων ανθρώπων, οι οποίοι μέσα στην άγνοια ή την πονηριά τους, έθεταν συνεχώς βαρίδια στον οργανισμό και στην κυπριακή οικονομία. Ο άνθρωπος τελικά δεν άντεξε τις παρεμβάσεις πολιτικών και τις μικρότητες συντεχνιακών, τα βρόντηξε και έφυγε νωρίς.