Τιμές στους πλούσιους

Τιμές στους πλούσιους

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 6-1-2019

Στο Λίβανο, οι πλατείες και οι δρόμοι, διακοσμούνται και στολίζονται από μεγάλες επιχειρήσεις, έλεγε τις προάλλες φίλος από τον Λίβανο, ο οποίος πέρασε τις διακοπές των Χριστουγέννων στην Κύπρο. Υπάρχει ένας άτυπος διαγωνισμός, έλεγε, ποιά εταιρεία θα κάνει την καλύτερη και την πιο εντυπωσιακή διακόσμηση και το αποτέλεσμα είναι κατά κανόνα εκπληκτικό. Υπάρχουν κανόνες, για το μέγεθος της πινακίδας με το όνομα της φίρμας και για πόσες ημέρες θα βρίσκεται στην συγκεκριμένη πλατεία ή στον συγκεκριμένο δρόμο. Ταυτόχρονα, οι επιχειρήσεις καταθέτουν και τον οβολό τους, στην τοπική αυτοδιοίκηση και έτσι όλοι είναι ευχαριστημένοι. Ωστόσο, τα μεγαλύτερα κέρδη των επιχειρήσεων, είναι από τις φωτογραφίες στα έντυπα και τις ταινίες στις τηλεοράσεις, τα οποία δεν μένουν αμέτοχες σε αυτό το πανηγύρι των γιορτών. Ο καλός φίλος από τον Λίβανο, διερωτήθηκε, γιατί δεν τηρείται αυτή η πρακτική και στην Κύπρο. Και γιατί όχι, να τιμούνται οι πλούσιοι οι οποίοι προσφέρουν. Εξάλλου «πολλοί τον πλούτο εμίσησαν, την δόξαν ουδείς.»

Είμαστε «λεβεντομαλάκες»  ήταν η σκωπτική απάντηση συνδαιτυμόνα της παρέας του καφενέ, ο οποίος θύμισε την περίπτωση κύπριου δισεκατομμυριούχου, ο οποίος ήθελε πριν πολλές δεκαετίες, να φτιάξει τον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας Λεμεσού, με δικά του χρήματα, αλλά ζητούσε ο δρόμος να φέρει το όνομα του. Φυσικά οι «περήφανοι» κύπριοι, ακόμη κλαίνε με τα χάλια του ελικοειδούς δρόμου, τον οποίο χρυσοπληρώσαμε και χρυσοπληρώνουμε και θα χρυσοπληρώνουμε, όπως φαίνεται για ακόμη πολλά χρόνια. Οι κύπριοι δεν είναι «λεβεντομαλάκες» ήταν η απάντηση με πονηρό βλέμμα, ένας άλλος φίλος της παρέας, ο οποίος επεσήμανε το πολύ απλό. Αν πλήρωνε ο πλούσιος, θα χάνονταν οι μίζες και πολλοί μεγαλόσχημοι θα έκλαιγαν. Έτσι πλήρωσαν τα «κορόιδα» και γέμισαν τότε οι Τράπεζες, με «μαύρους» λογαριασμούς χωρίς όνομα, λογαριασμοί οι οποίοι «λευκάνθηκαν» και απέκτησαν όνομα και επίθετο, πολλά χρόνια αργότερα, με την φορολογική αμνηστία.

Υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις, με καλύτερο παράδειγμα το Πανεπιστήμιο Κύπρου, το οποίο υιοθέτησε τον θεσμό των χορηγών και έτσι έχουμε το σπουδαιότατο αρχιτεκτονικό έργο, την Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου, έχουμε αίθουσες και κτίρια, τα οποία φέρουν τα ονόματα και τα φωτογραφίες ευεργετών και χορηγών, ενώ καθιερώθηκαν και υποτροφίες στην μνήμη πλουσίων ανθρώπων. Τον δρόμο των χορηγών, ακολούθησαν πρώτα οι αρχαίοι Έλληνες, με τους χορηγούς στις τραγωδίες και τις κωμωδίες, καθώς και άλλα μεγάλα έργα στην Αθήνα, ακολουθούν εδώ και αιώνες οι εκκλησιαστικοί ταγοί, κτίζοντας Εκκλησίες και Μοναστήρια και άλλα ίδρυμα, ακολουθούν εδώ και αιώνες, πολλοί πολιτικοί ταγοί, οι οποίοι μοιράζουν τίτλους τιμής, σε ανθρώπους οι οποίοι πρόσφεραν πολλά για το δημόσιο.

Η ηθική και θεολογική άποψη, λέει ότι οι χορηγίες αποτελούν κατά κανόνα, πρακτικές «κλεπταποδοχής» αποτελέσματα νομιμοποίησης πλούτου, ο οποίος αποκτήθηκε με το αίμα και τις θυσίες, χιλιάδων ανθρώπων και από ανθρώπους, οι οποίοι «πάτησαν επί πτωμάτων» για να γίνουν πλούσιοι. Ωστόσο πάντα υπάρχουν στιγμές, όπου η συνείδηση εξεγείρεται και ο φόβος του θανάτου ανατρέπει πορείες ζωής. Αλλά και πάντα υπάρχει και διάσταση της υστεροφημία. Ωστόσο η πολιτεία θα πρέπει να στηρίξει τις γενναιοδωρίες των πλουσίων και να μην κρύβεται πίσω από ηθικισμούς ή άλλες πονηρές επιδιώξεις. Στο τέλος της ημέρας, με τις χορηγίες επιστρέφονται «ψίχουλα», στους φτωχούς και οι καταφρονεμένους, πλην τίμιους ανθρώπους, οι οποίοι δεν μπορούν ούτε να κλέψουν το φόρο, ούτε να καταπατήσουν την συνείδηση τους. Η «θεία δίκη» δεν εξαρτάται από νόμους και κανόνες, τους οποίους ψηφίζουν οι άνθρωποι, αλλά από τον άγραφο θεϊκό νόμο της συνείδησης, ο οποίος δεν ξεχωρίζει πλούσιους και φτωχούς, ούτε ισχυρούς ταγούς και σίγουρα ούτε τους σύγχρονους Μίδες.